Travis - Everything at Once (2016)

3 miles high is best fijn

Inderdaad, en alle nummers lekker kort, less is (zeker in het geval van een band als Travis) more. Blijf het een sympathieke band vinden, al heb ik ze na "12 Memories" een beetje op een zijspoor gezet.

3 Miles High is erg fijn en vintage Travis. Jaren geleden dat ik uitkeek naar een Travis, maar ook de andere single (titeltrack) is goed te doen?

het nummer Everything at Once..top

Jeetje wat ben ik deze band vergeten zeg. Leuke pretentieloze muziek. Lekker in het gehoor en voor een rit in de auto een welkom geschenk.
Ik zet in op 3.5 sterren

In de week dat ik nog volop bezig ben met Prince, komt een nieuwe Travis natuurlijk niet echt op een goed tijdstip. De keurige popliedjes van Travis steken wel erg bleekjes af tegen de stampende funk van HisRoyalB. Dat beïnvloed mijn kijk op deze worp vrees ik toch. Neemt niet weg dat er hier fijne pop wordt geserveerd. Goede keuze om korte 3-minuut miniaturen te maken. Heel veel meer zit er ook niet in, geloof ik. Zal het nog een paar keer proberen voor het oordeel, .

Ben nooit zo'n Travis fan geweest afgezien van de twee hits en vermoed dat ik ook nu geen fan zal worden. Van de drie singles bevalt alleen Everything at Once me een beetje.

Travis is nooit andere paden gaan bewandelen en dat is misschien het enige dat ik ze kan aanrekenen. Verder is dit namelijk weer de oude vertrouwde Travis zoals we ze al zo vaak hebben gehoord. Origineel? Nee. Fijn? Best wel.

De band met DE single destijds die op vele festivalweides gretig aftrek vond bij popliefhebbers. Francis Healy en zijn mannen betreden op dit album geen nieuwe paden, gaan geen uitdagingen aan maar doen datgene wat ze leuk vinden. Gezapige popfolk liedjes maken waar altijd wel een bepaalde markt voor te vinden is. Destijds nog wel een aantal leuke nummers, maar de fragiele stem en het inwisselbare songmateriaal maken geen indruk meer op mij. Wellicht iets met tijdsgeest...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Travis - Everything At Once - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Natuurlijk gaat de Schotse band Travis haar onbetwiste meesterwerk The Man Who uit 1999 nooit meer overtreffen, maar toch heb ik altijd een zwak gehouden voor de muziek van de band uit Glasgow.

Ook het onlangs verschenen Everything At Once had weer niet veel tijd nodig om me te overtuigen en is me na enkele luisterbeurten minstens net zo dierbaar als vrijwel al zijn voorgangers.

Travis heeft nog altijd het patent op popliedjes die de zon net wat feller laten schijnen, maar het zijn bovendien popliedjes die over de nodige diepgang beschikken. De muziek van Travis is hierdoor minstens net zo aanstekelijk als die van de Coldplays van deze wereld, maar is in artistiek opzicht een flink stuk interessanter.

Ook op Everything At Once strooit Travis weer driftig met vrijwel onweerstaanbare gitaarloopjes, met melodieën die na één keer horen voorgoed in je hoofd zitten en met popliedjes die je doen verlangen naar een mooie en lange zomer. Travis was nooit vies van popliedjes die de zon laten schijnen, maar zo uitbundig als op deze nieuwe plaat klonk de band nog niet zo heel vaak.

Zeker wanneer de gitaarmuren net wat hoger worden opgebouwd (wat met enige regelmaat gebeurt op deze nieuwe plaat), schuift Travis wat op richting U2, maar waar de popsongs van de Ieren de afgelopen jaren het ene oor in en het andere oor weer uitgaan, verrast Travis met het ene na het andere memorabele popliedje.

Ook op Everything At Once borduurt Travis weer voort op de platen die het inmiddels al bijna 20 jaar maakt, maar er is bij de band uit Glasgow ook altijd ruimte voor vernieuwing en experiment. De nieuwe plaat van de Schotten klinkt daarom net weer wat anders dan zijn voorgangers en heeft hierdoor absoluut bestaansrecht.

De critici serveren Travis inmiddels af als een band waarvan de houdbaarheidsdatum inmiddels een tijdje is verstreken, maar Everything At Once klinkt wat mij betreft fris en fruitig. Zeker aan het eind van de plaat heeft de band nog flink wat verrassingen in petto, waaronder het prachtige duet met Josephine Oniyama, waarin ook voorman Fran Healy weer laat horen dat hij een geweldig zanger is. Al met al genoeg redenen om blij te zijn met de achtste studioplaat van Travis. Erwin Zijleman

Op dit moment heb ik het album een keer beluisterd. Het voelt aan als een band die heel erg lang over zijn uiterste houdbaarheidsdatum heen is, moet ik zeggen. Natuurlijk komt er een tweede kans en een derde, dus wie weet.

Anders is er altijd 'The Man Who' nog en heb ik dankzij Travis Keith Caputo ontdekt. Voorprogramma winter 2000. Wat een indruk maakte die paar nummers die ik nog meekreeg. Travis was aardig, Caputo groots.

Album uit 2008: gemiddeld 3,42
Album uit 2013: gemiddeld 3,43
Album uit 2016: gemiddeld 3,44

Er zit nog steeds progressie in Travis.

Live in Amsterdam:

Travis - Magnificent time @ Melkweg