Radical Face - The Family Tree: The Leaves (2016)

Gisteren kwam daar dan eindelijk het goede nieuws van Ben Cooper, 25 maart wordt deel drie van The Family Tree gereleased. De twee vorige delen smaakten al naar meer van deze wonderlijk ingetogen muzikant.

Het nieuwe nummer The Road to Nowhere is hopelijk een voorproefje van wat ons te wachten staat. Een vol geluid gevuld met veel percussie en de herkenbare wooooohooohooo geluiden op de achtergrond afgewisseld als de strijkers of piano 'centre stage' nemen.

Ook tekstueel ben ik benieuwd welke kant dit album uit zal gaan. Gezien de namen van de nummers zal het wel in het verlengde liggen van voorgaande.

Word één van de mooiste albums van 2016 waarschijnlijk. Alles wat deze man maakt veranderd in goud. The Road to Nowhere vind ik erg mooi.

Nog meer mooi nieuws:
De band onder leiding van frontman Ben Cooper speelt twee concerten in de Vondelkerk. De concerten vinden plaats op dinsdag 19 april en woensdag 20 april.

Voor de liefhebbers die de onderlinge connectie van de nummers in de gehele family tree willen volgen is de volgende link interessant. De komende tijd wordt er bij elk nummer wat meer informatie gegeven over het nummer en de relatie met andere nummers. De connecties zijn al te zien.

Verder las ik dat Ben het laatste jaar veel familieproblemen heeft gehad en dat het album daardoor een stuk later kwam. Ik ben zeer benieuwd wat er uiteindelijk uit komt rollen en ben zeker aan het overwegen om naar een van de twee Vondelpark data te gaan, misschien zelfs beide daar hij aangeeft elke avond een andere set te willen spelen.

"The Road to Nowhere" klinkt alvast al fijn. Ik ben erg benieuwd naar de rest!

Hier is weer en nieuw voorproefje, deze keer voorzien van een erg mooie clip.

Radical Face - Rivers in the Dust (Lyric Video) on Vimeo

Ik ben erg onder de indruk van de twee nummers die Ben al heeft laten horen. Kan niet wachten op het album. Naar verluid zou er ook een LP-boxset komen van de trilogie + the Bastards.

Toepasselijk beeldmateriaal en het nummer klinkt vertrouwd. Weer een mooie, warme productie die goed bij dit soort muziek past.
Die LP-boxset zou trouwens fantastisch zijn. Een mooie aanvulling, want tot nu toe heb ik enkel Ghost op vinyl. Er zal alleen wel een hoge prijs aan vast gaan zitten ben ik bang, zeker als wij het moeten gaan importeren vanuit de U.S..

Ik ben in dubio aangezien ik The Branches al op vinyl heb staan. Het is niet naar verluid, maar in z'n nieuwsbrief stond dat er soon-to-be-available boxset komt in de vorm van een zelfontworpen case + 54 pagina's tellend boek over de afgelopen 8 jaar en albums.

Misschien neemt ie er wel een paar mee naar de Vondelkerk in April, extra reden om te gaan lijkt me!

Er komt toch geen LP boxset?? Ik had over een 6-tal weken nog gemaild en antwoord gekregen:

Hello,
Good question!! And one I don't know the answer to. We'll have to wait and see what they decide to do. I do agree, however, that it would indeed be great.
Thank you for choosing Delivery Agent.


If you have any further questions or concerns, feel free to contact us.

Sincerely,

Customer Service
Customer Service
www.deliveryagent.com
Toll Free (US): 877.MUSIC.77 (1+877.687.4277)
International: 434.205.7049

Ik vond de vinylrelease van The Branches nogal tegenvallen. Echt simpel en goedkoop. De cd release die ik heb van The Roots ziet er veel mooier, uitgebreider en beter verzorgd uit.

Dat vind ik van wel meer vinyl releases. Schandalig eigenlijk, want je betaalt er fors meer voor.

De box zou met RSD zijn release moeten krijgen, ik koop het album wel los hopend op wat meer aandacht voor het artwork deze keer.

Ik kijk eerst even hoe het artwork van cd / vinyl eruit ziet en daarna beslis ik of het cd of vinyl wordt.

Radical Face (Ben Cooper) wist me al in een vroeg stadium te verrassen met zijn frisse sound, te horen op zijn debuut Ghost uit 2007. Hierna begon hij aan een ambitieus plan: The Family Tree genaamd, dat uit 3 delen zou bestaan en waar ook EP's aan toegevoegd zouden worden voor iedereen gratis te downloaden. Beter behapbaar dan het voorgenomen staten-project van Sufjan Stevens, maar toch afwachten of het hem zou gaan lukken. In 2011 ging hij hiermee van start (The Roots) en in 2013 volgde The Branches en nu is er dan eindelijk het slotstuk The Leaves. De bruine, blauwe en groene cover.

Het zat hem gaande de rit niet altijd mee als we zijn persoonlijke verhalen moeten geloven. Maar het is hem gelukt. Velen vinden The Roots zijn sterkste album. Ik zelf blijf een voorkeur voor Ghost houden, maar dat komt misschien door de toenmalige betovering en mijn geleur bij velen om dit onder de aandacht te brengen. Ik voel de meeste binding met dat album.

Na het ronduit schitterende The Roots volgde The Branches. Ook erg mooi, alhoewel daar al wat meer kritische kanttekeningen door een aantal mensen geplaatst werden. Het maakte wat minder indruk, het was meer van hetzelfde.

Zou Cooper zich hier op kunnen revancheren of niet?. Ik vrees een beetje van niet. The Leaves is namelijk meer van hetzelfde en kabbelt net wat te veel voort. Was dat op de voorgangers dan ook niet het geval? Enigszins wel natuurlijk, maar misschien is het nu toch ietwat te veel 'been there, done that'.
Misschien zijn we te veel verwend, misschien is er sprake van wat slijtage op de sound of misschien is dit net een slag minder. Ook vind ik hem soms dicht tegen Sufjan Stevens aanschuren (wat overigens niet bepaald een vervelende naam is om mee te worden vergeleken).

Ik durf het niet te zeggen. Als ik een schitterend nummer als Rivers in the Dust hoor, hoor ik wel degelijk een juweeltje. Het is broeierig en pakt me onmiddellijk. Dit gaat ook op voor Midnight en The Road to Nowhere. Maar er staan ook wat nummers tussen die er niet voldoende uit weten te springen.

Is dat heel erg? Nee. The Leaves is gewoon een erg mooi en goed album geworden. Hou je van Radical Face dan ga je je aan deze nieuwe geen buil vallen. Alleen moet je niet iets nieuws verwachten. Eigenlijk hebben we gewoon met een driedubbelaar te maken, gedoseerd over ons uitgegoten.

Droevig van klank met een iets filmischer karakter. We kunnen weer even vooruit. Wat mij betreft slaat hij hierna wel iets andere wegen in. Lijkt me zeer boeiend. Maar verder ben ik ronduit tevreden met The Leaves en zou het me niet verbazen als ook dit album weer langzaam onder mijn muzikale huid gaat kruipen. Ben Cooper weet wel hoe hij prachtige liedjes moet schrijven. Nu 4* met grote kans dat dit snel met een halfje omhoog gaat. Ik hou er nog steeds van!

Het is weer een mooi album geworden. Maar toch... Er ontbreekt iets en ik kan niet precies vertellen wat... Toch een bepaald hoogtepunt ofzo wat de vorige wel had met een track als The Gilded Hand. De minste van de trilogie denk ik..

Wow! De eerste luisterbeurt (en kijkbeurt van de clip) van Rivers in the Dust maakt indruk. Benieuwd naar de rest!

Ja, dat ervaar ik toch ook wel zo. Of zou het toch een beetje Family Tree moeheid zijn?

Ja ik weet niet, zat genoeg tijd tussen de albums dus moeheid voor mij zeker niet. Maargoed, deze moet ik eerst nog maar wat vaker beluisteren. The Roots blijft favoriet hier.

Toch staan er wel weer enorme juwelen tussen. Het kan nog alle kanten op wat mij betreft.

Ik leerde Radical Face kennen met The Branches, en die is voor mij favoriet. Al duurde het enige tijd voor de echte mokerslag kwam en dit een van mijn favoriete albums aller tijden werd. Ik begon pas maanden later met The Roots die tegenviel omdat het 'teveel van hetzelfde was' en me niet zo raakte als The Branches. Enige maanden later kwamen de nummers dan gelukkig toch binnen.

Ik heb The Leaves nog niet geluisterd maar verwacht op basis van de vrijgegeven nummers hetzelfde. Muzikaal zit Radical Face namelijk enorm goed in elkaar, maar het trucje blijft toch enigszins hetzelfde. De kracht zit hem in de verhalen van Ben Cooper, en die hebben langer nodig om te bezinken. Over een jaar aanschouw ik dit waarschijnlijk als de beste muzikale trilogie aller tijden.

Ben Cooper heeft zijn trilogie The Family Tree afgerond met dit The Leaves. Rustige, intense, mooie muziek met een flinke melancholische inslag. Verzorgd en heel mooi gezongen. De verhalen die hij vertelt op de muziek zijn fraai.
The Roots vond en vind ik een fantastisch album, met heel veel prachtige songs. Het niveau van de songs lag wat lager op the Branches, wat ik nog steeds een echt goed album vond. Toch was ik hierdoor wat benauwd voor het derde deel The Leaves. ik kan zeggen dat het meer dan meevalt.

Ben komt op dit album weer met een paar juweeltjes aanzetten, zoals Rivers in the Dust, Midnight, The Road to Nowhere en Bad Blood. Ook zit er wat meer dynamiek in de muziek van sommige songs, ook door het goede gebruik van verschillende instrumenten, zeker de drums en de strijkers.. Nadeel blijft wel dat een aantal (stukken van) nummers wel iets teveel voortkabbelt. Toch komen die nummers na een paar keer luisteren beter binnen. Het is hem dan toch gelukt: ook het derde deel van de trilogie is meer dan de moeite waard. Zelf plaats ik het in niveau tussen The Roots en The Branches in.

Ik heb het album nog niet geluisterd, wel aan aantal nummers via de linkjes in de posts hierboven. Telkens als ik die luister zie ik weer een aantal malloten dom rondspringen (concert Paradiso 2 jaar geleden) en verlies ik mn interesse. Dat beeld/concert heeft 'mijn relatie met Ben' behoorlijk een knauw gegeven..

Moet het hele album nog beluisteren, maar wat een geweldig nummer is Rivers in the Dust. Wondermooi.

Malloten dom rondspringen? Wat bedoel je precies?

Meerdere draaibeurten (en vinylbeleving) doen het album goed. Net zo mooi als de voorgangers. Toch wel voor mij.

Ik volg hem ook vanaf het begin. Ik vind deze editie verreweg de beste van de drie!

Op een gegeven moment ging Ben samen met zn band raar en melig rondspringen op het podium. Ik meen hier op MuMe te hebben gelezen dat hij dat vaker deed bij zn optredens. Als je bij een meest recente optreden bent geweest moet je weten waar ik op doel.

Daar was ik bij, maar kan me het niet heugen, dus zo storend zal ik het wel niet ervaren hebben.

Erg mooi album dit weer, ik begin voorzichtig met 4* maar dat kan nog hoger worden de komende tijd.

Ik was een jaar eerder in London in the Union Chapel, waanzinnig mooie omgeving, en toen waren hij en zijn band veel te melig, wat mij wel soms irriteerde. Het jaar ervoor in Paradiso was hij geweldig: een intiemere show in de grote zaal die bij zijn muziek past.

Het jaar daarvoor was ik er ook. Helaas stond ik toen te dicht bij de bar waar men door het hele concert stond te praten. Te veel publiek die op t concert af kwam vanwege de (reclame?) hit.

Dat viel mij toen wel op, gelukkig zat ik vlakbij het podium.