Kula Shaker - K 2.0 (2016)

De sitar mag weer van de zolder gehaald worden, de oosterse tapijten uitgerold, de wierookstaafjes aangestoken..... Kula Shaker is er weer.

Huh?

Ja, dat had ik dus. Totaal ontgaan dat er een nieuw album in de maak was.
En het klinkt weer als vanouds: zweverig, retro, lief poppy en rockend. Niks nieuws, echt helemaal niks nieuws. Nu was Kula Shaker toch al niet vernieuwend maar ze blijven ook gewoon doen wat ze altijd al deden. En waarom ook niet. Kula shaker moet niet hip willen gaan doen.

Blijft leuk. Love, peace and happiness of zoiets...... maar een tweede K? Daar is er toch echt maar eentje van. Een Tattva of Govinda horen we op dit album niet terug.

Een jaar na dato nog een opmerking maken over een schijf die in 2016 uitkwam is niet natuurlijk niet erg sterk. Maar ik moet mijn irritatie even kwijt over mensen die wél een recensie schrijven maar overduidelijk niet naar een plaat hebben geluisterd. Het zou verboden moeten worden. Ik zal de laatste zijn die K 2.0 een 'fantastische' cd vind, maar als Starsailor zegt dat 'het 43 minuten voortkabbelt en nergens een vonkje afvliegt' is dat gewoon pertinent onjuist. Luister naar 'Here come my demons' en het tegendeel wordt keihard bewezen. Naar mijn mening, samen met Mountain Lifter, Get right Get ready, en High Noon, meteen het beste nummer van de cd dat zich vanuit een wellicht kabbelend begin (Starsailor, als je een recensie schrijft, word je geacht meer dan 10 seconde van ieder nummer te luisteren...) opbouwt naar een onvervalste rockpareltje. Hitwaardig!
Zo, ik ben het even kwijt, een jaar na dato.