Ansatz der Maschine - Tattooed Body Blues (2016)

topplaatje. Schitterende a
albumrelease vorige zaterdag in De Kreun.

Op basis van de bandnaam en de titel van de plaat verwachtte ik eigenlijk alles behalve de heerlijke en soms lome dreampop met softe elektronica die uit mijn speakers kwam zweven. De vooroordelen gingen direct opzij en ik liet mij meevoeren op de klanken van Ansatz Der Maschine. Het knappe van de plaat is de eenheid die hij uitstraalt, ondanks de keur aan zangeressen die voorbij komt. Alleen bij intensieve beluistering komt het eigen naar boven en wordt het verschil evident (met die ene mannelijke bijdrage als uitzondering natuurlijk.)

Als de plaat twee gezichten heeft, dan is het in de instrumentale nummers waarin Matthijs Bertel zich iets meer uitleeft in de elektronica, met veel aandacht voor melodie over de softe beats en de gezongen nummers, waarin er echt een front persoon de nummers draagt. De wisselwerking zorgt voor een gevarieerd, interessant maar bovenal heel plezierig album.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Hier ongeveer hetzelfde als bij WoNa. Deze band was me niet bekend en op grond van de naam verwachtte ik een soort abstracte techno. In plaats daarvan klinkt vriendelijke en dromerige electronic uit de speakers. En die muziek past bij nader inzien wel weer goed bij de hoes.

Ik heb Tattooed Body Blues een handvol keren beluisterd, en steeds is het een aangename ervaring. De plaat lijkt korter dan hij is en dat is meestal een goed teken. De nummers zijn boeiend zonder zich op te dringen. Dat er maar liefst zes verschillende zangeressen opdraven, vind ik vooral curieus. Voor mij persoonlijk maakt die aanpak het album niet beter en ook niet slechter.

Openen met de 3 sterkste nummers en afsluiten met een knaller, dat is wat deze band doet. Alleen is wat er tussenin gebeurt niet altijd even goed. Insomnia blijft teveel aan de oppervlakte, Driftwood lijd ook onder hetzelfde euvel en ook al zijn Woolf en Cold nog wel de moeite waard toch verzinken ze een beetje bij Highlands als instrumentale apocalyps. Bij Burning Fuel had ik eerst het gevoel dat ze Louise Rhodes van Lamb hadden weten te strikken maar blijkt Nathalie Delcroix te zijn die hiermee de weg open laat voor een Vlaamse Lamb-light versie als het met Eriksson niet zou lukken. Inne Eysermans klinkt geheel als zichzelf waarvoor hulde want ook in de titelsong lijkt eerder de vroegere Björk aan het werk te zijn. Voor originaliteit leveren ze hier dan wel paar punten in maar de songs staan er wel.

Wat een prima opener is Burning Fuel toch. Waarna Narodnaja en het door de Haarlemse Björk gezongen Tattooed Body Blues eveneens toppers zijn. Woolf is een wat sober instrumentaaltje. Insomnia is niet fijn om te hebben, maar om te beluisteren is het erg prettig.
Cold is weer instrumentaal maar weet me dit keer wel te boeien.
Song X volgt met weer een prima zangeres. Mooi... Sun is een ietwat saai intermezzo. Jammer.
Renee maakt van Driftwood een juweeltje. Highlands tenslotte is weer wel een geslaagde instrumentale track.
3,5 wordt 4*