Van der Graaf Generator - The Aerosol Grey Machine (1969)

Wel een aardig plaatje dit,en omdat ik ook wel een beetje into the sixty's ben is het nie moeilijk om in deze sound te komen.
Het kan wel een beetje vreemd overkomen om Hammill's vocalen te horen op deze muziek,ik ben dan wel niet bekend met zijn solowerk nog(dat is deze plaat eigenlijk ook),maar hij zet hier wel een goede prestatie neer.

Het doet me wat denken aan Pink Floyds' the piper at the gates of down. Zeer psychedelisch met de 60's pop/rock sound. Ik vind het prachtig ondanks de soms gebrekkige kwaliteit.

Heel erg lang alleen op LP te verkrijgen geweest, officieel alleen uitgebracht in de VS, daar niks geworden, in '75 Duitse persing verschenen. In die tijd meer een collectors item dan een genietbare plaat, zeker in vergelijking met dat wat kwam. Maar eigenlijk mag ik geen platen met andere platen van dezelfde artiest (o, valkuil!) vergelijken voor een objectief oordeel. Aardig plaatje dus, zoals hierboven beschreven. Afterwards mooi, maar (helaas) op de Peelsessies van Hammill stukken mooier (toch weer vergelijken...), Necromancer lekker dreigend en het titelstuk gelukkig volkomen krankzinnig. Hammill en humor, dames en heren! Duidelijk een beginplaat en helaas zonder The People You Were Going To.

Nouja... ik zou eerder zeggen: Duidelijk beginmateriaal. De nummers waren al lang en breed klaar om opgenomen te worden (als Hammill's eerste solo-album), maar door het gebruikelijke manager/platenmaatschappij-geregel en gezeik moest het even snel met de band (waarmee Hammill andere plannen had en Octopus, Necromancer, Aquarian en materiaal van Least We Can Do... als debuut wilde uitbrengen) op de band gekwakt worden. Het feit dat er tussen de opname-sessie van dit album en die van Least maar 4 maanden(!) zitten geeft aan dat de band veel meer in haar mars had dan je hier kunt horen. Ik hoor duidelijk dat het aanwezige materiaal en dus het tijdgebrek de band en de producer in toom houden. Het is zeker een geslaagd debuut, maar meer psych dan prog en het wijkt duidelijk af van wat hierna volgt. Ik vind het zeker beter dan dat nogal overschatte (ahem) debuut van Floyd die ook in dit straatje ligt.

Nou euh... dit is niet te plek om te discussiëren over Floyd met Syd Barrett al dan niet overschat - laat ik dus volstaan met de mededeling dat ik het niet met die stelling eens ben.
Wat betreft dit VDGG-album - natuurlijk hadden ze 'meer' in huis, maar dat kwam dus pas ná dit album. "This was the start to do something, anything, that would be for the good" luidt de conclusie van Peter Hammill. De plaat heeft zijn charme, maar dat het goede nog in aantocht was vind ik goed te horen.

Mijn exemplaar, op Peter Hammill's FIE label, heeft een andere tracklist.

1- Afterwards
2- Orthenthian STt. (Parts I & II)
3- Running Back
4- Into a game
5- Ferret & featherbird
6- Aerosol grey machine
7- Black smoke yen
8- Aquarian
9- Giant squid
10- Octopus
11- Necromancer

Wat begint dit album toch ongelofelijk mooi met Afterwards en Orthenthian St.. Echt typerend voor eind jaren 60: melancholisch, instrumentaal sterk en licht zweverig en een geweldige zang.
Voor de rest ben ik er - na ruim een maandje verkenning - nog niet helemaal uit wat ik van deze band moet vinden. Dit debut was in ieder geval een hele goede start voor hun.

Eindeloos mooi. Daar waar de vroege pink floyd een schijnbaar organisch gedreven psychedelica op de band kwakte word hier keihard gewerkt vanuit een intellectuele geldingsdrang. Schoonheid is dan een persoonlijke voorkeur maar ik heb in ieder geval het gevoel dat deze mannen me naar een volgend level sjouwen.

En het wordt alleen maar mooier

Blijf afterwards echt een prachtnummer vinden. Jammer dat de rest van het album die kwaliteit niet haalt. Dat toetswerk is echt geweldig. Mooie klank ook

Die eerste VDGG plaat behoorlijk vaak gedraaid en blijf ook deze erg goed vinden al werd de muziek inderdaad al bij de volgende plaat veel beter en interessanter en dat ging zo ook nog wel een aantal platen door. Ik heb nu de cd op met de bonus nummers. Dat zijn dus kennelijk nog een soort van overgebleven demo's. Opvallend is dat Ferret and Featherbird dus kennelijk ook al een oud nummer was voordat het op de soloplaat In camera terecht kwam.