The Frames - For the Birds (2001)

Hmmm, een Ierse band die ik totaal niet ken.

Waar doet de anderen deze band aan denken?
Wat voor soort muziek/teksten hebben ze?

Tja, hoe omschrijf je dat in een paar woorden? Op hun website http://theframes.ie kun je naar hun albums luisteren! (real-audio (.ram) files)
Ik heb me laten vertellen dat ze live nog veel beter zijn dan in de studio, daarom is het album 'Setlist' (2004) een aanrader om mee te beginnen. Goed gezegd Ruby?

Één van Ierlands best bewaarde geheimen, immens populair in Ierland zelf, maar nog niet erg bekend in de rest van de wereld, maar daar komt snel verandering in. ( hoop ik )
Vooral "live" zijn ze erg goed.
De muziek is een mengeling van rock en folk met poëtische, dromerige teksten. Nummers varieëren van hard/stevig tot zeer rustig..ontroerend zelfs.

Heel goed !

(Setlist dateert eigenlijk al uit 2003, maar is in 2004 opnieuw uitgebracht voor Amerika en de rest van Europa)

Daarom vidk ik t vreemd dat ik ze niet ken, ik ben nl enorm Ierland-minded.
Maar de muziek op hun site klink iig niet verkeerd.

The Frames zijn dit jaar ( 2004) uitgeroepen tot beste Ierse band bij The Annual Irish Music Awards. Voor het eerst sinds jaren was het eens niet U2

The Frames leerde ik pas kennen door hun album Burn the Maps. Opvolger The Cost deed me zo mogelijk nog net even meer en ik ervaarde de echte schoonheid van deze muziek door het album van Glen Hansard met Markéta Irglová en de daaruit voortvloeiende film Once.
Puur, ontroerend, recht naar het hart zonder poespas of wat voor opsmuk ook. Dat maakt deze band ook wel erg aantrekkelijk voor mij.
Dit album was de derde die ik leerde kennen en wederom flikten ze het om mijn ziel te raken met hun melodieën die een rijkdom bevatten waar een mens alleen maar gelukkig van kan worden.
Dit is voer voor de romantici onder ons zonder klef te zijn. Daarbij is het ook geschikt voor de minder romantischer mens die het leven wat nuchterder bekijkt: ook zij zullen ontroerd worden door Hansard en zijn mannen.

Hmm en toch heb ik niet zoveel met dit album (nog)

'The cost' was mijn kennismaking met The Frames, vind dat ook hun beste album. Met 'Fitzzcaraldo' en 'Dance the devil' op een dichte 2e plek. Moet nog even aan dit album wennen..

Ik vind The Cost ook nog een tikkeltje beter maar ook dit is weer erg mooi. Hij lijkt me wat experimenteler en het conrast tussen hard en zacht is soms vrij groot maar dat maakt het nu net zo intens bij momenten. Hij wordt nu keer op keer beter en beter en wie weet verdringt deze The Cost nog eens als mijn favoriet?

Oef! Dat eerste nummer is zo sprookjesachtig mooi! Beetje te mooi vergeleken met de (ook erg andere) rest. Het 2e nummer gaat er ook nog lekker makkelijk achteraan. Daarna wordt het in mijn ogen minder, ik ga maar niet stemmen, want door die eerste 2 mooie nummers kan ik de rest minder goed luisteren en ga ik al gauw naar een andere artiest. The Mighty Sword is dan weer wel erg mooi! Misschien toch maar vaker helemaal luisteren!

Hoi123 heeft dit album gekozen tot Het Rock Album van de Week

Dat was ik ondertussen weeral vergeten. Ik draai dit album af en toe wel eens, want het bevalt me wel. Als ik nu terug kijk in het forumtopic blijkt dat ik dat wel niet meteen zo vond. Ik heb trouwens ook hun Burn the Maps uit 2005.

Mooie sfeervolle plaat maar ik mis wel een nummer als Finally van hun opvolger Burn the Maps. Headlong komt wel in de buurt overigens. De nummers zijn mooi opgebouwd en de instrumentatie is ook erg smaakvol. What Happens When the Heart Just Stops is hier misschien wel het beste voorbeeld voor. Er zit vaak een onderhuidse spanning in de nummers die soms naar boven komt. Er zit mogelijk nog een verhoging in, eerst nog wat vaker afspelen.

Ik heb net 'Mighty Sword' beluisterd, omdat dat nummer binnen een interessante context (pauzes in liedjes) aangehaald wordt in A Visit from the Goon Squad. Mooi nummer is dat. Mijn eerste associatie was overigens Vic Chesnutt; Hansards stem heeft veel van Chesnutt weg en muzikaal ligt het allemaal ook wel in elkaars buurt. Iemand anders die die mening met mij deelt?

Toch even een verlate ode aan dit pareltje van Hansard en co. Er zijn niet veel albums die ik al sinds mijn eerste jaar op deze site ken, en nog steeds naar teruggrijp; deze is zonder twijfel één van de uitzonderingen op die regel. Elf pretentieloze en simpelweg supermooie liedjes, die desalniettemin door Albini’s productie net schuren wanneer nodig, zoals de shoegaze-uitstapjes in Early Bird en Santa Maria. Pop-rock zoals het hoort!