Sivert Høyem - Lioness (2016)

ben benieuwd, weer leuke releases. tevens nieuwe matt elliott nog benieuwder naar

Zo op het eerste gehoor interessant voor fans van Tindersticks en Leonard Cohen. Per abuis gaan luisteren, dacht het hier een Noorse zangeres betrof

Verder wel goed te pruimen: My Thieving Heart en The Riviera of Hades

Ik vind het nogal een zwijmel album, hiervoor luister ik geen Sivert Høyem. Nog een paar keer rond, misschien valt het kwartje.

Weer een Toppertje van Sivert bij mijn viel het kwartje meteen, lekker album hoor.

Al bij opener Sleepwalking Man smelt ik vanwege die schitterende stem. Een stem die doet denken aan die van Stuart Staples van Tindersticks en een sfeer die doet mijmeren aan de vroege Scott Walker periode.

Lioness blijkt Sivert Høyem in 'zwijmelmodus'. Uiteraard wel met een donkere rand. Het is niet nieuw, er is genoeg vergelijkingsmateriaal (luister ook eens naar Soulsavers of Mark Lanegan), maar voor mij kan er niet genoeg van gemaakt worden.
De wat rauwere rock die hij liet horen met de mannen van Madrugada is hier wat verder weg, maar die strijkers en koortjes die nu aanwezig zijn zorgen er bij mij voor dat ik heerlijk kan wegdromen op dit lichtere album van Høyem.

Het is de muziekvorm waar ik altijd een zwak voor heb gehad en altijd wel zal blijven hebben. Voor velen misschien te lichtvoetig deze keer, bij mij komt ie er mee weg. Deze man kan sowieso niet veel fout doen.

Heerlijke plaat!

Mooi album, rustig maar wel met de altijd weer aanwezige passie.

Een van de mooiere releases van dit moment.

Wat een erg fijne ontdekking deze plaat. Werd aangetrokken door de hoes en was benieuwd wat voor soort muziek dit zou zijn. De Noren doen het vaak goed met dit soort melancholische rock. Voor nu 4* met Lioness en Oh, Spider! als beste nummers, maar ook de opener mag er wezen! De komende tijd maar eens dieper in de discografie van de beste man duiken.

Een fijn moment om te weten dat de hele zwik aan Madrugada dus nog op je ligt te wachten. Enjoy.

Wat een heerlijk album zeg. Ben het met een van mijn voorgangers (aERodynamIC ) eens dat ik de associatie met Mark Lanegan en de Soulsavers terughoor. De melancholie in zijn stem, het klagende in de liedjes...heerlijk. Werkelijk niks mis mee. Buiten de genoemde nummers trekt het duet My thieving Heart absoluut mjn aandacht. Prachtig nummer. Album dat meteen binnenkomt. Groeipotentieel.

Pak dan ook de discografie van Madrugada even mee.

Looks like I've got my work cut out for me . Dan zal ik jullie tips opvolgen en braaf alles gaan luisteren!

Sinds Noorwegen de alternatieve rockband Madrugada in 1993 introduceerde voor het publiek zijn er heel wat successen en tegenslagen gepasseerd in de opeenvolgende jaren. In 1999 wist de band met hun sfeervolle en melancholieke debuut Industrial Silence niet alleen Noorwegen te veroveren, maar kon het ook op internationaal lovende kritieken rekenen. Wat volgde is een opeenvolging van successen, zoals het donkere en beklemmende The Nightly Disease (2001) en het door treurnis en angst gedreven slotwerk Madrugada (2008). Het overlijden van gitarist Robert Burås gedurende de opnames van dit laatstgenoemde album betekende uiteindelijk ook het einde van de band, met als laatste optreden een concert in de Oslo Spektrum te 15 november 2008. Echter was het zanger Sivert Høyem die een geslaagd vervolg gaf aan zijn muzikale carrière. Lioness is als opvolger van Endless Love uit 2014 en alweer het zesde soloalbum van de Noorse muzikant. Het album is donker qua toon en voert zich door een nachtelijke omgeving, vol met droomwerelden en schaduwen, maar ook met een warm licht. De bariton en falsetto stem van Høyem is de basis van de emotionele uitputtingsslag die ook nu weer wordt geleverd.

De nachtelijke sferen doen zich direct aan op openingstrack Sleepwalking Man, een door slapeloze momenten gedreven nummer. In de door strijkers en pianoklanken gedrenkte muziek weet Høyem zich te focussen op de emoties. Melancholische gevoelens omsluiten het door het ritme van Fjordheim ontwikkelde tempo. De strijd tegen pijn en verdriet doet je verlangen naar de slaapwandelende man, die in alle onschuld en charme een warme gloed op je neer laat komen. Fool to Your Crown pakt in zijn klankrijke gitaarspel de stijl van Eddie Vedder op, om vervolgens een betoverende weg van bedrog en verdriet in te slaan. Blij vlagen wonderschoon in het klankenpalet en op andere momenten donker in de gestalte van het nummer. De bombastische drums zwellen aan in het refrein, om vervolgens de hoge stem van Høyem in de volle aandacht neer te zetten. Christer Knutsen brengt met zijn gitaarpartijen wat meer power in het melodierijke geheel. De eenzame zielen krijgen steun in het treffende Lioness. De titeltrack zoekt door de vrijheid van het bestaan in de klanken van opzwepende strijkers gearrangeerd door Jan Martin Smørdal en trage dumritmes van Fjordheim. Høyem’s baritone stem brengt de opstandelijkheid van het liefdesspel onder de aandacht. De nachtelijke ontwikkelingen slaan om in een droomwereld, waarbinnen liefde en bedrog dichter tot elkaar komen. De celesta pianoklanken voeren de nachtelijke zweetpartijen aan, waarbij de gedachtes steeds meer de overhand krijgen.

De fluweelachtige zwarte ballad It Belongs to Me wordt aangevoerd door Høyem’s akoestische gitaarspel. Zijn poëtische gelaagdheid brengt veranderingen in de levensloop onder de aandacht. De korte aanhalen op de piano geven het duisters sfeertje een onderliggende laag aan emotie mee. De eenzaamheid brengt twee personen dichter bij elkaar, om vervolgens door te slaan in de roep naar zelfzuchtigheid. De Noorse zangeres Marie Munroe ondersteunt het nachtelijke complot van My Thieving Heart. De percussie drijft de melodie op wanneer je in het volle daglicht ontwaakt. De behoefde naar de duisternis trekt het liefdeskoppel uit elkaar. Marie Munroe vertolkt het vrouwelijke personage en gaat het duet aan met Sivert Høyem. Verlangen doet opnieuw van haar horen in de hartstochtelijke gevoelens. Franzvåg sleept met zijn basspel de meeslepende gitaarklanken van Knutsen aan, om vervolgens in de klanken van bellen te eindigen. De inslaande drums van V – O – I – D voeren je de leegte van de droomwereld in. Høyem toont zijn aangeslagen karakter in het herhalende drumritme, om vervolgens in het refrein de energie tot een uitspatting te laten komen. De duisternis die binnenin de mens leeft laat zich niet gemakkelijk bevrijden. Vervreemde gitaarklanken voeren de innerlijke stemmen aan, die roepen om aandacht. Een vlaag aan humor maakt zich eigen op The Boss Bossa Nova. De Braziliaanse muziekstijl doet zijn intrede met de invloeden vanuit de samba en jazz. De percussie voert het nummer aan, maar drukt zich al snel de donkere wereld in. Met een knipoog naar Bruce Springsteen breekt het rustige leven van de mens aan. De onderhuidse spanning doet echter het ritme en strijkersarrangement opzwepen. De opbouw wordt tot in het perfectionisme uitgevoerd en laat ruimte voor de gevoelens die losgemaakt worden door Høyem.

Oh, Spider! weet in de gitaarklanken een verbinding te legen met Mick Moss’ Antimatter. Invloeden voeren zich rijkelijk door het oeuvre van Høyem heen, maar vormen nergens een bedreiging voor de muzikale kwaliteiten. De spin kruipt als een sluipmoordenaar door de donkere aanslagen op de gitaar heen. Mysterieus en bevrijdend tegelijk, resulterend in de bombast van drums en gitaren in het refrein. The Riviera of Hades refereert naar Winston Churchill’s omschrijving van de bloedige slagvelden aan de zwarte zee tijdens de tweede wereldoorlog. Het vakantieresort komt in beeld aan de horizon, in een helder en fel licht. De strijkers slepen je mee in een reis naar de vrijheid van de mens, wandelend door het nachtelijke duinlandschap en ontwakend in een sneeuwrijke omgeving. De wonderschone reis ontwikkeld zich verder in de pianoklanken en het gebruik van percussie. Perfect passend binnen het aangrijpende verhaal. De akoestische gitaarklanken die de boel in evenwicht houden en je door de mooie, maar ook moeilijke tijden heen voeren. Høyem’s liefdesverklaring komt misschien nog wel het meest tot uiting in slotnummer Silences, met in zowel muzikaal als zangtechnisch opzicht een link naar Richard Hawley. De nachtelijke momenten worden vertaald naar de woorden en muziek van de liefde. De warme gevoelens omringen je in het mechanisme tussen instrumentatie en zang. Een liefdevol en aangrijpend slot van het album, met de opkomende zonnestralen van een nieuwe dag in aantocht.

Lioness toont zowel in muzikaal als zangtechnisch opzicht aan dat Sivert Høyem tot de grote muzikanten van zijn tijd behoord. Gedreven in de pure kracht van zijn emoties en verschillende zangstemmen weet hij de donkere klanken en liefdevolle uitingen precies te laten passen in het geheel. Niet alleen hij draagt het album, maar zeker ook de bandleden, uitblinkend in meeslepende gitaarpartijen, aangrijpend percussiewerk en gevoelige strijkersarrangementen. De schaduwen en duisternis voeren het album telkens weer naar de liefdesprikkelringen, waar Høyem perfect zijn poëtische teksten in kwijt kan. De invloeden van menig muzikant hebben een weg gevonden naar het album, maar blijken nergens te botsen met het talent dat Høyem bezit. Het talent om de luisteraar te laten wegzakken in melancholie, om je hier vervolgens langzaam aan uit te doen ontwaken. Høyem streeft niet naar wereldsucces en dat is maar goed ook, want muzikale pareltjes van dit niveau houd je toch het liefs voor jezelf.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Deze man kende ik nog niet. Maar wat een prachtig album. Nummer 5: My Thieving Heart WAUW!

Dan zou ik ook zeker de muziek van zijn voormalige band Madrugada eens beluisteren en uiteraard zijn eerdere solowerk.

Zal dat zeker eens doen. Bedankt!

Sivert Høyem een aantal jaren geleden gezien in Doornroosje, waar hij al veel indruk op mij maakte.
Toch blijf ik meer een liefhebber van de Madrugada albums, welke ik vervolgens wel allemaal gekocht heb.
Probeer je daar maar eens als frontman van los te koppelen.
Op Lioness lukt het aardig.
Opener Sleepwalking Man is een perfecte eerste single, waarbij de al eerder genoemde Tindersticks en Mark Lanegan, maar ook Willard Grant Conspiracy hoorbaar zijn.
Bij Fool to Your Crown moet ik eerder aan Kent, en qua zang aan A-ha denken; een stuk luchtiger dan de opener, al probeert het grootst aangezette geluid daar duidelijk verandering in te brengen.
Zo opent vervolgens ook Lioness, waardoor het album ook steeds meer raakvlakken krijgt met het laatste album van Arctic Monkeys.
Het lijkt dat Sivert Høyem zich minder op de clubs aan het richten is, en meer op de wat grotere festivals.
Toch is er ook ruimte voor kleinere liedjes, zoals het gedragen It Belongs to Me, waarbij de zanger laat horen dat hij net zo gemakkelijk met zijn geluid de diepte in kan gaan, om vervolgens weer de hoogte op te zoeken.
Eigenlijk wel een van de meest complete zangers die ik ooit gehoord heb.
My Thieving Heart is een duet, waarbij ik ongewild aan Nick Cave’s Murder Ballads moet denken; beetje de opbouw van Henry Lee, welke hij samen met PJ Harvey brengt.
V - O - I – D gaat muzikaal weer meer richting Kent, met wat geflirt met beats; maar eigenlijk vind ik dit het eerste nummer wat mij niet geheel weet te boeien, ook de manier van zingen overtuigt mij net wat minder.
De klanken bij The Boss Bossa Nova horen inderdaad bij de titel.
Heel eventjes zitten we in Brazilië; verwikkeld in een broeierige samba, maar al snel ademen de kille klanken van het koude Noorden er doorheen; wel een zeer sterk en mooi opgebouwd geheel.
Oh, Spider! is weer heerlijk duister; maar na V - O - I – D toch wel het tweede mindere nummer op Lioness. Hier gebeurt gewoon niet genoeg in.
The Riviera of Hades lijkt veel op John Lennons Working Class Hero, maar dan in een Johnny Cash uitvoering, toch ontwikkelt het zich genoeg, om van een eigen nummer te spreken.
Bij afsluiter Silences had ik het beeld van stripheld Lucky Luke voor de geest, die op de laatste bladzijde met zijn paard Jolly Jumper richting de horizon verdwijnt; net wat te zoetsappig.
Lioness voldoet niet helemaal aan mijn verwachtingen, maar er staat genoeg moois op om van te genieten.

Wat een prachtig album zeg, dit verdient veel meer aandacht hier.

Heerlijke plaat.
Als ik Sivert hoor, luister ik ook altijd weer naar Madrugada.
Wat was dat toch een prachtige band.
Maar goed, we moeten het doen met Sivert, en dat is geen straf.
Van deze plaat vindt ik de eerste helft het beste , daarna zakt het naar mijn smaak, iets in

Het is de eerste keer dat ik Sivert Høyem associeer met John Frusciante qua stem (en dat is een voordeel). Vooral het tweede nummer, Frusciante zou het zonder verschil kunnen inzingen. De warme gloed die Høyem uitstraalt blijft aanslaan bij mij.

Hè ja, dat was de naam die me maar niet te binnen wilde schieten, dank!

De erfenis waar Sivert Høyem tegenop moet boksen is bijna ondoenlijk. Als ik de bovenstaande reacties door scroll lees ik dat overal bij wie hem al kent en dat geldt ook voor mij. Zijn vorige plaat, 'Endless Love' (2014) was de eerste waarvan ik dacht dat hij iets wezenlijks toevoegde aan wat Madrugada al uitgebracht had.

Die lijn trekt Høyem door op Lioness. Ik was eigenlijk direct verkocht op het moment dat 'Sleepwalking Man' inzette. De manier waarop de verbindende piano- en vioolloopjes tussen akkoorden maar door lijken te gaan, geeft de song iets magisch; de magie die bij de duistere stem van Siver Høyem hoort. De sfeer die Robert Burås voor hem maakte in Madrugada.

Een album dat zo sterk begint als Lioness kan niet slecht zijn en dat is het dan ook niet. Met het duet 'My Thieving Heart', dat hij samen zingt met Marie Munroe, als andere hoogtepunt, weet Høyem tot de een-na-laatste song te boeien. Dat is krachtig omdat hij rond de sfeer die hij neerzet, die heel eentonig zou kunnen zijn, blijft boeien. Pas in de laatste song stopt dat. Een beetje suf is 'Silences' wel.

Verder doen delen van Lioness mij denken aan het werk van Lee Hazlewood, nog zo'n dealer in duisternis. Waarbij ik wel aantekenen dat ik Lioness moeiteloos uitluister en Hazlewood meestal niet.

Het lijkt er op dat Siver Høyem zijn eigen stem gevonden heeft. Die STEM had hij al, de omgeving waarin hij zich het meeste thuis voelt, heeft hij nu ook. Prachtige plaat.

Het heel verhaal staat hier op WoNo Magazine

Ik dacht aan Graham Parker als vergelijkingspunt voor de stem, zeker in bijvoorbeeld 'Fool To Your Crown'.
Ook niet verkeerd:-)

Sommige nummers op dit album vallen mij zo tegen. Echt het niveau matige canzone. Ook de manier van zingen op die nummers door Sivert, dat overdreven gedragene, kan zelfs irriteren. Een voorbeeld: slotnummer Silences. En toch nog een voldoende? Dat komt juist weer door een aantal songs die wel geslaagd zijn, zoals de fraaie openingssong Sleepwalking Man. Er staan ook nog een paar gewoon aardige songs op, zoals Fool To Your Crown. Leuk, maar niet echt bijzonder. Alles bij elkaar valt deze plaat mij tegen, gezien de hoge waarderingen van sommigen en het feit dat we met de zanger van Madrugada te maken hebben. Maar goed, dit is natuurlijk solo werk.

My Thieving Heart is Nick Cave & Kylie Minogue lite......geweldig nummer!
Net als Sleepwalking Man trouwens.

De rest valt me wat tegen als Madrugada/Sivert-addict. Live altijd prachtig en hij kan putten uit een rijk oeuvre, maar is het wellicht tijd voor een nieuwe producer of inspiratiebron?

Het lijkt of we naar een ander album zitten luisteren.

Met de opener Sleepwalking Man hebben we het beste nummer al meteen gehad en Silences is geen al te sterke afsluiter. Daar kan ik me nog wel in vinden. Maar tussenin zakt het niveau voor mij nergens onder de 4*.

Wat betreft 'de zanger van Madrugada'. Sivert Høyem maakte al albums toen die band nog bestond en heeft intussen meer solo albums dan met die band. Misschien tijd dus om Sivert Høyem 'gewoon' als erg goede zanger/schrijver te zien.

Om nog 2 voorbeelden te noemen. Het hier favoriete duet My Thieving Heart vind ik echt erg matig. V-O-I-D kan mij dan weer meer bekoren. Zo word ik veel meer heen en weer geslingerd dan jij blijkbaar. En natuurlijk is Sivert Høyem een erg goede zanger, alleen hoor ik hem dus liever als zanger van Madrugada dan als zanger van zijn vaak wat meer rustiger solo werk.

Wat een lovende reacties op deze plaat, zal hem snel eens opzetten!

Mmmm, eeh, nou... er zitten ook een paar minder lovende reacties tussen.

Die van de westen lezen wij niet