Billy Idol - Cyberpunk (1993)

Sommige mensen nemen de moeite om wel erg hard uit te halen. Ergens heb ik wel respect voor de keuze van Billy Idol hier. Ik ben echt geen fan van elektronische muziek al kan ik er soms vanwege nostalgische redenen wel naar luisteren. Cyberpunk is daarom ook een album die niet compleet vervelend is. Billy probeert het wel en neemt duidelijk risico's hier. Het grootste probleem is toch dat het verder, net als op de voorganger, wat inspiratieloos klinkt. Weer een verzameling liedjes zonder inhoud. Dat is toch een grotere stoorfactor dan de (inmiddels sterk achterhaalde) duistere elektronica.


Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Cyberpunk
5. Charmed Life

Aangezien ik alleen de eerste vier albums en een verzamelaar heb, is Cyberpunk compleet onbekend terrein voor me. Ik kende wel de slechte recensies en de single Shock To The System, dus nieuwsgierig was ik zeker. Er is iets intrigerend aan albums die (bijna) unaniem gehaat worden door de fans en Cyberpunk is geen uitzondering.

Het vreemde is dat het me allemaal eigenlijk stiekem best bevalt. De plaat voelt dansbaar, maar met het gitaarwerk is er weer een stukje spanning teruggekeerd die op het vorige album overduidelijk miste. Sterker nog, met de hoeveelheid freaky geluiden, verwachtte ik eigenlijk dat Stevens weer teruggekeerd was. De solo's en riffs die te vinden zijn, zijn in ieder geval weer spetterend te noemen en hoe vreemd het ook klinkt, ik vind de algemene sound en sfeer eigenlijk best spannend.

Er zitten een aantal absolute prijsnummers tussen. Tomorrow People mag zich wel tot mijn favorieten rekenen, maar ook een song als Adam In Chains gaat er met gemak in. Laatstgenoemde heeft een interessante New Age-sfeer die ik eerder bij een jaren '90-dance act zou verwachten, maar in combinatie met Idol's melancholische zang werkt het wonderwel goed. Neuromancer heeft fantastisch gitaarwerk. Love Labours On is een sterke powerballad met sfeervol gitaarwerk. Shangrila is esoterisch op een fijne manier. Concrete Kingdom heeft weer van dat heerlijke riffwerk.

Goed, het album sluit met Mother Dawn vrij matig af en bij vlagen verlang ik misschien stiekem naar meer rock, maar als experiment vind ik dit toch echt beter dan een hoop van zijn ander werk. Het toont ballen en creativiteit en in dat opzicht was Billy Idol qua concept, sound en marketing van dit album de tijd ver vooruit. Een album dat ik de komende tijd nog een stuk meer ga draaien.

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Cyberpunk
4. Billy Idol
5. Charmed Life