Snarky Puppy - Family Dinner, Volume Two (2016)

Ik ben zeer benieuwd. Deel 1 is hier een veelgedraaid album. Knettergoed, zogezegd. Ik neem aan dat dit album dezelfde opnamemethode kent? Live-opgenomen?

Klopt! Deel twee is, net als Volume 1, We Like It Here, groundUP en Tell Your Friends live opgenomen. Alle video-opnames worden ook op Youtube gezet, en ik kan van harte aanbevelen om deze te bekijken. Je ziet ze namelijk zelf ook keihard genieten, wat ervoor zorgt dat ik ook nóg meer kan genieten van hun, laten we wel wezen, gruwelijk goede muziek!

Één luisterbeurt verder. Er staat weer genoeg briljants op. Het nummer met David Crosby is heerlijk. Wat blijft die man toch goed.

Sterk album. Heb hem nu een paar keer gedraaid. Sommige zijn hun arrangementen net iets te ver doorgevoerd, maar wie het experiment schuwt komt nooit een stap verder zullen we maar zeggen.
Ik hoop dat ze met de 'family dinner' werkwijze doorgaan. Ik vind die twee albums beter dan hun reguliere werk (hoewel dat ook vrij goed is).

Snarky Puppy en Nederland hebben een uiterst goede verstandhouding. De groep muzikanten worden vanaf het begin als met warm uitgestoken hand ontvangen in ons kikkerlandje. En dan krijg je daar natuurlijk ook iets voor terug. Zoals bijvoorbeeld fantastische optredens.
En deel twee van Family Dinner. Een live opgenomen plaat waar allerlei gasten de revue passeren om ze vocaal en muzikaal te ondersteunen. Dat er een tweede zou komen was niets meer dan verwacht, na het succes van deel één. Dit keer komt de hulp van artiesten als Väsen, Becca Stevens, Laura Mvula, Jeff Coffin en David Crosby.
Een aardige mengelmoes dus die begint met latijnse invloeden op I Asked. Een rustige opener van het diner. Milono Molero zet die latijnse sferen voort. Een mooi en leuk nummer die de voorbode was voor deze plaat.
Liquid Love kent een fijn a capella begin, wat zich ontwikkeld in een soulvol en funky nummer. Het is een aanstekelijk nummer geworden. Om dan toch weer terug te grijpen, ons zelfs onder te dompelen in en naar latijnse sferen via Soro. Ook de Afrikaanse invloeden zijn duidelijk hoorbaar. In ieder geval is dit nummer werelds genoeg. Tevens ook wat experimenteler en vrijer dan voorgaande. Het swingt ook nog eens keihard.
Sing to the Moon kennen we al van het album van Laura Mvula. Het nummer krijgt hier wel een andere insteek, maar voegt verder weinig toe aan het origineel. Geef mij dan maar Don’t You Know met die crazy piano, het coole orgel en die fijne funky groove. Om dan over te gaan naar een totaal tempowisseling met rustige gitaar. Nummer waar veel in zit.
I Surrender is een typische Snarky Puppy song met een mengelmoes met van alles. Het klinkt als een jamsessie en dat is Snarky Puppy. Liever dat dan Somebody Home, wat na wat geklets verzand in wat saaie poppy/country/singer-songwriter muziek. Ook Be Still is wat rustiger, maar hier mag de gitaar in ieder geval fijn zijn gang gaan.
Fuego Y Agua laat ons romantisch de heupjes wiegen op latijnse klanken. Wat verwacht je anders met zo’n titel? Dan is Shapons Vindaloo wel anders met zijn prima blazers en licht funky karakter of wat te denken van het voortstuwende One Hope. Jammer is dan dat het vocaal eigenlijk best slecht is. Vocaal is afsluiter Brother I’m Hungry een stuk beter. Soulvol en met invloeden uit de gospel.

Verwacht je Snarky Puppy bij dit album? Nou, dat krijg je. In de lijn van volume one, gaat volume two rustig verder. Interessante plaat.

(bron: Opus de Soul)