Avishai Cohen - Into the Silence (2016)

Het is en blijft verwarrend: twee jazzmuzikanten die allebei Avishai Cohen heten en uit Israël komen. Je ziet het ook bij het toevoegen van dit album: het komt bij de verkeerde artiest te staan. De één speelt bas en de ander trompet en hun stijl verschilt ook.

Into the Silence is dus het nieuwe album van de trompettist. Deze coole kerel met baard zag ik vorig jaar optreden in het Rotterdamse LantarenVenster (waar hij overigens in maart weer staat) en dat was puur genieten. Hij bleek na afloop in de foyer ook een uiterst sympathieke man.

Het is natuurlijk best bijzonder dat Cohen zijn nieuwe album op het vermaarde ECM mag uitbrengen. Het toont ook aan dat zijn ster rijzende is en dat is wat mij betreft geheel terecht. Het lukt Cohen om Miles Davis in zijn spel door te laten klinken: melancholie vermengd met wat meer eigentijdse jazz. Op de voorganger Dark Nights gaf dat ook een mooie balans tussen de wat meer melancholische covers en eigen, fellere nummers.

Into the Silence klinkt over de gehele linie ingetogen en is ongelooflijk warm van klank. Meer een herfstalbum dan een winterplaat. Samen met pianist Yonathan Avishai, drummer Nasheet Waits en bassist Eric Revis stuwt Avishai Cohen de muziek soms tot grote hoogtes en dat zonder ergens enorm uit te barsten. Het kost dan ook niet veel inspanning om je snel te laten verleiden door de wonderlijke klanken die door je boxen schallen.

Live ook absoluut een aanrader!

Het is mooi dat iedereen nu in Hallelujah stemming is over de nieuwe Bowie, maar het zou niet verkeerd zijn om dit album dan ook eens uit te proberen. Gek genoeg krijg ik er soms eenzelfde gevoel bij

Twee stemmen voor zo'n prachtplaat? Ik weet zeker dat er meer mensen zijn die dit kunnen waarderen.

Bedankt voor de tip, ik ben hem aan het luisteren "as we speak". Eerste indruk is goed!

Doet me ook wel denken aan de platen van Tomasz Stanko.

Z'n oudere werk is ook goed, en live is het genieten geblazen (grijp die kans nu hij binnenkort weer in Nederland is).

Maar ik heb hier wel het gevoel dat het zijn beste werk tot nu toe is.

Jammer dat er altijd zo'n verwarring is met de andere Avishai Cohen (die ik ook erg waardeer, al langer dan deze trompettist zelfs).


En nu jij bedankt voor de tip

Ik ken de bassist en was in de veronderstelling dat hij een nieuw album had . . . . . . Niet dus. Verwarrend hoor. Ook beide uit Israël zie ik.

De bassist is ook bekender.

Dit is inderdaad de trompettist (met baard), zijn stijl is ook anders

Als het op Stanko lijkt raak ik nieuwsgierig. Ik zal hem eens opzoeken.

En dan treden ze ook nog eens beide op in maart in NL.
Opletten met kaartjes bestellen dus

Alhoewel ze beiden erg goed zijn, dus veel uitmaken doet het op dat vlak in elk geval niet

Ik weet dat veel mensen helemaal into Blackstar van Bowie zijn op dit moment. Ik weet dat jazz daar vaak wordt aangehaald. Ik weet ook dat jazz niet altijd even populair is, maar toch blijf ik het proberen.

Beluister dit ook eens. Het is schitterend!

Op vinyl is de volgorde iets anders:

1 Life And Death
2 Behind The Broken Glass
3 Dream Like A Child
4 Quiescence
5 Into The Silence
6 Life And Death - Epilogue

Uitstekend album. Dacht eerst dat ik Miles hoorde! Foutjuh. Maar hij is Miles- waardig

Ga deze ook checken. Zo te horen het tweede pareltje naast Tord Gustavsen en Simin Tander.

Enig idee of dit album ergens te beluisteren is? Ik ben al een tijdje nieuwsgierig naar deze plaat.

Avishai Cohen (tp) – Short Film by Charlie Mysak on Vimeo Dit maakt mij dus nieuwsgierig.

Overdonderend mooi album!! Las een artikel in de vk over deze artiest en heb op gevoel het album gekocht op itunes. En geen moment spijt. Als Miles Davis fan was ik natuurlijk al getriggerd door de titel van het album en over het algemeen vind ik de ECM albums allemaal op zijn minst interessant. Maar dit album overtreft alle verwachtingen. Ik draai al de hele week niets anders en heb inmiddels het album op vinyl besteld. Vooral het eerste nummer is een van de mooiste jazz nummers ooit. Je hoort een soort eigentijdse Miles vermengt met oosterse klanken. Ook de rest van de band is zeer goed. De pianosolo van het eerste nummer brengt me keer op keer in tranen.... Helaas is het concert van volgende week in het BIM huis uitverkocht. Anders was ik zeker gegaan. Dus als iemand nog kaarten over heeft....... Absolute aanrader dit album,,,

Mooi!

Ik volg hem nu al een paar jaar (dankzij die andere Avishai Cohen eigenlijk).

Probeer hem live toch echt te zien: dat is geweldig (hij staat 11 maart in Rotterdam, moet te doen zijn toch).

Ik heb geprobeerd om verschillende mensen individueel zover te krijgen hiernaar te luisteren (mijn posts hier helpen niet echt blijkbaar), maar ook die individuele benadering lijkt me deze keer minder te lukken dan anders. Ze weten niet wat ze missen zullen we dan maar zeggen.


Zeker weten. Hopelijk waardeer je dit net zo!

Een mooi gemiddelde, maar tien stemmers is toch echt te weinig voor zo'n prachtalbum!

Ik heb het geprobeerd maar ik ga mij onthouden van een stem, dit is gewoon mijn jazz niet.
Knap uitgevoerd en duidelijk mannen met talent en goesting, maar net zoals bij het gros van Davis is het mij wat te mak.
Ik hoor ook te weinig vernieuwing en het is wel erg duidelijk bij wie ze de mosterd haalden.
Maar goed, qua jazz situeert ik mij liever binnen de free jazz, omdat ik het genre net zo graag hoor door het intense improvisatiespel, waarin saxofonen verkracht worden.
Dus het is geen wonder dat dit niet zo mijn kopje thee is.
Maar voor de liefhebbers is dit uiteraard een mooie plaat!

Laat ik voorop stellen dat ik een liefhebber van de kwaliteitsproducties van ECM, zowel het geluid als de verpakking. Ongetwijfeld zal dit het live goed doen. Zo op een herfstachtige quasi-lenteochtend is het echter muziek waar je lui van wordt, de gordijnen dicht wilt doen, een plaid om de benen en je nestelen in de bank.

Hier en daar weerklinkt een trompet zoals die van Miles, verwaaiend alsof uitkomstig vanuit exotische oorden. Het typische van het ECM-geluid is wél dat - in de verkeerde stemming - je jezelf af gaat vragen of je echt zo O qua L (en 'weggezakt') bent dat dit écht je ding is.

Laat ik daarom nog even geen waardering geven en vaststellen dat dit mooie, heel stemmingsgebonden muziek is, misschien was ik eigenlijk op dit moment toe aan wat heftigers

Ik luister dit album regelmatig maar wel veelal in de ochtend. Heerlijk album om mee op te starten en rustig te beginnen met het werk.

Dan kan ik alleen maar concluderen dat wij een ander (opstart)ritme hebben en ook andere muziekaandrijving, maar - niet om te smispelen - de keuze van je avatar was daarvan al voldoende adstructie.

Blijft heerlijk, dit album van Avishai Cohen. "Dream like a child" is mijn favoriet. In dat nummer ervaar ik dezelfde "rust" , (wellicht is sereen een betere term) als dat ik in de latere Talk Talk albums ervaar.

Jazz is zeker geen muzieksoort die ik vrij regelmatig draai,laat staan dat ik een kenner ben,maar toch is er in de loop der jaren een lijstje ontstaan van albums die ik prachtig vind en ter gelijkertijd onder de noemer Jazz vallen.Een groot gedeelte daarvan zijn Miles Davis platen,en verder onder andere Money jungle van het trio Duke Ellington, Charles Mingus en Max Roach, en nog albums van Wes Montgomery en John Coltrane ,om er maar een paar te noemen.
Sinds vandaag hoort daar ook Into the Silence van de Israëlische trompettist Avishai Cohen bij.De eerste keer dat ik de plaat hoorde was ik direct zwaar onder de indruk,van zowel de schoonheid als de kalmte en rust die er van Into the silence uitging.Nu ben ik niet helemaal onbekend met het werk van Avishai Cohen,want Triveni II uit 2012 heb ik ook eens aan een paar draaibeurten onderworpen en vond ik al erg sterk en ook heb ik wel wat live fragmenten gezien maar door dit album is mijn waardering voor de trompettist toch wel flink gestegen.
De sound geeft me een beetje hetzelfde gevoel als Sketches of Spain van Miles Davis en sommige gedeeltes van de Twin peaks soundtrack van Angelo Badalamenti,en dat gevoel bevalt prima.
Een voorkeur voor bepaalde nummers heb ik niet echt,al zijn de opener en het titelnummer op dit moment de meest indringende stukken.En in zijn geheel is Into the Silence dan ook een voortreffelijk album.