Avishai Cohen - Into the Silence (2016)

Het is en blijft verwarrend: twee jazzmuzikanten die allebei Avishai Cohen heten en uit Israël komen. Je ziet het ook bij het toevoegen van dit album: het komt bij de verkeerde artiest te staan. De één speelt bas en de ander trompet en hun stijl verschilt ook.

Into the Silence is dus het nieuwe album van de trompettist. Deze coole kerel met baard zag ik vorig jaar optreden in het Rotterdamse LantarenVenster (waar hij overigens in maart weer staat) en dat was puur genieten. Hij bleek na afloop in de foyer ook een uiterst sympathieke man.

Het is natuurlijk best bijzonder dat Cohen zijn nieuwe album op het vermaarde ECM mag uitbrengen. Het toont ook aan dat zijn ster rijzende is en dat is wat mij betreft geheel terecht. Het lukt Cohen om Miles Davis in zijn spel door te laten klinken: melancholie vermengd met wat meer eigentijdse jazz. Op de voorganger Dark Nights gaf dat ook een mooie balans tussen de wat meer melancholische covers en eigen, fellere nummers.

Into the Silence klinkt over de gehele linie ingetogen en is ongelooflijk warm van klank. Meer een herfstalbum dan een winterplaat. Samen met pianist Yonathan Avishai, drummer Nasheet Waits en bassist Eric Revis stuwt Avishai Cohen de muziek soms tot grote hoogtes en dat zonder ergens enorm uit te barsten. Het kost dan ook niet veel inspanning om je snel te laten verleiden door de wonderlijke klanken die door je boxen schallen.

Live ook absoluut een aanrader!

Het is mooi dat iedereen nu in Hallelujah stemming is over de nieuwe Bowie, maar het zou niet verkeerd zijn om dit album dan ook eens uit te proberen. Gek genoeg krijg ik er soms eenzelfde gevoel bij

Jazz is zeker geen muzieksoort die ik vrij regelmatig draai,laat staan dat ik een kenner ben,maar toch is er in de loop der jaren een lijstje ontstaan van albums die ik prachtig vind en ter gelijkertijd onder de noemer Jazz vallen.Een groot gedeelte daarvan zijn Miles Davis platen,en verder onder andere Money jungle van het trio Duke Ellington, Charles Mingus en Max Roach, en nog albums van Wes Montgomery en John Coltrane ,om er maar een paar te noemen.
Sinds vandaag hoort daar ook Into the Silence van de Israëlische trompettist Avishai Cohen bij.De eerste keer dat ik de plaat hoorde was ik direct zwaar onder de indruk,van zowel de schoonheid als de kalmte en rust die er van Into the silence uitging.Nu ben ik niet helemaal onbekend met het werk van Avishai Cohen,want Triveni II uit 2012 heb ik ook eens aan een paar draaibeurten onderworpen en vond ik al erg sterk en ook heb ik wel wat live fragmenten gezien maar door dit album is mijn waardering voor de trompettist toch wel flink gestegen.
De sound geeft me een beetje hetzelfde gevoel als Sketches of Spain van Miles Davis en sommige gedeeltes van de Twin peaks soundtrack van Angelo Badalamenti,en dat gevoel bevalt prima.
Een voorkeur voor bepaalde nummers heb ik niet echt,al zijn de opener en het titelnummer op dit moment de meest indringende stukken.En in zijn geheel is Into the Silence dan ook een voortreffelijk album.