MD. 45 - The Craving (1996)

Wat een belachelijk gemiddelde. Dit album is beter dan alles wat Mustaine heeft gedaan sinds Countdown. Ik heb zelf de Megadeth-remaster, ik benieuwd of iemand het originele album met Ving's zang en mondharmonica partijen heeft?
Dikke 4*

Niet echt mijn ding, beetje saaie zanger en weinig verheffende nummers.

Waar zijn nou die mondharmonicapartijen dan? Ik hoor ze niet

Eerlijk gezegd bevalt het me ook niet. De sound is echt immendig saai, de drummer speelt ongelofelijk ongeïnspireerd plus wat trebremmit zij.

Het originele album is niet heel erg goed verkrijgbaar. Bovendien zijn de mastertapes verloren geraakt. Daardoor heeft Mustaine gemeend het een en ander te repareren en zelf van vocalen te voorzien.
Nu klinkt het album erg als Megadeth. Bij het origineel is dat iets minder het geval.
Zoals elke andere remaster van Megadeth, klinkt dit helemaal nergens naar. Ongeïnspireerd is het sleutelwoord. Alle stoerheid is weggetoverd met een paar draaien aan de knoppen.

Volledig mee eens, maar hoort dit bericht niet hier: MD.45 - The Craving (2004)

Metal album van deze week. Aangenaam plaatje maar het mist voor mij iets. Het leuke aan crossover is de goede ingrediënten behouden en zo tot een goed werkende formule te komen. Zo kan de kick van strakke technische metalriffs mooi samengaan met de rauwheid en agressie van punk.

Maar hier krijg ik vooral een gevoel bij van vlees noch vis.

De latere versie met Mustaine vind ik zeker niet beter.

Ik ben het absoluut niet eens met jou Dexter, dat Dave Mustaine met Megadeth na Countdown to Extinction niets beters dan dit gemaakt heeft. Dit album haalt lang het niveau niet van Youthanasia en The System Has Failed.

Ik had eigenlijk verwacht dat hier meer stemmen zouden zijn, Thrash metal is toch redelijk populair als je kijkt naar het "metal album van de week" topic. Aan de andere kant, het is ook best begrijpelijk dat er hier mensen weg bij blijven.

Ik ben in het algemeen geen liefhebber van Thrash. Soms vallen albums hier nog wel in de goede aarde, maar helaas blijkt meestal de zanger de zwakste schakel in dit genre. Nu is dat hier ook (maar niet het enige) geval. De zanger probeert duidelijk andere Thrash metal zangers na te doen, maar zijn pogingen vallen nogal in het niets.

Waar in tegenstelling tot bijvoorbeeld bij Exodus in dit geval instrumentaal nog heel wat te genieten valt, valt het hier tegen. Ze proberen een rauwer punk geluid met een meer melodieus, glad thrash metal geluid, maar ook hier komt het nogal mislukt over. Het klinkt nogal slap en saai, en het deed me eigenlijk eerder denken dat dit een demo uit de jaren '80 zou zijn dan een volwaardig album uit '96.

Ik ben normaliter niet zo van de hokjes maar om dit als thrash te betitelen vind ik erg overdreven. Er zijn raakvlakken, maar er zijn net zoveel raakvlakken met andere metalstromingen. Exodus is echt pure thrash en daarom iedereen aan te raden om eens met het genre kennis te maken. Dat The Craving (beide versies) slap en saai is, onderschrijf ik echter dubbel en dwars. Gewoon allemaal naar een willekeurig regulier Megadeth album gaan luisteren.

Je moet er niet al te zwaar aan tillen, dan maak je het alleen voor jezelf moeilijk

Metal met Heavy, Thrash en Punk invloeden, speciaal voor Edwynn.

Spijt me zeer voor de liefhebbers, maar ik ga met lambf mee. Ik stem alleen niet, want ik kan de plaat niet meer dan een nummer uitzitten, zo tergt het me. Alles voelt misplaatst.

Dank u. U bent te gul

Ik begrijp die negatieve commentaren niet goed. Oke, dit is natuurlijk geen wereldschokkend, vernieuwend of spraakmakend album. Maar hier word een lekker stevig potje gerockt, technisch in orde, soms zelfs met zeer herkenbaar Mustaine gitaarwerk. De zanger doet zijn job ook zeer degelijk, en maakt de nummers heel wat overtuigender klinken dan Dave Mustaine op de 2004 remix. Deze remix bevalt me echter helemaal niet (Al ben ik een Megadeth/D. Mustaine liefhebber.) Maar van dit plaatje lust ik wel pap. Ook nog eens een Metal album van de week waarnaar je kunt luisteren zonder dat je geburen meteen de psychiatrische instelling bellen om je te laten interneren...
...wat toch ook mooi meegenomen is.

Maar waar zijn die mondharmonicapartijen nou?

???

Veel mondharmonica is er wel niet te horen, maar zo uit mijn hoofd onthoud ik in track 5 toch duidelijk mondharmonica te herkennen, en verder nog ergens in een ander nummer, moet ik eens terug opzoeken...

Ik heb nog 's wat nummers beluisterd maar het wordt er niet beter op. De zang is niet slecht, de muziek en de nummers ook niet. Maar ik vind er ook niets goed aan. Het prikkelt mij op geen enkele manier om het nog eens te willen horen.

Na de beschrijving van Dexter had ik echt verwacht dat de halve plaat ermee volstond.

Inderdaad. Alleen harmonica op "The Creed", track 5, en het is geen Toots Thielemans, LOL.
Zo zijn er wel meer metal albums, er is zelfs een oud Riot album met mondharmonica in een nummer. (Op Restless Breed?)


Ook na deze extra beluistering, op zoek naar mondarmonica, blijf ik dit toch geen slecht album vinden.

We zitten reeds aan album 16 van de topic Het Metal Album van de Week en dit is voor mij een twijfelgeval. Vooreerst moet ik zeggen dat ik deze samenwerking enkel kende van naam tot voor deze week en ik weet heus wel zoals velen wie Dave Mustain (Megadeth) is, dus daar geen verrassingen. Ook zeg ik mijn gedacht bij dit album, het origineel uit 1996 en niet de remaster uit 2004 met de reeds genoemde wijzigingen.
Dave speelt zijn riffs en zijn solo's zoals we gewoon zijn van hem gewoon zijn: het blijft een goede gitarist. De ritmesectie, Kelly LeMieux en Jimmy DeGrasso, doet zijn werk naar behoren, niets spectaculairs maar ze leggen wel een solide basis voor Dave Mustain. De zang van Lee Ving, nog nooit van gehoord, vind ik eerder geinig de eerste keren, maar neigt snel tot verveling. Mooiste nummers vind ik ook Day the Music Died en Designer Behavior. De productie vind ik veel te clean, voornamelijk het drumwerk, het mag een beetje smeriger klinken. Soms denk ik aan een andere groep van wie ik de naam nog niet verklap, raar maar waar.

Lee Ving is/was de zanger van de Amerikaanse punkband Fear. Die band is nogal geliefd bij veel Amerikaanse hardrock/metal bands getuige de Fear covers die links en rechts nogal eens opduiken. (Dark Angel en Guns n Roses coverden allebei bijvoorbeeld I Don't Care About You).

Edwynn, even het geheugen pijnigen (en mijn oude Aardschokken raadplegen): inderdaad, de zanger van Fear, een groep die ik enkel van naam ken, dus vliegt op de te-ontdekken-lijst. Het gitaarwerk van Dave Mustaine is altijd inventief en smaakvol, maar mijn eksteroog zegt: hier zat meer in. Ik ga eens vergelijken met die remaster: lap, nog één op die lijst.

Dit album doet het voor mij niet. Over het algemeen heeft Mustaine wel een streepje voor, maar ik vind dit eigenlijk een ronduit saai album. Het blijft nergens echt hangen en ik hoor toch liever Mustaine zingen.
(Fear is trouwens wel een zeer toffe band!)

Sptfy beweert de 1996 versie te hebben. It's not