Explosions in the Sky - The Wilderness (2016)

Hmm, vreemde indruk na de eerste beluistering. Heel andere richting zo blijkt.

Afgaande op de hoes gaan ze vast met elektronica in de weer. Op basis van Disintegration Anxiety lijkt dat te gaan kloppen. Niet per se een verandering die ik erg toejuich, maar ik laat me graag verrassen door het gehele album.

Disintegration Anxiety komt wel erg klinisch over trouwens. Er zit totaal geen emotie in. Dat maakt Explosions in the Sky (en post-rock in het algemeen) voor mij juist zo interessant.

Maar ik herhaal: Ik laat me graag verrassen door het gehele album.

Ze doen hetzelfde als wat Mogwai op hun laatste album deed. Ik vind dat zo'n verandering moet kunnen. Op een gegeven moment ben je het zat om constant met je gitaar te pielen om er iets moois uit te toveren. Dat kan ook best met wat magische elektronische foefjes.

Positief verrast door Disintegration Anxiety moet ik zeggen. Eindelijk een andere sound en wat vernieuwing. Benieuwd naar de rest van het album. Ik ben het niet eens met een gebrek aan emotie, het is alleen allemaal wat subtieler en ligt minder voor de hand. Meerdere luisterbeurten doen dan vaak wonderen (net als bij recent Mogwai werk).

Inderdaad verrassende elektronica op dit nummer. Doch dit is voor mij een typisch herkenbaar EITS nummer, alleen maar in een modern jasje gestoken! Goed dat ze het geweer eens van schouder veranderen!

Oké dit had ik niet verwacht. Ik vond de eerste twee vrijgegeven nummers wat tegenvallen. Na de eerste luisterbeurt ben ik zeer verrast. Wat een subliem album. Vooral Colors In Space is een pareltje. Nadat het op een subtiele wijze los gaat, begin ik bijna kippenvel te krijgen. Zo mooi.

Frisse plaat vind ik. Nagenoeg geen epische crescendo's of zwaarder gitaarwerk meer maar (ook al heeft EitS veel goede nummers gemaakt in die stijl) een rustigere soms naar ambient neigende stijl met veel oog voor detail die je ook na meerdere luisterbeurten nog nieuwe dingen doet oppikken. Goede flow ook in dit album, zo'n Disintegration Anxiety pakt veel beter uit als deel van het geheel dan als alleenstaand nummer. Wel eens benieuwd hoe ze dit live gaan brengen tussen ouder materiaal die het meer van de opbouw naar climaxen en luid-zacht dynamieken moet hebben.

Those Who Tell the Truth staat al een tijdje in mijn nog-te-luisteren-lijstje. Mijn 2016-lijstje ging echter voor en zodoende kwam dit album eerder aan de beurt. Als dat andere album nog beter is dan dit ben ik zeer benieuwd. The Wilderness is namelijk al een verrassend fijne plaat. Ingetogen composities met zo nu en dan goed getimede spannende en ook luidere momenten.

Eventjes met de deur in huis vallen... De nieuwe van EITS is hun beste sinds 'the earth is not a cold dead place'!

Op hun nieuwste worp 'The Wilderness' horen we een nieuwe verrassende frisse sound doorheen het album waaien. Een beetje minder gitaren maar wel gecompenseerd door meer elektronica. Maar toch blijven EITS hun eigenheid behouden, nl mooie, dromerige, avontuurlijk sounds op ons los laten.

Na het mindere 'take care, take care' hebben ze me terug bij mijn nekvel gegrepen. Songs die je langzamerhand onder je huid nestelen en je doen dromen van een betere wereld zonder haat en geweld.
Dit album telt wel geen nummers meer van meer dan 8 minuten (en dat zorgt dat de schwung erin blijft), maar wel 9 prachtige verslavende filmische songs die je kippenvel bezorgen.
EITS zijn terug en hoe zeg!!!

Voor mij geen kippenvel na de eerste luisterbeurt. The Wilderness klinkt als een plaat van een band die de noodzaak voelt om een nieuwe weg in te slaan om relevant te kunnen blijven. Op mij komt het wat onwennig over en het zal me eerlijk gezegd verbazen als deze EITS 'nieuwe stijl' me zal gaan bevallen zoals ze dat een jaar of 10 geleden hebben gedaan.

Overigens had ik een hardere sound verwacht (ik meende dat ergens gelezen te hebben) maar op het eerste gehoor klinkt het juist wat braaf allemaal. Ook zou het kanten opgaan die je niet hoort aankomen en je als luisteraar zou verrassen maar dat laatste ben ik niet.

Lekkere plaat, eerste plaat die ik weer erg goed vind sinds those who tell the truth...

Niet per se een slechte plaat, maar ik ben toch wat teleurgesteld. Zoals MVW aanhaalt komt het voor mij ook over alsof ze een nieuwe weg MOESTEN inslaan. Al vond ik Take Care x3 ook wel een pak minder als hun voorgaande platen, toch denk ik dat ze met hun typische sound nog een tijd verder konden.

Ik vind het gedurfd dat ze een nieuwe weg zijn ingeslagen! En zo is het altijd wat natuurlijk. Hadden ze opnieuw een typisch post-rock plaat uitgebracht dan zou er kritiek komen dat ze zichzelf blijven herhalen...De laatste albums van EITS miste goeie nummers... Dit is een groeiplaat en na een tijdje vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Ze hebben dit keer wel goeie songs bijeen verzameld. Geen lange nummers maar kortere en puntiger songs. Toch blijven ze hun typisch sound behouden vind ik.
Landing Cliffs is zelfs één van de beste songs die ze ooit hebben geschreven!

Explosions In The Sky :: The Wilderness - enola

Het feit dat ze een nieuwe weg zijn ingeslagen heb ik totaal geen probleem mee, en als die nieuwe weg in de smaak valt bij een deel van het oude publiek of nieuwe luisteraars dan is dat natuurlijk helemaal prima. Ik denk alleen dat deze plaat voor mij uiteindelijk één van de vele 3* platen zal zijn aan het einde van dit jaar. Inmiddels 3 keer geluisterd zonder een echte klik te krijgen maar slecht vind ik hem nou ook weer niet (een zesje dus vooralsnog).

All of a Sudden I Miss Everyone wordt hier in het algemeen ook aanzien als een mindere van EITS. Nochtans vind ik dat hun beste. Er wordt hier gesproken over 'typische post-rock' platen en ja die zijn er, maar EITS heeft er zo geen enkele gemaakt, vind ik. Zij klinken als EITS en zijn daarom niet typisch. Typische post-rock platen zijn voor mij platen waarvan je uiteindelijk niet kan zeggen van welke band het weer komt.

Klein en groot tegelijk, maar ik denk ook vooral anders. Ik ken Explosions al een tijdje, meerdere keren live gezien (zo ook bijv. op een door hen georganiseerd feest in Engeland - At tomorrows parties, 2008).

Het is altijd mooi en het zit fantastisch in elkaar. Ik hoor dat het mooi is, maar het spreekt me toch wat minder aan dan andere albums. Maar eerlijk is eerlijk, ik denk niet dat ze nog een album zullen maken die zo goed is als The Earth Is Not a Cold Dead Place. Maar oké, het is tijd voor een nieuw album.