Ansatz der Maschine - Tattooed Body Blues (2016)

Op basis van de bandnaam en de titel van de plaat verwachtte ik eigenlijk alles behalve de heerlijke en soms lome dreampop met softe elektronica die uit mijn speakers kwam zweven. De vooroordelen gingen direct opzij en ik liet mij meevoeren op de klanken van Ansatz Der Maschine. Het knappe van de plaat is de eenheid die hij uitstraalt, ondanks de keur aan zangeressen die voorbij komt. Alleen bij intensieve beluistering komt het eigen naar boven en wordt het verschil evident (met die ene mannelijke bijdrage als uitzondering natuurlijk.)

Als de plaat twee gezichten heeft, dan is het in de instrumentale nummers waarin Matthijs Bertel zich iets meer uitleeft in de elektronica, met veel aandacht voor melodie over de softe beats en de gezongen nummers, waarin er echt een front persoon de nummers draagt. De wisselwerking zorgt voor een gevarieerd, interessant maar bovenal heel plezierig album.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Hier ongeveer hetzelfde als bij WoNa. Deze band was me niet bekend en op grond van de naam verwachtte ik een soort abstracte techno. In plaats daarvan klinkt vriendelijke en dromerige electronic uit de speakers. En die muziek past bij nader inzien wel weer goed bij de hoes.

Ik heb Tattooed Body Blues een handvol keren beluisterd, en steeds is het een aangename ervaring. De plaat lijkt korter dan hij is en dat is meestal een goed teken. De nummers zijn boeiend zonder zich op te dringen. Dat er maar liefst zes verschillende zangeressen opdraven, vind ik vooral curieus. Voor mij persoonlijk maakt die aanpak het album niet beter en ook niet slechter.