Underoath - Define the Great Line (2006)

Ik begrijp de punk niet helemaal in de genre-omschrijving: dit is jereinste emo-core die eerder naar de hardcore neigt.. Klinkt wel erg goed allemaal: mooi afgewogen en goed de balans tussen hard en zacht, maar jammergenoeg zijn er zo ontzettend veel van dit soort bandjes tegenwoordig dat het niet meer echt aandacht verdient. Deze band is trouwens (luisterend naar de cleane zang) vergelijkbaar met een zwaar ondergewaardeerde en helaas onbekende emoband: The Blueprint (de band met leden van het evenzo fantastische Earthtone9).

Intense en experimentele metalcore-plaat. Na een reeks meer traditionele beuknummers met emo-elementen neemt de band halverwege het album gewaagd flink gas terug en wordt de luisteraar vergast op een aantal lange instrumentale passages en soundscapes. Tegen het einde van de plaat keren de beuknummers dan weer terug. Een prima album dat waarschijnlijk even moet groeien, goed geproduceerd en behoorlijk origineel.

je moet niet opgaan in de genres bijna elk nummer van deze band bevat mixes van verschillende stylen, voornamelijk hardcore zou ik zeggen maar de drumms hebben ook weer wat weg van punk en metalcore. Het is in ieder geval lekker varierende muziek...probeer ook een He Is Legend, iets softer maar lijkt er aardig op

Een stuk harder geworden, en ze waren al niet de liefste.
Veel meer screamo dan op de vorige albums, wat mij betreft af en toe iets té. Vond ze op They're only Chasing Safety ietsje chiller (met als topper A boy brushed in Red), maar dat is denk ik smaak. 3,5*

Dit album is inderdaad een stuk minder dan het vorige, ik vind op dit album Writing On The Walls en A Moment Suspended In Time de hoogtepunten. Maar dat zijn er in vergelijking met het vorige album bitter weinig, misschien zelfs té weinig. Ik was eigenlijk meer op tracks aan het wachten van de kwaliteit van A Boy Brushed Red, Down Set Go of I'm Content With Losing. De CD is té hard, té veel screamo, waar het vorige album nog een goede combinatie van Cleans en Screams was, gaat dit album meer naar de screamo kant. Bij dit album heb ik het gevoel dat ze aan het experimenteren waren en niet goed wisten wat eigenlijk te doen. 3*

Nu heb ik iets met dit album wat niemand heeft ofzo 8-) dat vooral komt doordat tussen al dat geschreeuw dan opeens die twee (voor mij) supermooie nummers 'Salmarnir' en 'Casting such a thin shadow' komen, met ook een supermooie afsluiter...
absoluut hoogtepunt vind ik dan 'Casting such a thin shadow' met een van de mooiste climaxen die ik ooit ergens gehoord heb.

'To whom it may concern' duurt bij mij trouwens 7 minuten en 2 seconden.