Donovan - What's Bin Did and What's Bin Hid (1965)

Prima debuut album van Donovan. Diens melodische gitaarspel kan ik beter pruimen dan dat van Bob Dylan. Voeg daarbij zijn vermogen om zelf goede folk songs ("Josie", "Cath the Wind") te schrijven en je hebt al een geslaagd album. Natuurlijk hij kan ook veel beter zingen dan Dylan en ook zijn experiment met jazz ("Cuttin' Out" en "Keep On Truckin'") is zonder meer OK. 4***, maar kan nog meer worden.

Jaja, dat zal allemaal wel, maar beter schrijven en vanuit het hart zingen zoals Dylan kan niemand. Zelfs Donovan niet. Trouwens vreemd dat je zijn naam vaker noemt als die van Donovan zelf, bij dit album.

Na het akoestisch folkdebuut werd Donovan meteen een Dylan-kloon genoemd. Hoewel Donovan ontegensprekelijk is beïnvloed door Dylan heeft hij toch een ander timbre en gitaarsound en ook zijn teksten zijn persoonlijk. Misschien iets minder scherp en gemakkelijker te begrijpen dan die van Dylan, maar een sterke songschrijver is Donovan zeker, al staat Dylan nog een tikkeltje hoger. "Catch the Wind" is een klassieker. Vanaf het derde album ging Donovan op de psychedelische toer, terwijl Dylan na "Blonde on Blonde" zijn enige album waarin psychedelica te horen is, terugkeert naar de roots van de popmuziek (country, blues).

Inderdaad heel mooi en hier zwaar onderschat debuut. Volgens mij heeft het niet zo veel zin om hem zo hard met Dylan te vergelijken. Donovan zal ongetwijfeld wel inspiratie bij Dylan hebben gehaald, maar ook zeker bij Bert Jansch. Het is normaal dat folkartiesten uit dezelfde tijd elkaar beïnvloeden.

Heb net het album what'sbin did and what's bin hid gekocht, het heeft slechts 10 nummers car car en donna donna ontbreken ! De vinyl lp heeft wel een mooie andere cover met de jonge donovan op ! Ik vermoed dat mijn album het origineel is ?

Dit debuut album is gewoon heel goed, prachtige songs: to sing for you ,catch the wind ,ramblin' boy , en de meer blues klinkende you're gonna need somebody on your bond en goldwatch blues ! Eigenlijk 10 prachtige songs gewoon luisteren en genieten (mijn lp heeft maar 10 nummers!)

je kan er eigenlijk niet om heen dit album met Dylan te vergelijken, toch vind ik dat je dit dan wel te kort doet. Donovan heeft voor zijn debuut album inderdaad (in mijn geval 12 ) prachtige songs gemaakt. Uiteraard het alom bekende Catch the Wind, maar wat te denken van het jazzy Cuttin' Out, of You're Gonna Need Somebody on Your Bond? Dit mag van mij een stuk meer aandacht krijgen.

4*

Vandaag dit album weer eens beluisterd - ik geloof dat de cd zo'n tien jaar niet uit het doosje is geweest.
Toen het album in 1965 verscheen was ik bij beluistering onmiddellijk enthousiast, en de vergelijking met Dylan vond ik maar vreemd - echt een dingetje van de muziekpers die tenslotte het blad vol moet krijgen. En dat vinden wel meer liefhebbers, zo blijkt uit diverse berichten hierboven.

Het gitaarspel is in lijn met de Britse folktraditie, al onderging Donovan de invloed van allerlei folk- en bluesartiesten, zoals bijvoorbeeld die van Woody Guthrie, wiens Car Car hier tot mijn favoriete nummers behoort. De bonusnummers (ik bezit de cd uit 2001 op Castle) vind ik ook de moeite waard, zoals de oorspronkelijke single-versie van Catch the Wind (mét strijkers in de begeleiding), en eveneens de oorspronkelijke single-versie van Colours (mét harmonica). Fijn album.

In mijn trip langs de 100 Greatest Albums of 1965 trof ik het tweede album van Donovan op 57 aan en dit kom ik nu tegen op 50. Dat tweede album vind ik toch echt wat sterker dan dit debuut. Vandaar 3,5* voor dit album. In BestEverAlbums scoort ook het tweede album beter (47) dan het debuut (67).
Op het tweede album klinkt Donovan nmm wat overtuigender.
Favoriet op dit album is Colours op de voet gevolgd door Catch the Wind. Een nummer als Keep on Truckin' vind ik jammer, maar het wordt gelukkig gevolgd door het fraaie Goldwatch Blues.
Echt zwakke momenten kent het album verder ook niet. Vakwerk zou mijn vader zeggen.