Emitt Rhodes - Rainbow Ends (2016)

Na 43 (!!) jaar dan eindelijk een opvolger voor "Farewell to Paradise" - ik denk dat iedereen al zo'n beetje de hoop opgegeven had dat Rhodes ooit nog een nieuw album zou uitbrengen.

De nieuwe nummers die ik tot nu toe gehoord heb (met medewerking van o.a. Susanna Hoffs en Richard Thompson) spraken me niet echt aan.

Toch hoop ik dat Rhodes een Bill Fay-tje weet te doen, en het kleine groepje mensen dat hem (nog) volgt verrast met een sterke comeback plaat. Een begenadigd liedjesschrijver blijft een begenadigd liedjesschrijver.

Ben benieuwd!

Heb hem maar gepre-orderd, want ik draag Emitt een warm hart toe.. al vraag ik mij wel af waarom hij huilend op de hoes moet..

Zojuist twee keer beluisterd, bevalt me prima. Aimee Mann zingt mee in Dog on a Chain en Susanna Hoffs in Someone Else.

Al op zijn vierentwintigste houdt Emitt Rhodes zijn solocarrière, na het aflopen van zijn platencontract, voor gezien. Het dispuut met zijn platenlabel ABC/Dunhill had een zware wissel op hem getrokken. Op dat moment had hij er een professionele muziekcarrière van tien jaar opzitten.

Op zijn veertiende werd hij drummer bij The Emerals, gevolgd door zijn toetreding als drummer van The Palace Guard, die een bescheiden hit hadden met het folkrocknummer Falling Sugar. Nadat hij gitaar had leren spelen formeerde hij met een paar schoolvrienden The Merry-Go-Round, die in 1967 een goed ontvangen album uitbracht. Een album dat ook door de vroege Beatles gemaakt had kunnen zijn.

In 1970 verscheen zijn klassiek geworden solodebuut. Hierop werd alle liedjes door hemzelf geschreven, gezongen, uitgevoerd, opgenomen en geproduceerd in zijn eigen studio. Ook hierop zijn de nodige Beatles invloeden te horen. Billboard magazine noemde hem na deze release een van de beste artiesten uit de muziekscene van dat moment.

Na het opgeven van zijn solocarrière ging hij als geluidstechnicus werken voor Elektra Records. Zowel in 1980 als in 2000 nam hij een nieuw solo album op. Om verschillende redenen gingen beide releases niet door.

De enige echte wapenfeiten volgden pas vorig jaar, toen hij de liedjes, What’s a Man to Do, Just Me and You (beiden met Richard Thompson) en This Wall Between Us (met Richard Thompson en The Bangles) uitbracht. En nu verschijnt een dag na zijn zesenzestigste verjaardag eindelijk, na 43 jaar, een echte opvolger van zijn vierde solo album Farewell to Paradise.

Rainbow Ends is nauwelijks te vergelijken met zijn oude albums. Begrijpelijk, we zijn ruim vier decennia verder. Zijn klankkleur is wat veranderd en hij heeft natuurlijk veel meer levenservaring. Verdwenen zijn de duidelijke invloeden van The Beatles.

Wel hoor je dat hij een kind van de jaren zestig en zeventig is. Zo wordt er bijvoorbeeld van een mellotron en een analoge synthesizer gebruik gemaakt. En van die typische koortjes uit die tijd. Er zijn nu iets meer rockinvloeden te vinden.

Rainbow Ends is een heus conceptalbum geworden over een relatie die ten einde komt en de pijnlijke nasleep ervan. Mijn vermoeden is dat de teksten volledig autobiografisch zijn, maar heb dat vermoeden tot nu toe nergens kunnen staven. Ze zijn in ieder geval erg geloofwaardig en zullen voor menigeen herkenbaar zijn.

Er werd door ervaren krachten als Aimee Mann, Susanna Hoffs, Nels Cline van Wilco en Jason Falkner van Jellyfish medewerking verleend. Dit bijzonder fraaie conceptalbum kan misschien eindelijk leiden tot een grotere bekendheid van deze bijna vergeten cultheld.

Al binnen, Ducoz?!

Hij is binnen, maar ben er nog niet kapot van eigenlijk

Vanochtend ook een 1e luisterbeurt gegeven op spotify. Had een Bill Fay effect gehoopt maar dat was niet zo. Verre van dat. Ben ook niet zo overtuigd. Een erg zoetsappig album wat maar niet spannend wil worden (voorlopigheid conclusie)

Ik ben wel overtuigd, van de kwaliteiten van dit album, maar ik heb het al een hele tijd in bezit en heel vaak beluisterd. Voor mij is dit album een klasse beter dan zijn debuut. Maar goed, zoals zo vaak, smaken verschillen.

De perfecte basis voor een goeie Mume relatie Lura. Keep them coming die tips

Vooruit dan maar weer, jij houdt van blues, 4 maart verschijnt Delphinidin van Theo Sieben. Zitten ook gospelinvloeden in, maar ook van John Fahey. Er wordt gebruik gemaakt van blazers. Vandaag verschenen Summer isles van Mairearad Green. Folk, aan het album werkte ook King Creosote mee.

Staan op mijn lijst.

Moet wel zeggen dat na een tweede keer draaien hij me wel beter bevalt.. weet niet hoeveel lps ze er van hebben geperst, maar de eerste lichting is op doorzichtig vinyl.. dus wie weet ooit een collectors item..

Hoe doorzichtig is doorzichtig

'Clear', je kan er doorheen kijken, zij het wazig

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emitt Rhodes - Rainbow Ends - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse muzikant Emitt Rhodes trok voor het eerst de aandacht in 1967 toen hij debuteerde met zijn band The Merry-Go-Round.

Het Beatleseque debuut van de band rond de pas 17 jaar oude Emitt Rhodes doet niet onder voor vele andere prachtplaten uit het jaar van de ‘summer of love’, maar trekt helaas veel minder aandacht.

Emitt Rhodes begint vervolgens aan een solocarrière, die in 1970 prachtig begint met zijn inmiddels tot een bescheiden klassieker uitgegroeide titelloze debuut.

Rhodes lijkt aan het begin van een mooie carrière te staan, maar blijkt een wurgcontract te hebben getekend dat hem verplicht om iedere zes maanden een nieuwe plaat af te leveren. Hier slaagt Emitt Rhodes niet in, al is het maar omdat hij zijn platen helemaal in zijn uppie maakt en de lat hoog wil leggen.

Het gevecht met de platenmaatschappij zal nog jaren duren. In deze jaren maakt Emitt Rhodes nog twee prima platen, maar na Mirror uit 1971 en Farewell To Paradise uit 1973 vindt Emitt Rhodes het genoeg en gaat hij aan de slag als technicus voor het befaamde Elektra Records.

Sindsdien is er vaak gesproken over een comeback van de inmiddels 66 jaar oude muzikant, maar tot voor kort leek het er niet van te komen. Eind 2015 duikt Emitt Rhodes echter de studio in en dit keer probeert hij het niet alleen. Samen met topmuzikanten en Emitt Rhodes fans als Aimee Mann, Susanna Hoffs, Jon Brion, Nels Cline en Jason Falkner wordt Rainbow Ends opgenomen.

Deze plaat ligt nu in de winkel en is een aangename verrassing. Het is een plaat die zich natuurlijk niet zomaar laat vergelijken met de platen die Emitt Rhodes zo’n 45 jaar geleden maakte, maar dat de Amerikaan het schrijven van goede songs niet is verleerd, wordt direct duidelijk wanneer je Rainbow Ends voor het eerst beluistert.

Emitt Rhodes liet zich in zijn jonge jaren vooral beïnvloeden door het werk van The Beatles. Die invloeden zijn grotendeels verdwenen, al hoor je af en toe nog wel wat van Paul McCartney in de tijdloze songs van Emitt Rhodes. Het zijn songs die wat steviger zijn dan in het verleden en het zijn songs die nog altijd met één been in de jaren 70 staan.

Het andere been maakt van Rainbow Ends echter een eigentijdse singer-songwriter plaat en het is een plaat van hoog niveau en het is bovendien een plaat die steeds weer nieuwe geheimen prijs geeft, mede omdat de Amerikaanse singer-songwriter veel gevoel in zijn songs legt. Emitt Rhodes was misschien een tijdje uit beeld, maar plaat nummer vier mag er weer zijn en doet zeker uitzien naar meer. Erwin Zijleman

De Amerikaanse muzikant Emitt Rhodes was begin jaren zeventig verantwoordelijk voor één van de meest verfijnde popalbums uit het decennium. De jaren voordat dit debuutalbum, genaamd Emitt Rhodes, verscheen bracht de multi-instrumentalist zijn tijd achtereenvolgens door als ritmische drummer van The Emerals en The Palace Guard en als gitaarspeler en zanger van de door The Beatles beïnvloede band The Merry-Go-Round. Echter leverde zijn tijd als onderdeel van een band hem weinig succes op en koos hij voor een solocarrière, waarbij zijn vakmanschap pas echt tot leven kwam. Zijn zachtaardige zang, gestructureerde popsongs en werklust gaven hem zijn naam “one-man Beatles”, refererend naar het feit dat hij alle muziek zelf schreef, arrangeerde, opnam en produceerde. Naast het verschijnen van enkele compilatie albums en songs bleef het na het verschijnen van zijn vierde album Farewell to Paradise uit 1973 decennialang stil rondom nieuwe studioreleases. De geluidstechnicus nam diverse malen een nieuw album op, maar het leek erop dat al dit materiaal nooit in de platenzaken zou verschijnen. 2016 brengt daar 43 jaar na zijn laatste album verandering in. Enkele jaren geleden startte hij een succesvolle samenwerking met producer en muzikant Chris Price en het resultaat is genaamd Rainbow Ends. Met gastbijdrages van tal van gerenommeerde muzikanten levert de 66-jarige muzikant deze keer vooral zijn klasse als schrijver en zanger af. Het album voert de luisteraar door de pijn en het verdriet van mislukte relaties heen en zoekt een weg naar de manier waarop we met het ouder worden om moeten gaan.

Op Dog on a Chain is direct hoorbaar dat Emitt’s zang door de jaren heen een verandering heeft ondergaan. Zijn warme klanktoon is gebleven, maar zijn ervaringen uit het leven sluipen door in zijn aangrijpende zang. De akoestische gitaar pakt de draad na alle jaren op en voert de luisteraar direct in de verwarde situatie van een verbroken relatie. Het nummer, dat stamt uit eind jaren zeventig, bouwt zich na de intro gestaag uit tot een klankrijk geheel. Roger Manning weet de melodieuze geluiden uit de mellotron toe te voegen aan het gitaarspel van Jon Brian en Jason Falkner. De harmonieën brengen Aimee Mann en producer Chris Price dichter bij de ontroerende zang van Rhodes. Het koude weer voert zich bij de pijnlijke tijden die de hoofdpersoon tegemoet gaat. De melodieuze klanken zijn gebleven en leggen opnieuw Rhodes’ kwaliteiten als tekstschrijver en ontwikkelaar van popsongs bloot. De diepgaande baslijn van Fernando Perdomo vormt samen met het jazzy drumspel van Joseph Seiders de basis van het swingende If I Knew Then. Roger Manning ondersteund de jazz met zijn pianospel en Jason Falkner is verantwoordelijk voor het bluesy gitaarspel. Het samenspel van deze muzikanten vormt een gestructureerd klankenspektakel, waar Rhodes zich in de teksten kwetsbaar bij opstelt. De pijn die hij voelt vertaald hij naar zijn gitzwarte teksten, terwijl het ritme wordt opgezweept door het basspel en de swingende pianoklanken. Met subtiele strijkers, afkomstig van Kaitlin Wolfberg, kijkt Rhodes terug op het verleden en de momenten die zijn verstreken. De geest van het verleden komt meermalen voorbij zetten in zijn gedachten en brengt hem terug naar zijn door Paul McCartney beïnvloede songstructuren. De warme klanken worden nergens teniet gedaan en brengen zowel het gitaarspel als de ondersteunende percussieklanken onder de aandacht van de luisteraar. Een verbroken relatie vormt de basis van This Wall Between Us. De harmonieën duwen de muur tussen twee personen op en geven de ruimte aan het verfijnde gitaarspel en de melodieuze klanken van de mellotron. De productie is krachtig en geeft de ruimte aan de bijdrages van de vele muzikanten.

Someone Else voert zich met het akoestische gitaarspel nog wat verder de diepte van een relatie in. Het liefdevolle begin gaat al snel over in de twijfels die er gedurende een huwelijk ontstaan. Susanna Hoffs van The Bangles weet in haar zang de vrouwelijke bijdrage te leveren aan de kant van de relatie. Rhodes zoekt in de achterdochtigheid naar een reden achter het mislukte huwelijk, drums en gitaren drijven de stroom aan gedachten op. De zoete klanken van de keyboards en percussie laten je in ontroering achter. Op I Can’t Tell My Heart fuseren de pop en rock zich tot een aangrijpend schouwspel. Waar het pianospel Rhodes de emoties in voert, grijpt het drum- en gitaarspel naar zwaardere middelen. De pijn die het teveel liefhebben aanricht wordt in Nels Cline’s (Wilco) gitaarspel tot waanzin gedreven. Roger Manning bereikt als toetsenist een hoogtepunt in het samenkomen van piano- en orgelklanken. De gedachten gaan terug naar de zang van Warren Zevon, maar ook naar het nummer Love Will Stone You, afkomstig van Rhodes’ album Mirror’s. De akkoordwijzigingen en pakkende melodieën sluiten perfect aan op Rhodes’ warme en aangrijpende stemgeluid en de momenten na een verbroken relatie. Wat meer oplevende tonen doen zich aan in het funky Put Some Rhythm to It, met een zwaar beladen basgeluid. Het swingende pianospel en de ritmische gitaar en drums laten je losgaan op de dansvloer, zoekend naar het gevoel van vrijheid. Op It’s All Behind Us Now laat Rhodes het verleden achter zich en doen de ontspannende klanken zich tegoed aan een nieuwe start. Zijn eenzaamheid en levenskennis laten de groove van het nummer omringen met opfleurende gedachten. De vuile gitaarklanken voeren de negatieve gedachten van zich af, waarna Roger Manning zich tegoed doet aan de elektrisch geladen klanken van de Fender Rhodes piano.

What’s a Man to Do komt in het zoete klankenpalet tot leven als een dromerige liefdesballad, maar kent vooral pijn en afgunst van het gehele liefdesspel. De synths en subtiele drumklanken ondersteunen de fijnzinnigheid van Rhodes teksten en zang. De treurnis sluipt door zijn ontroerende zang heen en toont de twijfels van een man. Friday’s Love brengt misschien nog wel de meest positieve toon, in het door pijn en verdriet gedrenkte album. Vanuit de koude winter zoekt Rhodes de liefde in de dromerige klanken van gitaren, keyboards en blazers. Een combinatie van new wave, rock en pop voert het klankenspectrum aan, je voerend vanaf de jaren zeventig naar het heden. Probyn Gregory van Brian Wilson’s band draagt zijn steentje bij in de klanken van de hoorn, maar het zijn vooral de catchy klanken van toetsenist Roger Manning die de sfeer van het nummer neerzetten. Het album wordt afgesloten met titeltrack Rainbow Ends, een kleurrijk licht aan deze donkere tunnel. De folk en indie muziek voeren de zwoele klanken van gitaren, mellotron en en piano aan. De tamboerijn van Nelson Bragg ondersteunt de strijkers en percussie van Kaitlin Wolfberg en Joseph Seiders. Het liefdesspel weet nu in alle schoonheid te groeien in de verfijnde klanken van het nummer. Rhodes wilt het liefst bij degene zijn die hij liefheeft en de moeilijke tijden neemt hij voor lief. Het instrumentale einde brengt nog eenmaal de klasse van de muzikanten en producer Chris Price onder de aandacht en brengt Rhodes terug de jaren zeventig in.

Emitt Rhodes heeft ons 43 jaar laten wachten, maar het is hem vergeven, want met Rainbow Ends toont hij opnieuw zijn klasse als muzikant en tekstschrijver. Zijn warme en ontroerende stemgeluid is gebleven en kent meer diepgang door zijn levenservaring en werk als geluidstechnicus. Hij weet de pijn uit zijn verleden te vertalen naar ontroerende en diepgaande songs, ondersteunt door het vakmanschap van vele muzikanten. Dat hij er deze keer niet alleen voor staat doet niets af aan de klasse van het album, want juist door de toevoeging van deze muzikanten is zijn focus op tekst en structuur alleen maar scherper geworden. De humoristische kant die vaak in zijn nummers verborgen ligt zorgt ervoor dat er altijd iets luchtigs in zijn beladen en ontroerende teksten blijft hangen. Zijn levensdroom is nog steeds intact en draagt met de meeslepende melodieën en klankvolle passages niet langer meer de stempel one-man band, maar hij blijft op Rainbow Ends volledig Emitt Rhodes.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Klinkt op het eerste gehoor "ouderwets " goed. Daarnaast een interessant verhaal mbt totstandkoming van deze plaat. Welk instrument(en) bespeelt hij? Of doet hij alles zelf? Stem volgt na een aantal luisterbeurten.

Zoals in mijn recensie te lezen leveren vele gastmuzikanten een bijdrage, Rhodes beperkt zich tot de zang en het bespelen van de akoestische gitaar en op enkele momenten de piano. Voor de rest zijn er tal van instrumenten te horen, onder andere mellotron, fender rhodes, percussie, strijkers en verschillende gitaren (akoestisch & elektrisch).

Tja.....lezen is een kunst op zich. Bedankt voor je reactie.

De eerste paar luisterbeurten achter de rug, schitterend album. Vanaf minuut één trekt Rhodes je in het verhaal om je pas aan het einde van het album weer los te laten. Mooi dat artiesten als Rhodes en in een eerder stadium Bill Fay na jaren afwezigheid weer terugkeren in de schijnwerpers. Nu maar hopen dat Rhodes ons niet weer (voorgoed) verlaat want ik zou hem dolgraag nog eens live aan het werk zien.

Emitt Rhodes, the ’70s popsmith who last month released his first album in 43 years, has been forced to cancel his appearance at the 2016 SXSW Music Festival for heath reasons. The 66-year-old singer-songwriter collapsed at his home two days ago and sought doctor’s care.
Het volledige bericht is te lezen op zijn FB profiel.

Van Emitt Rhodes had ik tot voor kort alleen The American Dream beluisterd, en dat is een album dat mij ooit licht teleurstelde. Het kan uiteraard aan mij liggen, maar dit nieuwe album vind ik -voorlopig- een slag beter. Zijn stem is (in mijn oren dan) gerijpter, en ook in instrumentaal opzicht vind ik het zeer bevredigend. Verder zijn de liedjes heel erg goed - dat blijft uiteraard een beetje persoonlijk, maar bij mij komen ze behoorlijk aan. I Can't Tell My Heart ontroerde mij bijvoorbeeld zeer. Daar doe ik het voor, al dat muziekluisteren.

Inmiddels de clear vinyl versie binnen. Mijn uiteindelijke conclusie is dat ik het een groeibriljant vind en dat op lp alles nog beter tot zijn recht komt . Prachtige composities, teksten die ergens over gaan en prachtige gitaar en piano partijen. Ik ben erg onder de indruk van deze comeback plaat.

En als ik de teksten mee lees met de muziek begrijp ik de hoesfoto ook ineens veel beter.

Aan het eind van het jaar weer even terug in de albums die ik in de loop van het jaar extra aandacht heb gegeven. Zo ook deze. Blijft goed klinken. De muziek en stem doet me een beetje denken aan Ron Sexsmith, alleen dan wat doorleefder.

Twee dagen geleden is deze uitstekende singer-songwriter overleden.

Ik lees dit nu pas. De plaat staat op en ik was nieuwsgierig of er in al die tijd weer reactie was op dit album. Een bericht als dit wil je niet lezen natuurlijk. Helaas weer een stukje muziek weggevallen.

Hij heeft gelukkig nog wel, na al die jaren absentie en stilte, dit album kunnen opnemen en uitbrengen. Wat dat betreft toch nog een waardig afscheid voor de man.

The Emitt Rhodes Recordings (1969-1973)
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl
Naar aanleiding van het nieuws dat hij is overleden ben ik gaan zoeken op internet. Daar kwam ik dit krantenartikel tegen. Dan is het zeker fijn dat dit album er nog kwam. Het artikel is uit 2009 en toen zat ie er aardig doorheen. Ik hoop zijn debuut plaat ook nog ergens op de kop te tikken, maar dat gaat lastig worden denk ik.