Aafke Romeijn - Je Doet Je Best Maar (2016)

Fijn album. Ik ben niet bekend met eerder werk van Aafke maar ik las dat zij een soortgelijke ontwikkeling als Eefje de Visser doormaakt. Wat me aan dit album opvalt is dat Aafke veel meer richting de elektronische kant op gaat dan Eefje. Bij Eefje zijn de nummers op gitaar geschreven en later ingekleurd met wat elektronica.

De meeste nummers 'luisteren lekker weg'. De afsluiter vind ik maar irritant en niet grappig maar daar staan nummers als Blokken, XOXO en M/V tegenover. Blokken heeft een schitterende melodie en dito tekst. XOXO maakt iets bijzonders in mij los, een gevoel van melancholie. Echt een fantastisch nummer, leuke tekst ook weer. M/V is wat meer poppy maar wel daar is niks mis mee wat mij betreft.

Iedereen kan Schilderen kan je tegenover zo'n nummer als M/V zetten. Wat donkerder, weinig tekst en dreigend van toon. Vooral elektronisch weer. Ook een meer dan prima nummer. Ook Park Transwijk wil ik nog even noemen. In dit nummer is het juist de zang die de aandacht trekt, fijne melodie.

Zoals ik al zei, een fijn album. Het haalt nog niet het niveau van haar grote concullega maar wie weet met haar volgende album.

Het heeft even geduurd, maar toch is er een genuanceerde mening gekomen over dit album. Nadat ik, eigenlijk tot mijn verbazing, best vaak naar de verganger 'Chin.Ind.Spec.Rest.' had geluisterd, kwam de opvolger prettig vroeg. Het knalde er direct in met de nummers 'Blokken' en 'Je Doet Je Best Maar'. Wow, dacht ik, dit wordt geweldig, maar liep vrijwel direct stuk op 'XOXO'. Dit nummer irriteerde me zo mateloos, dat ik niet meer hoorde wat er na kwam.

Na enige tijd herinnerde ik me mijn eerste reactie en besloot de forward knop te gebruiken aan het einde van de derde nummer. Vanaf dat moment kwam het goed tussen mij en Je Doet Je Best Maar.

Wat mij opviel is dat de geluiden uit het begin van de jaren 80 waar ik nog wel iets mee kon, let wel iets, zoals Ultravox, John Foxx, OMD, op een heel prettige manier verwerkt zitten in de singer-songwriter liedjes van Aafke Romeijn. Tekstueel zitten er enorm leuke vondsten en observaties verwerkt in haar verhaaltjes. Het afsluitende nummer is daar het beste voorbeeld van. Dat had van mij ook 'Zappen' mogen heten. De aandachtsspanne van de moderne maatschappij verwoord in een nummer. Bijna niets wordt meer lineair gevolgd. Afleiding is overal en geduld heel klein.

Het niveau van de eerste twee songs haalt Je Doet Maar Verder haalt Aafe Romeijn niet meer, maar er staan een aantal heel prettige luisterliedjes op de plaat. De combinatie met ouderwetse elektronica werkt prima. Aafke Romeijn is een talent.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.