Run-D.M.C. - King of Rock (1985)

king of rock??wat voor crap is dat fuck off nerds!!!!!!!!!

Godsamme, nu weten we het onderhand wel hoor. Kan het even wat minder?

idd hij kent misgn 1 nummertje, en heeft absoluut geen verstand van the hiphop history

wat je daar zegt klopt helemaal niet maar ik vind alles voor 1987 niet egt goed

Dit was samen met de volgende anders wel hun beste plaat uit de 80s

Ik heb maanden alleen de debuutplaat geluisterd omdat ik dacht dat dat "de" Run DMC plaat was, maar dit is eigenlijk in alles nog net een tikkeltje beter, heerlijk zeg. De manier van rappen is even een "acquired taste" als je de latere hiphop gewend ben, maar vooral de productie is echt om te smullen.

4,5 *, morgen het derde album

Oldschool hip hop from back in the days!!
Deze plaat heeft puur nostalgische waarde voor me, aangezien ik op 16-jarige leeftijd meende dat ik iets van tha hood wist, een brotha wilde zijn en in elk geval hiphop vet vet cool vond! Het was 1985 ofzo, en geen hond op school had überhaupt van hiphop gehoord. Dat werd nog met electric boogie en andere rare dansjes geassocieerd, dat er ook echt muziek bij hoorde en een hele stroming op gang was gekomen wisten mensen in de Nederlandse steden nog niet.. da's nu wel anders Maar ik vond het al tof sinds ik herbie hancock Rockit (geen hiphop btw) had gehoord en de eerste klanken van Mellie Mel en Grandmaster Flash, "white lines"
Dus er moest meer gecheckt worden van deze stoere muziek! En één van de acts die er al vanaf het begin mee bezig waren, op geheel eigen wijze was Run DMC. Ik heb deze plaat en hun debuut al aangeschafd voor hun monster doorbraak met Aerosmith een jaar of wat later. En dit is hiphop in zijn puurste vorm, direct, agressief en straatwijs! Het eerste nummer is een heerlijke drumsample met de stemmen echoeënd van Run en DMC erover heen. Prima intro! Daarna volgt meteen een nummer waarin duidelijk wordt waaraan Run DMC toen al zijn unieke status ontleende, het gebruik van ROCK-samples (echte gitaristen werden trouwens ook niet geschuwd). Geen enkele hiphop act deed dat eigenlijk nog, en het werkt prima als combinatie! Zoals ook later de Beastie Boys, Run DMC zelf, Tone-Loc, etc etc t/m Rage Against The Machine aan toe hebben aangetoond. In het nummer daarop wordt er weer erg humorvol met lyrics omgesprongen, ook een kenmerk van Run DMC, vaak geestige teksten. Nummer daarop weer een lekker rockende hakker, iets minder goed gesampled wat mij betreft. Daarop komt weer een geflipt nummertje in raggastijl om de veelzijdigheid van de mannen even op de proef te stellen, maar vooral voor de grap. Nummer daarop heeft weer een ouderwetse planetrock feel, met wat keyboards en een basic beat eronder. Daarna volgt weer een prima nummertje met een mooi refrijn (your blind, no you can't see, you need to wear some glasses like DMC). Daarna weer een nummer met een leuke tekst en een achtergrondgeluidje van "haha haha". Lyrics op de plaat zijn altijd spot on, en drijven niet op zelfverheerlijking of egoboosting zoals latere acts (die wat mij betreft de scène mede om zeep hebben geholpen). Laatste nummer is de uitsmijter, perfecte samplemix met een lekker synthloopje erdoorheen.
Al met al een hiphopklassieker, al zijn ze met de opvolger hierop natuurlijk doorgebroken (wat ook een goede plaat is). Maar de frisheid, de humor en het goed geplaatste gebruik van samples en rocksamples maakt van dit genootschap gewoon een pionier in het genre. Het zal inmiddels al 13000 keer zijn overgedaan en misschien ook wel veel beter zijn geworden, de basics laten zich toch niet verloochenen. Rond deze tijd was hiphop tenminste nog leuk en spannend om te ontdekken.

je bedoelt zoals I'm the King of Rock, there ain't none higher. Sucker MC's call me Sire etc. ?

Nouja, als stijlvorm zo nu en dan..

Raising Hell is natuurlijk DE plaat van Run-D.M.C. maar stiekem vind ik King Of Rock haast net zo leuk. Dit komt vooral door al die rock invloeden die erop deze plaat zijn. Het enige nummer dat ik wat minder vind is Roots, Rap & Reggae. Gewoon een dikke 4 ster voor deze plaat.

Prachtig gewoon, 5 sterren. Echt zo'n vette cd! Lievelingstracks zijn King of Rock, Can you Rock it like this en Darryl and Joe.

@orbit, mooie review

Ik heb hem toch maar even verlaagd naar 3,5 ster. Het album lijkt eigenlijk heel erg op hun eerste. Het verschil zit hem erin dat dit album iets meer rock georiënteerd is. Daar hou ik juist wel van eigenlijk maar het eerste album heeft net even2 van mijn favoriete Run-D.M.C. nummers, namelijk Rock Box en Sucker M.C.'s.

King of Rock is meesterlijk! Hey Orbit, nice review en leuk te lezen dat er iemand is die rond dezelfde periode als ik met HipHop en dergelijke bezig was. Ik wil je er op wijzen dat Herbie Hancock elektro was.Deze stroming werd ook binnen de hiphop veel gebruikt.

De plaat knalt er meteen in met de eerste 3 nummers maar daarna zijn er niet meer echt uitschieters. Doordat het album maar 43 minuten duurt is toch een prima album en gaat het nooit echt vervelen.

You Talk Too Much

De rest kan ik helaas vrij weinig mee. Toch respect voor deze groep

Goed album van Run DMC. King Of Rock, You Talk To Much, Can You Rock It Like This en Darryl & Joe zijn heel erg sterke nummers....zelfs anno 2014.

Een sterke plaat die zich helaas niet genoeg weet te onderscheiden van hun debuutplaat uit 1984. Eigenlijk is dit gewoon Run-D.M.C. part 2. Opzich niet verkeerd, want die debuutplaat is in mijn ogen de beste plaat die het trio ooit gemaakt heeft, maar je mag toch wel enige vernieuwing verwachten. De titel pretendeert dit in ieder geval wel.

King of Rock is echt hét hoogtepunt op de plaat, die harde gitaarstukken met de harde brag & boast raps van Run en DMC, prachtig gewoon. Je kon hier al horen dat er een hiphop/rock crossover in de lucht hing, die met Walk This Way een jaar later ook daadwerkelijk plaats vond. Hip-Hop werd toen voor het eerst gedraaid op MTV en verruilde haar status als fad of hype in een blijvende muziekstroming. Grappig dat door het afstoffen van een relatief weinigzeggend Aerosmith nummer een heel genre kon profiteren, want vanaf dat moment begonnen de major labels brood te zien in hiphop.

Ik vind de teksten wat stompzinnig, maar erg vermakelijk.

Ik weet nooit of ik de band serieus moet nemen of dat het de bedoeling is dat ik er om lach.

Sterke beats en productie maar ook nummers die veel te lang duren (You're Blind en ironisch genoeg vooral You Talk Too Much).
Er zit te weinig variatie in om de nummers zo lang uit te rekken en ook de teksten vallen vaak in herhaling.
Toch luister ik er graag naar, maar voor een volledig album leg ik liever het debuut op. Benieuwd naar de rest van hun albums.

3*