White Denim - Stiff (2016)

Holda You is geweldig! Ouderwets energiek. Alweer een album waar ik halreikend naar uit kijk.

Hey dit is fantastisch nieuws op de late zondagavond!! Tot nu toe de tijd goed doorgekomen met Bop English, maar dit kan alleen maar de overtreffende trap zijn. De hoes alleen al is geniaal.

Maar zonder de oude drummer (Josh Block) en lead-gitarist (Austin Jenkins) die allebei aan't touren zijn met Leon Bridges ze zijn vervangen door twee anderen. Ze hadden een heel 'jazzy' spel dat hopelijk niet verloren is gegaan in deze nieuwe samenstelling.

Het schijnt dat ze enkel met Leon Bridges touren totdat hun diensten weer nodig zijn voor White Denim. Laten we het hopen in elk geval, Josh Block is een geweldenaar.

leuke album weer. White Denim stelt wederom niet teleur. Het plezier en vakmanschap druipt er weer vanaf. Verder niks nieuws onder de zon, maar gewoon een degelijke White Denim plaat.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: White Denim - Stiff - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Zowel D (2011) als Corsicana Lemonade (2013) konden op deze BLOG rekenen op zeer positieve recensies. Mijn verwachtingen met betrekking tot de nieuwe plaat van White Denim waren dan ook hooggespannen.

De band uit Austin, Texas, schoof op Corsicana Lemonade aan de hand van Jeff Tweedy wat meer op richting bluesy rootsrock, maar schuwde de uitstapjes buiten de gebaande paden zeker niet.

Ook op Stiff citeert White Denim nadrukkelijk uit de archieven van de 70s bluesrock en de rythm & blues, maar doet het ook nog steeds onverwachte dingen.
Allmusic.com omschrijft dit mooi en trefzeker als het vermogen om zowel nerveus als soulvol te klinken en dat is een omschrijving die ik alleen maar kan omarmen.

Stiff is geproduceerd door Ethan Johns, die heeft gekozen voor een wat meer retro geluid dan op de vorige platen van de band. Het is een geluid dat herinnert aan de hoogtijdagen van The Allman Brothers Band en Free, maar dan voorzien van een flinke extra dosis soul.

Vergeleken met de vorige albums van de band valt op hoe zeer de leden van White Denim in muzikaal opzicht zijn gegroeid. De bluesy en soulvolle sound op Stiff staat als een huis en valt op door gitaarwerk met ballen, een swingende ritmesectie en werkelijk geweldige zang.

White Denim zou White Denim niet zijn als het niet met enige regelmaat kiest voor onverwachte wendingen. Deze bestaan net als op de vorige platen vooral uit psychedelische uitstapjes, maar ook de jazzy of prog-rock achtige intermezzo’s zijn niet helemaal verdwenen. Betrekkelijk nieuw zijn de impulsen uit de soul, waardoor White Denim ook kan raken aan de memorabele platen van Al Green.

Dit is direct ook het knappe van Stiff. Het is een plaat die je 98% van de tijd mee terug neemt naar de jaren 70, maar de resterende 2% kan alleen maar uit het heden komen.

Stiff is waarschijnlijk wat teleurstellend voor een ieder die op de platen van White Denim vooral het experiment koesterde, maar iedereen die het rootsy geluid op Corsicana Lemonade omarmde, zal smullen van deze heerlijke nieuwe plaat. Erwin Zijleman

Enige minpunt van de plaat is de speelduur. Hopelijk komen ze ook weer snel optreden hier, dat is werkelijk genieten.

Dit dus. De plaat zit vol energie maar zonder verrassing. Eerste album waar ik echt niks mee kan van deze band Soort Lenny Kravitz versie van de band, waar ik al een beetje bang voor was met de personeelswijziging van deze band.

Klinkt opvallend Black Keys, wat ik bij de vorige albums niet had.

De heerlijke gekte van 'Fits' is wat verdwenen, maar deze heren maken nog steeds prima tegendraadse rock met vleugjes jazz.