Clear Light - Clear Light (1967)

Leuke hippie plaat, valt me nog niks tegen eigenlijk na al die jaren.

Ze werkten met 2 drummers wat toen nog vrij uniek was. Een daarvan is Dallas Taylor die later bij CS&N / CSN&Y en Manassas zou opduiken. De bassist is Doug Lubahn die de twijfelachtige eer heeft de meeste studiotracks van de Doors in te hebben mogen spelen. Zanger Cliff DeYoung hing na deze band zijn mikro aan de wilgen, werd akteur en is in die hoedanigheid terug te zien in verscheidene films als tegenspeler van Victoria Principal ( de lucky so and so ........ )

Geweldige plaat, elk nummer is een juweeltje. Ik heb een herdruk op vinyl gekocht in Amsterdam en heb een pure gok gewaagd want ik kende dit niet. Die twee drummers heb ik nog steeds niet kunnen onderscheiden maar heel speciaal.

Psychrock voor liefhebbers van Nuggets. Jacco Gardner kan hier toch ook nog heel wat van leren.

Volgens mij heeft Doug Hastings (Rinoceros, Buffalo Springfield) ook eventjes bij hun gespeeld tijdens live optredens. Jammer dat hij niet op de plaat te horen is.

Hastings was een soort super-sub, de go-to-guy als er snel een invaller nodig was dus dat zou me niks verbazen......

Ace Records kondigt een re-release op cd aan:

Clear Light - Clear Light - Ace Records - acerecords.co.uk

Zelf heb ik een vinyluitgave uit 1987 op Edsel Records, die ik binnenkort dus ga vervangen door de Ace-CD.

Favorieten op dit album (dat ik eens op zal zoeken om het opnieuw te beluisteren) waren voor mij Black Roses en Sand, de eerste twee nummers dus.

Ik heb de originele Amerikaanse Elektra persing - die ik zeker niet ga vervangen Ben echter wel degelijk geïnteresseerd in die CD-heruitgave, vooral omdat er bonusmateriaal op zal staan. Ace/Big Beat is een prima label voor zo'n project.

Deze plaat heeft wel een heel sterke Doors connectie:de producer, alsmede de technicus zijn dezelfde als bij de Doors. Ook de bassist heeft op Doors platen gespeeld. Helaas heeft deze band niet de klasse van de Doors. Erg flauw allemaal, instrumentaal en vocaal. Ook de nummers an sich zijn niet bijblijvend. Eén van de mindere platen uit het gloriejaar 1967.

"Sand" spreekt me nog aan, maar verder inderdaad het niveau van andere albums uit die periode.

Jammer dat het langste nummer Mr. Blue van dit album misschien wel het meest tegenvallende is. Met Black Roses, Sand en A Child's Smile wordt het album sterk begonnen. daarna is het niveau wat minder en haverwege is daar dus Mr. Blue. Het niveau van het begin wordt hierna helaas niet meer gehaald.
3* voor deze nummer 94 in de 100 Greatest Albums of 1967, 189 in Best Ever Albums 1967.

Hier gekomen door Mr. Blue (dat weer naar aanleiding van wat forumberichten onder PiLs Flowers of Romance over The Doors' basloze bandsituatie (zoals hierboven ook al wordt besproken speelde Clear Light-bassist Doug Lubahn op veel Doors-materiaal).

Mr. Blue is een rare cover van het zorgeloze nummer van Tom Paxton, dat uitmondt in een distortion-kakafonie. Ik verwacht hier dan ook niet heel van, hier mijn ervaring.

Pluspunten: de liedjes, begeleidt door coole orgel- en gitaarriffjes zoals op 'Black Roses' (doet mij denken aan 'Madman Running Thru the Fields' van Dantalian's Chariot), 'Sand' en het carnavalesque 'The Ballad of Freddie & Larry'. Verder zijn leuk: de country-esque 'With All In Mind', de sunshine-pop van 'She's Ready to Be Free' en 'They Who Have Nothing'.
En de korte lengtes van alle nummers (op Mr. Blue na natuurlijk) zijn ook prettig.

Minpunten: ongetwijfeld de zang. Geen idee of het steeds dezelfde zanger is; soms is het eerbiedig/prekerig, dan weer irritant bulderend. En de lompe aanpak op de gitaren is ook niet altijd even fijn om te horen.

Verder doet de akkoordprogressie van afsluiter 'Nights Sound Loud' me in de verte wel denken aan 'The Birthday Seat'.

Kortom, het is jammer dat in dit freak/hardrock/psychedelica-genre dit soort dramatische zang gangbaar was, want daardoor klinkt het automatisch gedateerd.

PS: het lief kijkende tweede bandlid van links, volgens mij zanger/gitarist Bob Seal, heeft een zeer cool jasje aan.