Van der Graaf Generator - World Record (1976)

tiens, nog niemand heeft hier iets achtergelaten over dit album dat naar mijns inziens de beste vdgg is , vooral masks en a place to survive zijn mijn favoriete nummers , maar in feite is de plaat van begin tot einde briljant , hij zit in mijn beste 20 aller tijden , maar het is geen makkelijke muziek ,

Wondering is een kippevelnummer

Lang geleden dat ik deze had beluisterd! Mijn stem na beluistering van mijn verse remaster maar met een halve * verhoogd:-) Denk dat ik 'm inderdaad nóg beter vind dan Still Life en Godbluff...

En ook dit album klinkt goed. Ik had eerst H or He.. Godbluff en still live geluisterd en ik dacht dat het daar bij bleef met wat ik goed vond van VDGG. Maar dit album tel ik er nu ook bij, heerlijk, naar mijn idee wel wat toegankelijker dan de andere drie die ik opnoemde.

Opnieuw een schot in de roos! Deze band lijkt werkelijk geen kwaad te kunnen doen bij me. Heerlijke muziek!! Hun albums zijn nogal moeilijk te omschrijven voor me, maar ook op deze hoor ik toch elementen die terugkomen in latere albums (ik denk bv. aan Tool). De muziek is van een buitenaardse schoonheid en geen enkele noot is overbodig. Hier ook weer een 4,5 omdat ik recentelijk een hoop cd's heb te verstouwen (@beaster: ) en later dus met een wat eerlijker oordeel kan komen. Maar maak je geen zorgen: Dit wordt zeker niet lager, eerder hoger!!

Inderdaad een Wereld-plaat!

Wat jammer dat er zo weinig berichten staan bij een plaat als deze. Is het onbekendheid? Aan de muziek kan het in ieder geval niet liggen want die is wonderschoon, hoewel niet altijd even toegankelijk. Mijn vrouw en ik krijgen hier allebei rillingen van, al is het wel ieder op een andere manier.

De enige plaat van VDG waar ik nog wel eens wat van draai.
Al mijn vrienden vonden dit goed. Ik heb ook zeker respect voor VDG en Hamill maar het is nooit mijn ding geworden. Het is voornamelijk het overdreven pathos in de stem van Hamill waar ik niet aan kon wennen. En dat Hamill zo'n fantastisch tekstschrijver is ? Valt ook wel mee volgens mijn waarneming.

World Record gold bij hardcore VDG fans die ik kende als een populair klinkende plaat. Beetje commercieel zelfs en dat was natuurlijk geen aanbeveling.

A Place To Survive en Masks zijn blijven staan na al die jaren.
VDG staat garant voor absoluut integere muziek. Nogmaals respect maar moeilijk aan te wennen voor mij.

“World record”, is op sommige vlakken een tegenvallend album. Het biedt op dit moment in de carrière van VDGG niets verrassends. Deze plaat bevat nog steeds de gestroomlijnde Jazz-rock die de band bij “Godbluff” al introduceerde. Wellicht is de muziek net een tandje toegankelijker en krijgt de gitaar een prominentere rol, maar echte vernieuwing wordt niet geboden.
-
Dat gezegd hebbende, is er voor de rest ook helemaal niet zo veel mis met dit album. Echt slechte nummers staan hier niet op. Sterker, nog opener “When She Comes” is buitengewoon sterk. Het nummer heeft een heerlijke groove. Het luistert lekker weg, juist doordat de band zich op momenten wat in lijkt te houden. De terughoudendheid geeft dit nummer een soort coolfactor.
-
Voor “A place to Survive”, geldt in principe hetzelfde. Dit nummer ligt ook weer erg gemakkelijk in het gehoor en ook hier ligt weer de nadruk op een meeslepend ritme. In tegenstelling tot het vorige nummer valt het hier echter op dat er toch heel wat meer herhaling toegevoegd wordt dan waar de band zich prettig bij lijk te voelen. De dreiging die dit nummer tracht uit te stralen voelt daardoor ook wat geforceerd aan. Er wordt vaak gehint naar een chaotische uitbarsting, maar deze wordt vervolgens niet gegeven. Het einde gaat dan ook nog net iets te lang door.
-
“Masks” lijkt qua stijl wat meer op het solo-werk van Hamill. Met name door het drukkende gitaarwerk op de achtergrond. Het nummer bouwt wel lekker op, zei het iets te traag. De zangpartijen van hammill op dit nummer zijn daarentegen wel erg slecht. Voor zijn doen welhaast uitgeblust. Van de klassieke VDGG, misschien wel mijn minst favoriete nummer. Dan nog liever een gefaald experiment als Pioneers in C.
-
“Meurglys” is de epic die hier acte de prësence mag geven en gelukkig zit hier dan ook een stuk meer pit in dan bij de vorige nummers. Het gitaarspel van Hammill mag dan nog niet half zo virtuoos zijn als het saxofoonspel van Jackson, het biedt wel een prettig tegen gewicht. Wat ik hier ook erg fijn vind, is dat rond de 11de minuut de chaos weer volledig terugkeert. Een stuk minder is het reggea-achtige stukje wat daarna wordt ingezet. Dit gaat toch net iets te lang door. Desondanks een van de betere nummers van VDGG.
-
Wondering is een mooi statige ballade, waar de heerlijke fluitpartijen opvallen. Toch is het nummer weer erg rechtlijnig. Ik verwacht van deze band nou eenmaal wat meer kwinkslagen. Een nummer als Refugees bijvoorbeeld graaft een heel stuk dieper.
-
Conclusie: slecht wordt het nergens, maar niet zelden bekruipt me het gevoel dat het heilige vuur op dit moment meer bij het Solo-werk van Hammill Lag. De muziek weigert te vaak het achterste van zijn tong te laten zien. Eigenlijk daarmee ook een prima instapper.

Tjonge wat een lovende recensies, dit album komt op de te-draaien-lijst, die toch al steeds langer wordt..

Top of de bill dit album. Behoort naar mijn idee tot de Gouden Drie van deze groep, en die met die andere twee bedoel ik dan de voorgangers. Stuk voor stuk klasse platen met geweldige nummers.

Favoriet hier is waarschijnlijk toch wel het funky Masks. Hammill die weer met zijn enorme adem de onheilspellende climax uitluidt.

Man behoort voor mij sowieso nog steeds tot de allergrootsten, en het blijft altijd mooi om zo nu en dan ook weer eens op zijn werk terug te komen.

Nog nooit van deze band gehoord... Ga hier maar eens induiken, want de vergelijkingen met andere bands die bij hun albums worden gemaakt, wekt mijn interesse.
Klopt het dat het na dit album allemaal wat minder wordt?

De twee albums hierna zijn bij mij nooit echt blijven hangen in ieder geval.

Present uit 2005 is hoe dan ook wel weer een erg sterke plaat, met voor mij een van de mooiste Van Der Graaf/Hammill nummers ooit, On the Beach.

Vergeet ook vooral niet het Hammill solowerk als je je dan toch hierin gaat verdiepen, een berg aan output waar enkele onsterfelijke juweeltjes tussen te vinden te zijn.

Albums als Over, Out of Water, The Future Now.

Heb ook altijd een zwak gehad voor zijn debuut, Fool's Mate.

Als solo artiest kwam hij uiteindelijk toch het allermeest tot wasdom in mijn beleving.

Wat mij betreft niet. Ik vind dit de zwakke broeder. Er is hierna maar een studioalbum meer verschenen in de 'oude' periode. Klinkt anders, maar is behoorlijk goed. Lijkt meer op Hammill solo.

De albums na de reünie vind ik ook alledrie behoorlijk sterk. Zou sowieso beginnen met luisteren bij Godbluff of Still Life. Stemgeluid van Hammill en gebruik van sax zij wel dingen die je moeten liggen, denk ik.

Zeer goede muziek, heerlijk freaky. Maar wat wil je ook, het betreft hier een album uit 1976 en net zoals je bij wijn goede jaren hebt zo heb je dat ook bij (jazz/prog/hard)rockmusic: 1976 was een uitstekend jaar.

Toch nog een vraagje, aangezien ik het nergens op internet kan vinden (of ik zoek niet goed). Is die driehoek in hun naam zoals op dit album een 'grappige' verwijzing naar Pink Floyd DSotM? Want het valt met op dat ze dit vanaf '75 in hun naam hebben verwerkt.

Verder ben ik echt blown away van deze groep. Geweldige muziek en het is nog voor mij te kort om te concluderen dat dit album de sterkste is.

Logo is tijdelijk gebruikt bij drie albums bij de re-formatie. Is ontworpen door John Pasche, bekend van o.a. Rolling Stones logo (de tong). Nooit iets gelezen dat het een pastiche of tribune is aan The Dark Side of the Moon. Kan er ook in Hammills uitingen niets van vinden. Toeval denk ik.

Dit zijn nu van die fantastische albums om te (her)ontdekken. Wat maakten bands in die mid-jaren '70 toch interessante muziek. Mooiste zijn nog de live-albums.

Alleen al de openingszin van het geweldige Meurglys III, the Songwriters Guild is de aanschaf van dit album waard: "these days I mainly just talk to plants and dogs". Ik kan er lang of kort over praten, gemakshalve houd ik het nu even bij het laatste. De titel van dit album zegt niets teveel.....

Sowieso vind ik Peter Hammill behoorlijk ondergewaardeerd als tekstschrijver. Hij weet altijd interessante, doch ingewikkelde, onderwerpen heel concreet en emotioneel over te brengen.

Naar mijn mening heeft Van der Graaf Generator in hun eerste twee periodes (1967-1972 en 1975-1978) geen enkel slecht album weten uit te brengen. Zodoende is ook World Record wederom een knap album van Van der Graaf Generator na twee meesterwerken (Godbluff (1975) en Still Life (1976)), die volgens mij met recht de term 'klassieker' verdienen, te hebben uitgebracht. Het is altijd lastig om een album uit te moeten brengen dat zich moet zien te meten aan een meesterwerk, laat staan twee meesterwerken (en technisch gezien drie (!) meesterwerken als je Pawn Hearts mee zou willen rekenen). Voorafgaand aan World Record waren mijn verwachtingen, en ik neem aan de verwachtingen van alle VDGG-fans, dan ook hoog gespannen. De band weet met dit album die verwachtingen deels in te lossen, en deels niet. Wat dat betreft heeft World Record mijns inziens twee kanten: enerzijds bereikt dit album niet het niveau van Godbluff en Still Life, maar anderzijds is World Record toch een prima plaat die niet misstaat in de platenkast van de progressieve rockliefhebber.

Het album begint met misschien wel de beste song op deze plaat, dat voor mijn gevoel zomaar van Godbluff af had kunnen komen. Muzikaal gezien doet When She Comes vooral denken aan de eerste twee nummers van die plaat, The Undercover Man en Scorched Earth, maar het doet me ook denken aan het nummer Pilgrims van Still Life. Tekstueel gezien gaat dit nummer, voor zover ik dat kan beoordelen, over een gedicht uit 1819 van de Engelse dichter John Keats, genaamd 'La Belle Dame sans Merci'. Op de middelbare school hebben we dit gedicht voor het vak Engels geanalyseerd, dus toen ik de tekst erop nalas was de link snel gelegd. Eens te meer wordt hier duidelijk hoe briljant de teksten van Peter Hammill zijn (om deze vervolgens nog briljanter te vertolken met zijn zanglijnen en unieke stemgeluid):

In the end it all comes down to sleazy bargains.
That hidden key - you tried so hard to find it,
All you can conceive is the effort to be worthy;
Even now you need to be reminded
That La Belle Dame is without mercy.
The lady with her skin so white -
You never did quite catch her name -
Now she holds you in the night
And she'll never let go again,
She'll never let go again.

A Place to Survive is een positief georiënteerd nummer, waarin Peter Hammill de luisteraar aanmoedigt door te gaan met het leven, ondanks alle moeilijkheden en vervelende momenten die ervoor zorgen dat je bij de pakken neer gaat zitten en je eigenlijk op zou willen geven. Dit nummer kenmerkt zich vooral door het feit dat er meer nadruk op de ritmesectie wordt gelegd, waarbij het samenspel tussen de drums van Guy Evans en de basspedalen van Hugh Banton echt fenomenaal is. Vooral in het tweede deel van het nummer gaan de heren lekker ouderwets los, waarbij het spel me bij vlagen aan de 'good old times' van Pawn Hearts doet denken. Topnummer!

Het twintig minuten-klokkende Meurglys III (The Songwriter's Guild) is het nummer waar het album mee valt of staat, gezien het feit dat het nummer bijna veertig procent van de afspeeltijd in beslag neemt. De vorige epic van dergelijke proporties die de band op plaat zette was natuurlijk het fenomenale A Plague of "A Plague of Lighthouse Keepers", een nummer dat Van der Graaf nooit meer heeft geëvenaard en zal evenaren. Dat lukt ook Meurglys III niet, maar dat neemt niet weg dat dit een sterke en boeiende epic is. De band weet moeiteloos de harde en zachte stukken af te wisselen zoals we van ze gewend zijn, wat op zo'n manier gedaan wordt dat de aandacht van de luisteraar geen enkel moment verzwakt. Ook het reggae stukje dat iets over de helft van het nummer wordt ingezet, kan bij mij op waardering rekenen: een kant van de band die ik nog niet eerder had gehoord.

Toch is Meurglys III niet helemaal koek en ei. Ik moet zeggen dat ik liever een echte finale, een groteske afsluiting had willen horen van een compositie met deze lengte. (Bijna) alle grote progepics uit de jaren '70 worden gekenmerkt door zo'n finale, die het desbetreffende nummer een betiteling zoals 'onsterfelijk, een klassieker en één van de beste nummers ooit' geven, in plaats van ('slechts') een karakterisering zoals 'majestueus en meesterlijk'. Ik bedoel hiermee dat Meurglys III niet in het rijtje staat met nummers als A Plague of Lighthouse Keepers, Supper's Ready, Close To The Edge, The Gates of Delirium of Starless (je kunt je uiteraard afvragen of Starless een epic is...), om maar wat van die ultieme progepics te noemen. Daarvoor mist dit nummer simpelweg de magie, de cohesie, de memorabiliteit en de groteske finale die die andere nummers wel hebben. Meurglys III laat me zodoende toch een beetje met een bittere nasmaak achter, aangezien ik er op voorhand meer van had verwacht. Ik zei al dat Meurglys het nummer is waarmee het album valt of staat. Dit wordt gereflecteerd in mijn eindscore: het is niet slecht (bij vlagen is het zelfs erg goed), maar toch had ik op meer gehoopt.

Al met al is World Record een album waar ik zeer over ben te spreken. De eerste twee songs bevallen me het beste en kunnen zich bij vlagen meten met andere klassieke Van der Graaf-songs. De epic stelde me ietsjes teleur, maar kent desondanks enkele zeer sterke momenten. Ten slotte zijn de twee kortere composities op deze plaat, Masks en Wondering, zeer prima songs, alhoewel zij zich niet kunnen meten aan andere Van der Graaf nummers met dezelfde lengte, zoals bijvoorbeeld Pilgrims, Still Life of House With No Door. Korte conclusie: dit is een prima plaat, waar weinig op aan te merken is.

4*

Beschaafde mensen kennen natuurlijk het werk van Van Der Graaf (Generator) en Peter Hammill. In de beschouwingen over het trio Godbluff-Stille life-World record wordt die laatste plaat minder gewaardeerd. Zie de VDGG-box: fantastische remixes met surround en alle shit van Godb en Stilll, niet van deze Worldr. Onterecht. Dit is ZO FUCKING GOED, van begin tot het einde. Ja, zelfs Meurglys verveelt nergens. Ook de wat stuntelige "gitaarsolo" HOORT daar. Mensen, mensen, wat een wereldplaat.

Destijds World Record als LP gekocht voordat er überhaupt CD's bestonden en die helemaal grijs gedraaid, met name Meurglys III, the Songwriter's Guild. Wat een topnummer! Vooral de ingetogen passages daarvan zijn van een ongekende klasse. Dat vind ik het beste VdGG nummer ooit.
Deze World Record doet haar naam alle eer aan en is inderdaad een 'wereldplaat'.
Later natuurlijk de eerste CD versie gekocht en meer recent The Charisma Years 1970-1978 box in huis gehaald die een geremasterde versie van dit album bevat. Die klinkt wat cleaner met meer ruimtelijke spreiding en biedt wat meer detail en definitie maar klinkt wat klinisch en minder dynamisch, althans zo ervaar ik het. Meestal draai ik de originele CD versie (CASCD 1120), die bevalt me uiteindelijk het best.
Er is overigens recent een heruitgave van World Record uitgebracht die tevens een nieuwe stereo remix bevat. Die versie heb ik nog niet beluisterd.
Attention Required! | Cloudflare - superdeluxeedition.com