Federico Albanese - The Blue Hour (2016)

De avondschemering gevat in ruim drie kwartier prachtige pianoklanken met kleine snippers elektronische toevoegingen en af en toe een cello.
De wereld in sluimerstand, even helemaal niets.

Federico Albanese slaagt er wonderlijk in een album af te leveren dat dit moment weet te vangen: de overgang van dag naar nacht.

The Blue Hour is een zeer elegant album dat op zacht fluisterende wijze krachtig bij de luisteraar kan binnenkomen, mits deze zich daar aan over weet te geven.
Een album dat misschien ook wel het best tot z’n recht komt op hett moment dat Albanese probeert te vangen (die overgang van dag naar nacht).

Je hoort de Italiaanse roots van de artiest terug in de soms ietwat uitbundige, bijna frivole klanken, maar hij mengt dat met het rauwere van de stad waar hij verblijft: Berlijn.

Het is knap hoe dit album, zo ingetogen, toch heel emotioneel weet te klinken. Breekbaar en toch hoopvol. Het lukt hem om mij met een glimlach naar dit album te laten luisteren.
Kleurrijk en tijdloos als in de film Amélie. Rauw en teder als in de film The Piano. Even niet van deze wereld, en laten we dat in deze tijden waar somberheid steeds meer lijkt te gaan overheersen nou net even nodig hebben.