Downliners Sect - The Sect (1964)

Weinig users schijnen deze Engelse sixties r & b-groep te kennen. De Downliners Sect past moeiteloos in het rijtje Rolling Stones/Pretty Things/Yardbirds/Kinks. Ik weet nog goed hoe opgewonden ik was toen ik ze "ontdekte" aan de hand van een recensie in het Engelse muziekblad Melody Maker en mijn broer aanspoorde om een elpee van ze te bestellen (zelf had ik - als arme scholier- geen geld). De kennismaking is zéér goed bevallen, en toen ik later een baantje kreeg heb ik alsnog hun drie albums uit de sixties kunnen aanschaffen. Op dit eerste album staan merendeels door Chuck Berry, Bo Diddley en Jimmy Reed geschreven nummers. Don Craine en Keith Grant nemen de vocalen voor hun rekening en het gitaarwerk klinkt puik.Enige jaren geleden voorbeeldig heruitgebracht door repertoire.de en nog steeds verkrijgbaar. Op bol.com zijn geluidsfragmenten te beluisteren. Sorry als het lijkt alsof ik reclame maak, maar ik word weer bijna jong als ik dit terughoor, wat ik geregeld doe.

Dankzij heartofsoul (waarvoor dank) en de recente The complete Them 1964-1967-box ben ik bij déze plaat uitgekomen, en als er iets niet nodig is dan is het wel excuses maken voor passie voor "kleine" en onbekende bands, zeker wanneer het zulke ruwe diamanten als dit betreft. De volgende zin uit het biografietje van de All Music Guide is te mooi om hier niet te citeren: "The Sect didn't as much interpret the sound of Chess Records as attack it", en hoewel de meeste composities op dit album de gebruikelijke bluesschema's volgen en hun genre wel rhythm & blues genoemd zal worden is de benadering zó ademloos en de energie soms zó ongekanaliseerd dat ik eerder geneigd ben om deze plaat onder de garage-rock te scharen – het enige wat nog ontbreekt is een versie van Louie Louie. Lekker ongepolijst, wat mij betreft niet altijd iets aan de grote voorbeelden toevoegend maar steeds onderhoudend en met aanstekelijk enthousiasme.
        Wat de bonustracks hierboven betreft, 15, 16 en 17 zijn drie singles uit 1964; 18 is de B-kant van 17; 19 en 20 zijn de eerste studio-opnames van deze band uit 1963; en 21 t/m 24 vormen tezamen de vroege en zelf gefinancierde EP Nite in Gt. Newport Street uit 1964. Niet allemaal even geweldig, en meestal ook wat ingetogener dan het debuutalbum, maar aardig als extraatje.

En toen bleek dit pareltje ook nog in de 100 Greatest Albums 0f 1964 te staan. Op plaats 68.
In BestEverAlbums (1964) staat het album op dit moment op 131.
Ik kende het inderdaad ook niet, maar het is wel een voltreffer dit.
Lekker rauwe rock net als Stones, Yardbirds, enz. Wel jammer zo'n nummer als Guitar Boogie, maar dat duurt gelukkig maar kort.
De uitvoering van de Chuck Berry cover Too Much Monkey Business is fraai.
Het nummer Baby What's On Your Mind ken ik wel als Baby What You Want Me To Do.
Lastig om favorieten te benoemen. Het hele album spreekt tot de verbeelding op het schoonheidsfoutje wat ik al genoemd heb na. Op spotify staat het hele album inclusief bonustracks, waarbij ik onderschrijf wat BoyOnHeavenHill beweert over de (geluids)kwaliteit van die bonustracks.
4*