Clear Light - Clear Light (1967)
mijn stem
19 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Elektra
-
Black Roses (2:10)
-
Sand (2:38)
-
A Child's Smile (1:37)
-
Street Singer (3:18)
-
The Ballad of Freddie & Larry (1:56)
-
With All in Mind (2:58)
-
She's Ready to Be Free (1:59)
-
Mr. Blue (6:25)
-
Think Again (1:37)
-
They Who Have Nothing (2:34)
-
How Many Days Have Passed (2:24)
-
Night Sounds Loud (2:26)
0
geplaatst: 18 april 2022, 17:26 uur
Hier gekomen door Mr. Blue (dat weer naar aanleiding van wat forumberichten onder PiLs Flowers of Romance over The Doors' basloze bandsituatie (zoals hierboven ook al wordt besproken speelde Clear Light-bassist Doug Lubahn op veel Doors-materiaal).
Mr. Blue is een rare cover van het zorgeloze nummer van Tom Paxton, dat uitmondt in een distortion-kakafonie. Ik verwacht hier dan ook niet heel van, hier mijn ervaring.
Pluspunten: de liedjes, begeleidt door coole orgel- en gitaarriffjes zoals op 'Black Roses' (doet mij denken aan 'Madman Running Thru the Fields' van Dantalian's Chariot), 'Sand' en het carnavalesque 'The Ballad of Freddie & Larry'. Verder zijn leuk: de country-esque 'With All In Mind', de sunshine-pop van 'She's Ready to Be Free' en 'They Who Have Nothing'.
En de korte lengtes van alle nummers (op Mr. Blue na natuurlijk) zijn ook prettig.
Minpunten: ongetwijfeld de zang. Geen idee of het steeds dezelfde zanger is; soms is het eerbiedig/prekerig, dan weer irritant bulderend. En de lompe aanpak op de gitaren is ook niet altijd even fijn om te horen.
Verder doet de akkoordprogressie van afsluiter 'Nights Sound Loud' me in de verte wel denken aan 'The Birthday Seat'.
Kortom, het is jammer dat in dit freak/hardrock/psychedelica-genre dit soort dramatische zang gangbaar was, want daardoor klinkt het automatisch gedateerd.
PS: het lief kijkende tweede bandlid van links, volgens mij zanger/gitarist Bob Seal, heeft een zeer cool jasje aan.
Mr. Blue is een rare cover van het zorgeloze nummer van Tom Paxton, dat uitmondt in een distortion-kakafonie. Ik verwacht hier dan ook niet heel van, hier mijn ervaring.
Pluspunten: de liedjes, begeleidt door coole orgel- en gitaarriffjes zoals op 'Black Roses' (doet mij denken aan 'Madman Running Thru the Fields' van Dantalian's Chariot), 'Sand' en het carnavalesque 'The Ballad of Freddie & Larry'. Verder zijn leuk: de country-esque 'With All In Mind', de sunshine-pop van 'She's Ready to Be Free' en 'They Who Have Nothing'.
En de korte lengtes van alle nummers (op Mr. Blue na natuurlijk) zijn ook prettig.
Minpunten: ongetwijfeld de zang. Geen idee of het steeds dezelfde zanger is; soms is het eerbiedig/prekerig, dan weer irritant bulderend. En de lompe aanpak op de gitaren is ook niet altijd even fijn om te horen.
Verder doet de akkoordprogressie van afsluiter 'Nights Sound Loud' me in de verte wel denken aan 'The Birthday Seat'.
Kortom, het is jammer dat in dit freak/hardrock/psychedelica-genre dit soort dramatische zang gangbaar was, want daardoor klinkt het automatisch gedateerd.
PS: het lief kijkende tweede bandlid van links, volgens mij zanger/gitarist Bob Seal, heeft een zeer cool jasje aan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.