A Tribe Called Quest - Beats, Rhymes and Life (1996)

Ik vond dit album (als één van de weinigen) nog wel erg de moeite waard. Maar de neerwaartse spiraal werd hier inderdaad ingezet.

Ik vond deze ook nog best goed, maar minder dan hun eerdere werk. De beats vind ik hier nog steeds op hoog niveau.

Vooral 1nce again is wel tof. Verder vooral erg saai.

Zelfs Stressed Out vind ik 3 keer niks.

The Hop vind ik vooral geweldig. En dan vooral Phife's Rap

Eh yo you, your career is done, like Johnny Carson's
Get me vexed? I'll be like Left Eye, start an arson,
Not that I got that out my system, watch me stab up the track like my name was OJ Simpson

en zo kan ik uit m'n hoofd nog wel even doorgaan

Ach ja het was eerlijk gezegd ook m'n "echte" introductie met de Tribe (behalve de bekende nummers van hun eerdere albums) dus dat kan er ook mee te maken hebben

Vind dit persoonlijk juist een erg goed album. Beats waarbij je automatisch mee gaat bouncen. Goeie raps.

goed album hoor, paar goede nummers. Jam als absoluut hoogtepunt.

Het enige album van A Tribe Called Quest dat ik in mijn bezit heb. Moet toch nodig eens op zoek naar de rest, maar heb nog zo veel te doen met andere muziek.

Hmmm, viel me erg tegen de eerste keer luisteren. Oude niveau wordt lang niet gehaald. Vond alleen 1nce again en stressed out wel leuke nummers, de rest stelt me eigenlijk teleur. Ik zal het album nog maar eens een paar keer gaan beluisteren dan kan ik beter beoordelen, maar denk niet dat het veel uit zal maken.

Nee, net als bij Low Movement is dit ook een matig ATCQ album. Het begint aardig met Phony Rappers. De overgang van het matige Motivators naar het goede Jam vind ik wel ''chill'' gedaan. 1nce Again, tja leuk nummer voor 1 keer daarna gaat hij ook alweer vervelen. Het einde met Stressed Out vind ik wel een goede afsluiter die veel goedmaakt. De rest van de nummers, vaak eentonig, saai en leeg. Ook hier kom ik uit op een 2,5*.

ik vind dit tot tegenstelling van de meeste reacties hier toch wel goed album was niet voor niks na de fugees en nas best verkochte hiphop cd uit 1996
en zeker de Hop is erg goed nummer

ik vind dit een erg goed album, goed om bij te chillen vooral. ik kan bijna de hele cd luisteren zonder te skippen.
de meest relaxte nummers vind ik get a hold (beat vooral), 1nce again and the hop.

Wordplay die beat is fuckin' hypnotic

Wat een heerlijk plaatje is dit toch! Voor mij persoonlijk nog een stuk beter dan Midnight Marauders. Rappend zijn Phife en met name Q-Tip weer fantastisch!Phony Rappers:
Verse One: Kamaal (Q-Tip)

Yo, I was riding the train
And this Puerto Rican kid said simple and plain
Let's battle - it kinda took me by surprised
Cuz the brother was moving wit his eyes on the prize
I said screw it, I ain't got nuttin to lose but um
But I got to do this shit real quick so um
Hurry up kid, bust your joints and then I'll bust mine
And I be out cuz I got to see this hottie, he said ok
Now check it, check it out, blah, blah, blah, blah, blah, that's what he said
Then I came back and just fucked up his head
Cuz yo, he thought an MC who was seen on TV
Couldn't hold the shit down in New York City
Aiyyo, I showed his ass, then I went off on my task
To bless her ass Uptown, real MC's will hold it down
Yea, yea, sonny, to the beat like that
You wanna bring it to me, where you at

Met name: Now check it, check it out, blah, blah, blah, blah, blah, that's what he said
Then I came back and just fucked up his head is heerlijk.

Verder staan deze beats mij veel meer aan dan die van MM. Ze lijken ook weer wat meer op die van TLET en die plaat vind ik een van de beste platen ooit. Het album komt lekker jazzy over. Eigenlijk is dit een verzameling van een paar topnummertjes aangevult met nummers die niet super zijn ofso, maar wel gewoon lekker in het gehoor liggen. Daarom hoef je ook nooit te skippen. Echt een heerlijk album waarvan wat mij betreft het gemiddelde veel te laag ligt. 4*.

Haha, ja ik weet het. MM is de populairste plaat van Tribe hier. Het is een wat andere plaat dan de 'normale' platen van Tribe. En die andere stijl ligt me beter.

ja, het is een goed album, maar niet super ofzo. vind het iets te onregelmatig. The Hop durf (samen met keepin' it movin') ik zelfs de beste track noemen hier. 1nce again en stressed out ook heel relax.

bij mij is het ook een close call, maar ik denk ook dat ik deze beter vind, net zoals ik Low End Theory ook beter vind. MM blijft heel vet, maar gewoon anders..

Heel goed maar niet zo goed als de vorige.
Stressed out is nog wel een klassieker voor mij.
Maar het is tribe he--> 4,5 ster

Ken dit album niet maar dit is een hele vette cover,

dan zou ik hem vlug gaan luisteren want hij is op z'n minst vet te noemen

vet

De producties op dit album zijn erg 'bouncy'. De raps komen er ook wel goed op. Relaxte cd, maar ik heb nooit echt het gevoel dat ik naar iets verheffends luister.

3,5 ster.

Staat werk op van de oude J Dilla, als je dit digged, denk ik dat je Fantastic Volume 1 en 2 van Slum Village ook gaat diggen.

Deze staat nu op, vind het zeker dope, tribe ging hier gewoon een andere kant op qua concept achter de albums, met Consequence op 6 tracks, en de Ummah voor productie. Vind het zeker een goede CD.

Degene die dit album niet dope vonden, hadden dat waarschijnlijk omdat het album anders is, maar als je je er op instelt dat het anders gaat zijn als Midnight Marauders kan je het volgens mij niet een slecht album noemen. De CD dreigt wel saai te worden bij track 9 maar vanaf track 10 word er meer variatie ingegooid. Afsluiter Stressed out is ook dope. Ik ga voor een mooie 4,0.

4,5 sterren voor mij. Blijft een klassieker en blijft goed klinken. Bovendien springt niet één nummer er uit maar zijn ze bijna alle tracks dope.

Q-Tip (rapper en producer), Phife Dawg (rapper) en Ali Shaheed Muhammad (dj/producer) kortweg A Tribe Called Quest. In de jaren 90 maken ze furore met de albums als The Low End Theory (1991) en Midnight Marauders (1993). Zonder twijfel de twee beste albums van deze formatie. 3 jaar na dit succes proberen ze het opnieuw met Beats, Rhymes and Life.

Verdienstelijk is dit werk op zijn minst te noemen. Een belangrijk deel van deze cd is het sample werk. Deze samples zijn o.a. afkomstig uit nummers van: The Emotions, Funkadelic, James Brown en Kool & The Gang. Aan Ali Shaheed Muhammad om ze in de muziek te verwerken en dit doen hij dan ook prima, zoals van hem verwacht mag worden. Een van de fraaist geproduceerde nummers is voor mij toch wel Phony Rappers (deze bevat een sample uit: The Emotions - Blind Aley). Een heerlijk jazzy productie waar de twee mc's uitstekend hun rhymes kunnen uitwisselen. Toch is het gastartiest Consequence die de show steelt met zijn lyrics:

'It seems there's a sanitation, y'all full of thrash talker
Sounding good but money can you feed the dog hawker
Talking 'bout your mic days and your breakdancing
Not enhancing, you sound tired'

Maar deze rapper mag tot de ATCQ familie gerekend worden. Op dit album alleen al komt hij 6 keer aan het woord.

Na deze spetterende opening blijft de cd interessant. Met rustige prodcuties die zich uitstekend lenen voor een relaxte en zomerse dag, verveeld deze cd geen moment. Jam kent zo'n productie met verschillende instrumenten zoals de drum de gitaar en de piano.

Aangenaam aan deze cd is ook zeker het stem geluid van Q-Tip. Deze rapper is te herkennen aan zijn hoge stem. Deze luisterd heerlijkweg. Maar ook lyricaal is hij uitstekend.

'In this American metropolis filled with MC's
A Tribe Called Quest came to drop jewels wit' ease
Plus make you party, we do this music thing for everybody
Black, White, Latino and Asian, we cold raisin' '

Maar ook Phife Dawg moet niet onderschat worden. Met een lagere stem en een net wat minder vloeiende flow komt ook hij met goede teksten:

Now every dog has his day, but eff that, it's my year
All you gat pullin' MC's could never come near
All that bogus type chatter, please put it to rest
It's the Phifer from Quest leavin' venues a mess

Dit fragment is net als dat van Q-Tip afkomstig van het nummer The Pressure.

Een van mijn favoriete nummers is toch wel 1nce Again. Dit nummer kent twee samples namelijk die van The Cannonball Adderley Quintet en The Gary Burton Quartet. Dit zorgt voor een jazzvol geheel.

Met nummers als The Hop en Keeping it Moving staan er twee tracks op die zorgen voor een nog vrolijkere noot. Op deze tracks mag duidelijk gedanst worden. Lyricaal zijn deze feel-good songs wat minder dan de voorgangers.

Naar het einde toe blijft het een goede cd. Tekstueel steekt het prima in elkaar en de twee mc's vullen elkaar prima aan. De samples worden uitstekend gebruikt en met de track Word Play staat er nogmaals een uitstekend nummer op.

Vervelen doet deze cd dus geen moment. Dat is ook de absolute kracht van dit trio. Met zomerse muziek schoppen ze het erg ver. Een waardig opvolger van het eerder werk, maar zo goed als Midnight Marauders is het absoluut niet.

Even alle samples op een rijtje gezet:

The Emotions – Blind Alley (Phoney Rappers)
The Cyrkle – The Visit (Get A Hold)
Michael Urbaniak – Sound Pieces (Motivators)
The Howard Robert Quartret – Dirty Old Bossa Nova (Jam)
Funkadelic – Get Off Your Ass and Jam (The Pressure)
The Cannonball Adderley Quintet – Untitled (1nce Again)
The Gary Burton Quartet - I’m Your Pal (1nce Again)
Kool & The Gang – N.T. (Mind Power)
Thunder Lightning – Bumpin’ Bus Stop (The Hop)
Henry Franklin – Soft Spirit (The Hop)
The Howard Robert Quartret – Roadwork (Keep it Moving)
James Brown – Funky Drummer (Separate/Together)
James Brown – Make it Funny (What Really Goes On)
Ohio Players – Pain (What Really Goes On)
Rodney Franklin – The Watcher (Word Play)
Anita Baker – Good Love (Stressed Out)

Ik kan me voor een groot deel vinden in jouw bericht, RP, maar toch interpreteer ik deze plaat lichtelijk anders. Jij benadrukte vooral dat dit een zomerse plaat is vol feel-good songs. Ik dacht dat dit eerder een album is dat triestig gestemd is door de toestand van hip hop en dat ook laat voelen in de nummers. "Phony Rappers" heeft toch een erg donkere, zwartgallige beat die de teneergeslagen boodschap van het lied (nl. dat de dag van vandaag in '96 steeds meer "phony rappers" rondlopen).Ook de beat van "Get a Hold" kan je toch nauwelijks als "feel good" bestempelen. De teksten zijn niet bepaald somber maar tussen de lijnen hoor je toch een zekere bekommernis over hoe het er in '96 aan toeging. Deze plaat ligt ook in de lijn van "Stakes Is High" van De La Soul (zowel plaat als geheel als titelnummer) dat eenzelfde boodschap wou uitdragen:

Het ging er in '96 wat minder frivool huppelend aan toe bij de Native Tongues: geen daisies en bonita applebum's meer... Ik kan nog meer voorbeelden geven (What Really Goes On, Stressed Out,...)

Uiteraard zijn "Jam", "1nce Again" e.a. leuke feel good-songs, dat ontken ik niet. Maar toch is de algemene teneur hier wat minder optimistisch en meer realistisch dan op vorige ATCQ-albums. Zelfs een nummer als "Keep It Moving" dat vrij happy klinkt, bevat meerdere sneren naar de East/West-strubbelingen in de rap game rond de tijd dat deze plaat het daglicht zag.

Bij Phony Rappers heb ik dan ook niet gezegd dat het om een vrolijke, zomerse plaat zou gaan. Wel benadruk ik dat de jazz invloeden duidelijk te horen zijn. Dat vind ik na nog een luisterbeurt wat minder, het is een wat donkere beat en de sfeer zou ik grimmig willen noemen. Tekstueel neem ik het niet zo serieus en vind ik het met name grappig. Vooral de tekst van Q-Tip:

Yo, I was riding the train
And this puerto rican kid said simple and plain
Lets battle
It kinda took me by surprised
Cuz the brother was moving wit his eyes on the prize
I said screw it, I aint got nuttin to lose but um
But I got to do this shit real quick so um
Hurry up kid, bust your joints and then Ill bust mine
And I be out cuz I got to see this hottie, he said ok
Now check it, check it out, blah, blah, blah, blah, blah, thats what he said
Then I came back and just fucked up his head
Cuz yo, he thought an mc who was seen on tv
Couldnt hold the shit down in new york city
Aiyyo, I showed his ass, then I went off on my task
To bless her ass uptown, real mcs will hold it down
Yea, yea, sonny, to the beat like that
You wanna bring it to me, where you at.

Get a Hold heb ik in mijn review niet beschreven. Maar is idd ook een donkerder nummer. Mede door de sample van een pop/rock nummer.

Ik kocht "Beats, rhymes and life" puur vanwege de naam op het hoesje, A Tribe Called Quest was een groep waar hoge woorden over gesproken werd en ik vond het dan ook niet meer dan een noodzaak om deze in huis te halen.

Na flink wat luisterbeurten vond ik het resultaat tegenvallen: was dit het nou? Een snelle zoektocht op internet deed mij meer negatieve stemmen over dit werk te oren komen. Ik ging over tot de verkoop van Midnight Marauders en later The Low End Theory. De laatste blijft voor mij nog steeds een meesterwerk en word gevolgd door MIdnight Marauders. Beats, Rhymes and Life blijft echter stijf in de kast staan.