DeWolff - Roux-Ga-Roux (2016)

Southern rock, blues rock en psychedelische rock, het zijn muziekstijlen die de mannen van DeWolff nu al tot in de puntjes beheersen. Vanaf hun debuut EP uit 2008 ging het hard met het trio, de jonge muzikanten wisten zowel met hun vier albums als hun krachtige live optredens de wereld van de blues volledig te doorgronden. De muziekstijl die als invloed diende voor honderden muzikanten in de jaren zestig en zeventig en nu nog steeds zijn sporen nalaat. De eerste albums van de band lieten vooral de lang uitgesponnen klanken van de blues rock en psychedelica horen, waarop jamsessies en solo’s centraal stonden. Op hun vorige album Grand Southern Electric reisden ze zelfs af naar het diepe zuiden van de Verenigde Staten, om daar samen met producer Mark Neill aan een compacter en meer op de Americana gericht album te werken. Op Roux-Ga-Roux zoeken de gebroeders van de Poel en Robin Piso naar een samenkomst van alle invloeden die ze de laatste jaren hebben opgedaan. Het betekent een terugkeer naar de psychedelische klanken en lange jamsessies uit hun beginjaren, gecombineerd met een flinke laag aan blues en southern rock en de afgewogen klanken van de Americana muziek. Dit alles voor het eerst opgenomen in hun eigen Electrosaurus Southern Sound studio in Utrecht, waar de analoge apparatuur als pure kracht van de opnames diende. De Frans-Canadese weerwolf Roux-Ga-Roux sluit zich op hun vijfde album aan bij de wilde en ongeremde beest dat DeWolff heet.

Titeltrack Roux-Ga-Roux creëert als albumopener een jammend geluid, waarin de gitaarecho’s en Wurlitzer piano de wolf tot leven wekken. Na de rauwe opening wordt met Black Cat Woman het hammond orgel en de vuile klanken van de elektrische gitaar geïntroduceerd. De southern rock fuseert op intrigerende wijze met de bluesy klanken van het gitaarspel. Het vrouwelijke personage slaat de gedachten op hol, om vervolgens met een flinke dosis soul de groove in het ritme te brengen. Het ruwe gitaarspel zet Pablo als gitaarkunstenaar aan het werk, om met de ritmische ondergrond van zijn broer Luka de klanken van elektrische piano en Hammond orgel van Robin onder de aandacht te brengen. Het swingende nummer leunt vooral op de muziek van de jaren zestig en zeventig, waarbinnen artiesten als Jimi Hendrix, Cream, The Allman Brothers en Deep Purple hun stempel drukten. Aan invloeden geen gebrek, maar de volwassenheid van het trio dringt door in het ongeremde samenspel en de diversiteit aan klanken. Zo toont Sugar Moon een voortstuwende groove, in werking gezet met de gitaar en het Hammond orgel. Bij vlagen schiet de klankenregen door naar de funky ondergrond, maar toch voeren het gitaarspel en de drums het ritme meermaals op. Pablo brengt met zijn rauwe stemgeluid de Southern Rock in de vorm van de vurige passie waarin het verraad van de liefde doorklinkt. Het achtergrondkoor stuwt de blues en soul op tot een enerverend geheel. Met Baby’s Got a Temper pakt DeWolff zich terug naar de psychedelische klanken van de orgels en ritmestructuur. Ray Manzarek en Jon Lord herenigen zich in in de klanken van het Hammond orgelspel van Robin Piso, om vervolgens wat meer de experimentele klanken in te drijven. Het humeur van het nummer wordt bepaald door de vrouwelijke schoonheid en wisselt daarin constant van ritme en muzikale structuur. Het ene moment is het swingend en meeslepend en het andere moment ruig en zwaar beladen. Ieder persoon uit het drietal toont aan tot de top van hun instrumentbeheersing te behoren. Naar het einde toe ontwikkeld het nummer zich in een opzwepend klankenspel, met het ruige gitaarspel, de swingende klanken van de toetsen en de harde inslagen van de drums.

What’s the Measure of a Man bouwt zich met de klanken van de Wurlitzer piano en bovenliggende drums op in volume, om vervolgende de ruimte te bieden aan de Gibson gitaar. Het melodieuze geheel zoekt naar de maatstaven waarmee de man zich meet, gedrenkt in het liefdesspel. De gitaarsolo van Pablo dringt diep door in het muzikale stelsel, waarbinnen de jam structuur nog altijd behouden blijft. De echos ondersteunen het psychedelische aspect van het nummer, om vervolgens terug te werken naar de basis. Easy Money start op in de pure blues rock, aangespoord met de Gibson en Hammond. Voeg Cream, Dee Purple en Rory Gallagher en je krijgt de muzikale toonzetting van het nummer, waarbij Pablo met zijn zang het beste uit de oorsprong van de Chicago blues voegt. Jon Lord ontkomt er opnieuw niet aan tot te leven worden gewekt in de klanken van het Hammond orgel. De bubbelende klanken brengen de scherpe structuur van de toetsen samen met de gitaarriff. In Lucid wordt meer nadruk gelegd op de ritmische ondergrond, waarmee de gitaarriff zich ontwikkeld. Het psychedelische geluid maakt de verbinding met het werk van DeWolff’s eerste albums en voert ons in tekstuele zin mee naar het diepe zuiden van de VS. Geen moment laat de band onbenut om hun meeslepende en uitgebalanceerde muziek het geluidstelsel binnen te laten dringen. Stick It to the Man combineert het beste uit de Britse bluesrock met de soulvolle klanken uit de zuidelijke Amerikaanse staten. John Fogerty weet zijn CCR nieuw leven in te blazen, al wordt voordat je het beseft het roer weer omgegooid. Het ritme ligt wat lager en laat ruimte aan de uitgerekte gitaarklanken en het pianospel. De swingende bluesy klanken van Robin Piso’s pianospel vormen een ode aan de Boogie-woogie, waarna de gitaar de warme Californische dagen tevoorschijn tovert.

Tired of Loving You bouwt zich als ballad op vanuit een traag ritme met pianoklanken en percussie. Het langste nummer van het album ontwikkeld zich beetje bij beetje tot een vurige jamsessie. Wanneer het drumspel het ritme opstuwt voegt de gitaarriff zich op ondersteunende wijze toe aan het geheel. De blues ontaard zich in de samenzang van het refrein, waarbinnen de pijn en afgunst van de liefde zich in de muziek ontwikkelen. Meeslepende gitaarklanken die het beste van de Mississippi en Chicago blues naar boven halen. Pablo is volledig in zijn element als hij met zijn vingerwerk de gitaar in vuur en vlam zit. Dampend en ronkend wanneer de Hammond orgelsolo van Robin Piso in een melodieus samenspel ontaard. Wanneer de rust wederkeert is de pijn uit het verleden volledig weggedreven in de muzikale impact van het nummer. Op Love Dimension keert de band terug naar de Britse bluesrock, om samen met het twaalfkoppige achtergrondkoor de omvang van de liefde breed uit te meten. De soulvolle zang brengt het nummer naar het geven en nemen in een relatie. Ronnie van Zant en Dan Auerbach sluiten zich op in het stemgeluid, om vervolgens weer de aandacht te schenken aan het orgel van Piso. Diepgravend en opbouwend naar een Deep Purple-achtig klankenspel. Wanneer de soul terugkeert zoekt Pablo de bovenste regionen van zijn stem op om de hoge uithalen van extra kracht te voorzien. Wanneer de blues het nummer verlaat volgen de afsluitende klanken van Toux-Da-Loux. Het gitaarspel doet zich vergelijken met Voodoo child van Jimi Hendrix, experimenteel en swingend. Aan Luka van de Poel om het nummer in ritmische gekte te laten ontaarden. Zijn drumwerk laat de weerwolf op hol slaan, om vervolgens weg te rennen in alle angst.

Ongeremd voert het trio van DeWolff je op Roux-Ga-Roux door de ontwikkelingen van de blues heen. Het ene moment volledig in het teken van het krachtige samenspel en het andere moment met de aandacht gefocust op de verschillende solo’s. Waar het nergens aan ontbreekt is het ongekende talent dat DeWolff bezit om de muzikale lijnen naar alle invloeden van hun nog jonge levens te trekken. Het levert vurige gitaarsolo’s, meeslepend spel op de toetsen en voortstuwende drumklanken op. Op het vijfde album komen alle invloeden samen en worden zowel de lang uitgesponnen nummers als de korte blueskrakers op hoog niveau gebracht. DeWolff laat opnieuw de hoogtijdagen van de blues, psychedelica en southern rock herleven en mag met recht gerekend worden tot de absolute top van het Nederlandse muziekcircuit.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: DeWolff - Roux-Ga-Roux - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Limburgse band DeWolff dook een jaar of acht geleden op en maakte direct indruk. Destijds ging het nog een stel jonge honden, die op fascinerende wijze aan de haal gingen met rockmuziek uit de jaren 60 en 70; muziek die werd gemaakt ver voordat de muzikanten van DeWolff werden geboren.

Echte jonge honden zijn het inmiddels niet meer, maar de rockmuziek uit de jaren 60 en 70 is DeWolff gelukkig trouw gebleven.

Het bracht de band in 2014 in de Verenigde Staten, waar met Black Keys producer Mark Neill het uitstekende Grand Southern Electric werd opgenomen. Enig minpuntje van deze plaat was dat de invloeden uit de psychedelica wat naar de achtergrond waren gedrongen, maar deze zijn op Roux-Ga-Roux gelukkig weer helemaal terug.

Als ik luister naar Roux-Ga-Roux van DeWolff zit ik weer op mijn tienerkamer en luister ik naar de destijds grijsgedraaide platen van Deep Purple, Led Zeppelin, The Doors en The Rolling Stones. Allemaal bands met een eigen en uit duizenden herkenbaar geluid, maar DeWolff veegt alles moeiteloos op één hoop en voegt er ook nog invloeden van bands aan toe die ik op mijn tienerkamer nog niet had ontdekt, waaronder met name The Allman Brothers Band, Grand Funk Railroad en iedere band waarin Eric Clapton in de jaren 60 en 70 speelde.

De muzikanten van DeWolff vielen op hun debuut al op door hun muzikaliteit, maar in muzikaal opzicht is de band de afgelopen acht jaar ook nog eens enorm gegroeid. Roux-Ga-Roux maakt indruk met spetterend gitaarwerk, heerlijk orgelspel en vocalen die, net als bij de grote voorbeelden, uit de tenen komen.

Ritmesecties worden over het algemeen wat ondergewaardeerd en ook bij DeWolff treedt de ritmesectie niet direct op de voorgrond. De basis van bas en drums staat echter als een huis en is de basis van al het moois dat er op wordt gebouwd. Dit bouwwerk is door het geweldige gitaarspel en het nadrukkelijk aanwezige orgel al flink vol, maar wordt nog wat voller door incidenteel toegevoegde blazers en funky achtergrond vocalen.

Het levert een plaat op vol geweldige songs, muzikaal vuurwerk en herinneringen aan de hoogtijdagen van bluesrock, psychedelische rock, Southern rock en hardrock, maar misschien nog wel het knapste van Roux-Ga-Roux is dat DeWolff alle invloeden aan elkaar smeedt tot een groots maar ook uniek eigen geluid.

Twee decennia van de beste rockmuziek samengebald op één prachtige plaat. Ik kan er echt geen genoeg van krijgen. Erwin Zijleman