Howlin' Wolf - The Back Door Wolf (1973)

He, nog geen berichten bij het laatste studioalbum van dit icoon van de blues. Dan wil ik hier wel even opmerken dat dit een fijn authentiek bluesplaatje is.

Deze laatste studioplaat van Howlin' Wolf is een herkenbare en authentieke bluesplaat. Wederom snijdt zijn stem dwars door je ziel, waardoor de emotie er vanaf spat. Je hoort duidelijk dat de productiemogelijkheden zijn toegenomen in vergelijking met Howlin' Wolf's platen uit eind jaren 50 en begin jaren 60. Deze plaat klinkt daardoor frisser dan zijn vroegere platen. Hierdoor is het scherpe randje iets minder. Het gitaarwerk van Hubert Sumlin zit wat prominenter in de mix. Hieruit blijkt weer wat een uitstekende en invloedrijke gitarist hij is geweest. Deze plaat is een waardige afsluiter van het oeuvre van Howlin' Wolf, maar voor de niet kenner zou ik zijn eerste twee platen aanraden als startpunt.

Voor wie gewend is aan de rauwe arrangementen van Howlin' Wolfs klassieke hits als I asked for water (she gave me gasoline) en Spoonful is het gelijkmatiger en evenwichtiger geluid van deze plaat misschien even wennen – maar niet per se verkeerd.
        The back door Wolf bevat tien nieuwe nummers, waaronder twee composities van Burnett zelf en vijf van tenorsaxofonist Eddie Shaw, leider van Wolfs band The Wolf Gang (hoewel hij volgens het boekje hier alleen op het instrumentale titelnummer speelt). Daaronder bevinden zich twee nummers met een aardige maatschappijkritische inslag, het sterke Coon on the moon ("You know they call us coons, said we didn't have no sense / You gonna wake up one morning, an old coon's gonna be president") en Watergate blues (commentaar overbodig), maar uiteraard gaan de meeste nummers over het gebruikelijke onderwerp – de titels zullen wel voor zichzelf spreken.
        Steen des aanstoots bij de release indertijd was het elektrische klavecimbel dat toetsenman Detroit Jr. op vier nummers inzette. Soms valt dat tamelijk gedateerde gefriemel op vervelende wijze uit de toon, op andere momenten echter heeft het meer de klankkleur van het orgelwerk van Alan Price op de klassieke opnames van de Animals uit 1964-5 en past het dus wel bij de rest van de bandbezetting. Bovendien ligt de voornaamste focus op het gitaarwerk van Wolfs vaste gitarist Hubert Sumlin, naar wiens heerlijke "twangy" geluid Robert Cray wellicht goed heeft geluisterd. Zelfs onder de minder interessante nummers stoken Sumlins afwisselend vloeiende en hakkelende gitaarlijnen nog een lekker vuurtje.
        Jammer dat de composities niet allemaal even sterk zijn. De plaat begint met drie uitstekende nummers, maar Trying to forget you is een wat tamme variant op Wolfs eigen Smokestack lightnin' (terwijl het nota bene door Shaw werd geschreven), daarna volgen twee onbenullige liedjes en een door Wolfs geneurie begeleide instrumental, en pas bij het veelbelovend getitelde You turn slick on me trekt het niveau weer aan. Spijtig genoeg eindigt het laatste nummer met een teleurstellende fade-out, maar dat wordt weer goedgemaakt door de aardige alternatieve versie van het sterke Speak now woman waarop Detroit Jr. zijn elektrische klavecimbel door een piano heeft vervangen. Al met al echter is dit in compositorisch opzicht een goede maar helaas niet briljante afsluiter van Wolfs carrière.
        Ach, wat maakt het ook uit – 's mans larger than life-stem zit nog altijd dicht tegen zijn topvorm aan en blijft één van de meest unieke instrumenten uit de muziek. "Although Wolf didn't have many bullets left when he recorded this album, you have to admire the fact that he still went down shooting," stelt de online-recensie van RecordFiend, en zo is het. Uit Moving : I'm still a backdoor man, but I ain't gonna tote my forty-four no more / I'm still built for comfort, and my name reigns everywhere I go.