Dr. Dooom - First Come, First Served (1999)

Een opwarmer voor zijn nieuwe album. Bron: Hiphopleeft

“You that Dr. Octagon ass motherfucka, right? I tell you what, take this motherfucka, take two of these and call me in the motherfuckin' mornin'! I'm Dr. Dooom.” Op deze intussen klassieke intro wordt Keiths bekendste alter-ego Dr. Octagon om zeep geholpen en meteen een nieuw pseudoniem geïntroduceerd. Maak kennis met Dr. Dooom.

Beide heren zijn doktoren, maar er is wel degelijk een verschil: Dr. Dooom richt zich minder op zijn herkomst dan Dr. Octagon. Hij legt de aandacht vooral op zijn daden, alhoewel het nou niet bepaald daden zijn om trots op te zijn. Dr. Dooom profileert zich op First Come, First Served (1999) – met als cover een briljante knipoog naar No Limit en Ca$h Money – als een gestoorde seriemoordenaar. Na de knallende maar inhoudelijk relatief gewone opening No Chorus, wordt dat al gelijk duidelijk op Apartment 223 – een nummer over een appartement van Dooom waar hij zijn slachtoffers vasthoudt, en waar deze geen enkel uitzicht hebben op een redding (“police can’t hear you with a dead body tight near you”).

Ook als Dr. Dooom slaat Keith tekstueel dus weer voor niemand begaanbare wegen in, en net zoals op eerder (en later) werk komt hij er mee weg. Dat komt niet alleen door de bizarre inhoud, maar ook door zijn flow en de muziek. Te beginnen met het eerste. Keith rapt op First Come, First Served vaak alsof hij de beat amper hoort en gaat daarmee met gekke rijmschema’s volledig op in zijn eigen ding. Toch is er geen moment aan te wijzen dat het echt van de maat is, het volgt eerder een ritme dat wel in de beat aanwezig is, maar niet duidelijk naar voren komt. Niet al te verhelderend, maar Keith is dan ook typisch zo’n rapper die je niet kan beschrijven, maar waar men gewoon naar moet luisteren.

Zoals bij het meeste werk van Keith is First Come, First Served namelijk ook weer iets unieks, een trip door een wereld met andere regels dan de onze. Dat gevoel is toe te schrijven aan de complexe en bizarre teksten (“niggers get fucked up, you black niggers acting white//your rolex gone, my projects on your airplane flights”), waarvan het na tig keer luisteren nog steeds de vraag is of het nou eigenlijk grappig is of niet. En, nog wel belangrijker dan de onplaatsbare en onnavolgbare inhoud, is het instrumentale gedeelte van de Diesel Truckers (Kool Keith en Kutmasta Kurt). De sound van dit duo is divers en vooral bevreemdend. Donkere pianotonen, onplaatsbare bliepjes en a-ritmische drumpartijen passeren allemaal de revue.

Het knappe aan dit brede muzikale aanbod is dat First Come, First Served zelden sporen van onsamenhangendheid vertoont, met name omdat Keith, welke beat hij ook gebruikt, gewoon zijn ding doet. Wat de muziek ook zegt, Keith lijkt zich er weinig van aan te trekken. Hij rapt op dezelfde manier en dat, samen met de rare muziek van de Diesel Truckers, maakt First Come, First Served tot een must voor alle aanhangers van Keith en experimentele rap in het algemeen. Dat het album naarmate het verder vordert wat focus verliest - inhoudelijk wordt het wat gewoner, slechte rappers moeten het zoals zo vaak ontgelden en ook instrumentaal is het niet altijd even imponerend - valt Keith te vergeven. Door Dr. Octagon te vermoorden zet Keith zich af tegen de mensen die deze creatie zo omarmden, en laat hij tegelijk zien dat hij niet voor één gat te vangen is. En (waarschijnlijk) goed nieuws voor de fans: binnenkort komt het tweede Dooom-album eraan, vrijwel geheel geproduceerd door Kutmasta Kurt. Tot de tijd dat dit project uitkomt, waarschijnlijk over een paar weken, hebben we meer dan genoeg aan First Come, First Served.

Vind dit geen goed album. Het is teveel een herkauwing van de sound op Black Elvis, maar dan iets minder goed. Alhoewel, het grote struikelblok is niet de productie maar Kool Keith zelf. Ik heb hem nog nooit zo off beat horen rappen als hier. Na enkele luisterbeurten begin je er stilletjes aan aan te wennen, maar dan nog. Soms klinkt het gewoon als oeverloos gewauwel. Dat komt de beats ook niet ten goede, want ik vind dat een beat net beter gaat klinken als een MC hem "ript" zoals dat heet: onderling maken de rhymes en de beat elkaar beter. Als je hier dan Kool Keith hebt die op een manier die meer op praten lijkt dan op rappen te veel woorden probeert te stouwen in één bar op het eerste gehoor zonder veel rekening te houden met de beat, tja, dan vind ik de productie plots ook niet meer interessant. Het kan wel zijn dat je -als je echt aandachtig en geconcentreerd luistert- eventueel wel een bepaald ritme kan horen in zijn stuurloze flow, maar dat vind ik helemaal niet leuk als luisterervaring.

Ik ben fan van Kool Keith, zeker omdat hij steeds de grenzen aftast MC-technisch gezien, maar op dit album overschrijdt hij wat mij betreft die grens net iets te vaak. Als je zijn teksten gewoon van je scherm afleest dan zijn ze echt wel best grappig, maar de manier waarop hij ze brengt is niet leuk om aan te horen.

Een karige 2* van mij...