Diamond Head - Diamond Head (2016)

Binnenkort komt hun zevende album uit en op hun website vermelden ze dat de cd-versie 11 nummers zal bevatten en de vinyl-versie slechts 10 nummers (met een code om het elfde nummer te downloaden), "due to the timing restraints of vinyl." Mijn "virtuele versie" van dit album bevat de 11 nummers in 48 minuten. En dat is te veel voor een vinylplaat? Eerste luisterbeurt moet nog volgen.

Verdere info: http://www.diamond-head.net/diamond-head-new-album-available-for-pre-order/

Wat een onzin, Master of Puppets tikt ook ruim 50 minuten af.
Wellicht om de geluidskwaliteit te bewaren

Geheel in hun eigen stijl doet Diamond Head heerlijk zijn eigen ding. Het klinkt allemaal lekker rechtlijnig en gepassioneerd, maar meer dan wat nostalgische gevoelens maakt dit niet bij mij los.

Helaas, maar weinig animo hier. Niet zo vreemd natuurlijk want hun andere albums doen hier ook niet veel. Als Metallica nooit Am I Evil had gecovered was het wellicht nog stiller geweest;

Dit zevende album, na een pauze van bijna tien jaar, is nochtans uitstekend. Net als Metal Church, Armored Saint en Satan mag Diamond Head zich nu bij de oudjes rekenen die de jonkies nog een lesje kunnen leren en daarbij authentiek hun jaren 80 karakter inzetten zonder oubollig te zijn.

De elf nummers bruisen van energie en enthousiasme en zijn zeer memorabel ook. Veel eer valt de nieuwe zanger, Rasmus Bom Andersen, toe te kennen. Een redelijk jonge kerel nog maar hij klinkt volleerd als een veteraan.

Ik ben er wel aan begonnen, maar raak nog niet erg enthousiast. De zanger is uitstekend (goeie strot) maar laat Diamond Head vaak als een rockband overkomen.(zie ook de video). Dat is niet per definitie slecht natuurlijk, maar het is wel even wennen.
Ook Budgie kwam hier en daar in me op. Not so evil anymore? Misschien later nog eens proberen.

Deze schijf is geen knaller, hoewel nieuwkomer Andersen al een uitstekende indruk maakt en er wel degelijk enkele prima nummers op staan.
Het album is echter ook wat langdradig en mist net dat beetje power dat zijn opvolger; The Coffin Train duidelijk wel heeft. Toch zijn het swingende Set My Soul On Fire, het stemmige All the Reasons You Live en het groovende Our Time is Now heerlijke nummers die direct beklijven. Het is goed om te horen en constateren dat veel bands met hun roots in de jaren 80 nog steeds relevant kunnen zijn en tegelijkertijd niet bijven hangen in het verleden. Deze plaat is daar nog geen perfect voorbeeld van, de opvolger des te meer.

Met terugwerkende kracht ben ik na The Coffin Train deze plaat ook maar eens gaan verkennen. Hoewel dit album nog net niet de hoge toppen scheert van zijn opvolger, kan ik hier concluderen dat Diamond Head een mooie return to form maakt, iets dat ik tien jaar geleden niet voor mogelijk had geacht na decennia weinig tot geen noemenswaardige activiteit van deze band.

De groep slaagt er hier in om terug te grijpen op een oude sound en stijl zonder daarbij oubollig te klinken. Dat is voor een goed stuk te danken aan de rijke, warme productie en de sfeervolle composities, die mijn aandacht de hele speelduur weten vast te houden.

Niet gemakkelijk om favorieten te kiezen, dus ik pik er willekeurig wat uit: het trio Wizard Sleeve / Our Time Is Now / Speed kan mij al vanaf het begin goed bekoren. De eerste mengt invloeden van Deep Purple en Them Crooked Vultures op voortreffelijke wijze, de tweede heeft een stevige groove en opvallend anti-fascistisch refrein, en de derde trapt het gaspedaal in zoals ik dat graag hoor van deze groep, met verschroeiend rauwe vocals in de climax op het einde. Het afsluitende epos Silence is ook een hoogtepunt. Maar ook de rest van het album is voor de liefhebbers zeker het luisteren waard.