Teleman - Brilliant Sanity (2016)
mijn stem
44 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Moshi Moshi
-
Düsseldorf (3:47)
-
Fall in Time (3:56)
-
Glory Hallelujah (3:29)
-
Brilliant Sanity (3:15)
-
Superglue (3:21)
-
Canvas Shoe (3:36)
-
Tangerine (3:03)
-
English Architecture (3:57)
-
Melrose (3:28)
-
Drop Out (5:13)
-
Devil in My Shoe (3:26)
0
geplaatst: 17 april 2016, 18:11 uur
De Britse band Pete And The Pirates ging in 2012 ten onder. Achteraf gezien niet eens zo erg, want uit die as herrees prompt opvolger Teleman, die met Brilliant Sanity alweer hun tweede plaat uitbrengt. Sleutelwoorden zijn: ‘catchy’, ‘sterke melodieën’, en ‘oog voor detail’. En wie weet, misschien kan daar in december ook wel ‘één van de platen van het jaar’ bij!
En dat is best verrassend, want op papier is dit helemaal geen opzienbarend werkstuk. Het album is namelijk gevuld met van die sympathieke indiepopliedjes met sterke refreinen en kleurrijke instrumentatie. Liedjes waar blij van kan worden, of melancholisch. Liedjes die vakkundig zijn gemaakt en keurig wegluisteren. Met andere woorden, een plaat zoals er jaarlijks waarschijnlijk honderden verschijnen.
Maar toch, hier is iets meer aan de hand. Het ‘been there, done that’-gevoel blijft uit. Meerdere nummers van deze plaat komen op de meest willekeurige momenten van de dag mijn hoofd binnengevallen, en blijven dan lekker lang plakken. Brilliant Sanity blijft zijn weg naar de play-knop maar vinden. Wat gebeurt hier?
Nou, iets dat je niet elke dag tegenkomt. Een plaat uit een oververzadigd genre dat zonder overdreven origineel te willen zijn toch een sterke indruk weet achter te laten, puur op eigen kracht.
Omdat een nummer als Düsseldorf er gewoon heerlijk in vlamt, met zijn Belle & Sebastian-achtige strofes en zijn springerig-maar-op-een-prettige-manier refrein. Omdat een sowieso al uitstekend nummer als Fall In Time nog iets extra’s krijgt door diens onverwachte maar oh zo heerlijke fade-out. Omdat de band op nummers als Melrose en English Architecture emotioneel uit de hoek komt zonder dat het meteen naar melodrama moet gaan ruiken. Ja, Teleman is duidelijk een groepje dat weet waar ze mee bezig zijn. Eigenlijk is alleen Canvas Shoe, weinig subtiel in het midden gezet, een duidelijke zwakke schakel. Verder is dit een topplaat.
Zo, en nu maar hopen dat Studio Brussel radiohits wil maken van Düsseldorf en Fall In Time. Ik zeg draaien die handel!
(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)
En dat is best verrassend, want op papier is dit helemaal geen opzienbarend werkstuk. Het album is namelijk gevuld met van die sympathieke indiepopliedjes met sterke refreinen en kleurrijke instrumentatie. Liedjes waar blij van kan worden, of melancholisch. Liedjes die vakkundig zijn gemaakt en keurig wegluisteren. Met andere woorden, een plaat zoals er jaarlijks waarschijnlijk honderden verschijnen.
Maar toch, hier is iets meer aan de hand. Het ‘been there, done that’-gevoel blijft uit. Meerdere nummers van deze plaat komen op de meest willekeurige momenten van de dag mijn hoofd binnengevallen, en blijven dan lekker lang plakken. Brilliant Sanity blijft zijn weg naar de play-knop maar vinden. Wat gebeurt hier?
Nou, iets dat je niet elke dag tegenkomt. Een plaat uit een oververzadigd genre dat zonder overdreven origineel te willen zijn toch een sterke indruk weet achter te laten, puur op eigen kracht.
Omdat een nummer als Düsseldorf er gewoon heerlijk in vlamt, met zijn Belle & Sebastian-achtige strofes en zijn springerig-maar-op-een-prettige-manier refrein. Omdat een sowieso al uitstekend nummer als Fall In Time nog iets extra’s krijgt door diens onverwachte maar oh zo heerlijke fade-out. Omdat de band op nummers als Melrose en English Architecture emotioneel uit de hoek komt zonder dat het meteen naar melodrama moet gaan ruiken. Ja, Teleman is duidelijk een groepje dat weet waar ze mee bezig zijn. Eigenlijk is alleen Canvas Shoe, weinig subtiel in het midden gezet, een duidelijke zwakke schakel. Verder is dit een topplaat.
Zo, en nu maar hopen dat Studio Brussel radiohits wil maken van Düsseldorf en Fall In Time. Ik zeg draaien die handel!
(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)
* denotes required fields.
* denotes required fields.