Hell in the Club - Shadow of the Monster (2016)
mijn stem
2 stemmen
Italië
Rock / Metal
Label: Scarlet
-
Dance! (3:33)
-
Enjoy the Ride (3:23)
-
Hell Sweet Hell (4:08)
-
Shadow of the Monster (4:45)
-
The Life & Death of Mr. Nobody (4:42)
-
Appetite (5:22)
-
Naked (3:13)
-
Le Cirques des Horreurs (4:34)
-
Try Me, Hate Me (3:01)
-
Money Changes Everything (5:35)
0
geplaatst: 27 januari 2016, 21:51 uur
Zo af en toe kom je op een potentieel interessant nieuw naampje. Alhoewel ik het Italiaanse "Hell in the Club" misschien niet helemaal nieuw meer kan noemen. Ze zijn inmiddels namelijk alweer vanaf 2009 actief en zijn met "Shadow of the Monster" alweer toe aan hun derde album.
De band bestaat voor 3/4 deel nog uit de originele leden: zanger Davide Moras (tevens zanger van Elvenking), gitarist Andrea Piccardi en bassist Andrea Buratto. Ze zijn vorig jaar van drummer gewisseld en dit is dan ook het eerste album waarop Marcoo Lanciotti te horen is (op de voorgaande twee was Federico Pennazzato te horen).
De heren brengen een mix van melodieuze Heavy Metal en (party) Rock. Hierbij trekt men veel van de genre cliche's uit de kast: gitaarsolo's, ballads, enz.
Het gros van de nummers zijn wel uptempo rockers, want op de powerballads "The Life & Death of Mr. Nobody", "Naked" en ballad "Money Changes Everything" na hebben we het wel gehad qua ballads.
Qua thematiek blijven ze wat bij het "monster (in me)" en de lyrics zijn dan ook weinig verassend. Daarnaast springt zanger Davide Moras er wat mij betreft niet uit. Hij houd op dit album een licht rauw stemgeluid aan, maar we hebben inmiddels binnen het genre zoveel varianten hiervan te horen gekregen dat Moras er wat mij betreft niet in slaagt om boven de meute uit te stijgen.
Wel zijn de Elvenking invloeden hier en daar wat terug te horen. Zo gebruikt men hier en daar graag gebruik van strijkers en keyboards.
Instrumentaal gezien staat het gitaarwerk van Andrea Piccardi het meest centraal en hij doet zijn werk dan ook goed. Wederom weet hij zich niet bijzonder af te scheiden van genregenoten, maar de uitvoering is gewoon strak en goed. Daarbij mag er ook credits gegeven worden aan producer Simone Mularoni, want alles zit lekker vol in de mix en zowel de instrumentatie als de zang is tot in de kleinste details te horen. Alleen bassist Andrea Buratto komt er hier en daar wat bekaaid vanaf. Op een wat minder groots aangepakt nummer als "Shadow of the Monster" is hij wel te horen, maar op nummers als "Hell Sweet Hell" en "Appetite" is hij door de toevoeging van achtergrondzang en keyboards soms helemaal niet te horen.
Degelijk uitgevoerd, maar zowel qua thematiek als muzikaliteit weinig origineel en zullen ze waarschijnlijk niet eruit springen in de Heavy Metal/Rock releases van dit jaar.
De band bestaat voor 3/4 deel nog uit de originele leden: zanger Davide Moras (tevens zanger van Elvenking), gitarist Andrea Piccardi en bassist Andrea Buratto. Ze zijn vorig jaar van drummer gewisseld en dit is dan ook het eerste album waarop Marcoo Lanciotti te horen is (op de voorgaande twee was Federico Pennazzato te horen).
De heren brengen een mix van melodieuze Heavy Metal en (party) Rock. Hierbij trekt men veel van de genre cliche's uit de kast: gitaarsolo's, ballads, enz.
Het gros van de nummers zijn wel uptempo rockers, want op de powerballads "The Life & Death of Mr. Nobody", "Naked" en ballad "Money Changes Everything" na hebben we het wel gehad qua ballads.
Qua thematiek blijven ze wat bij het "monster (in me)" en de lyrics zijn dan ook weinig verassend. Daarnaast springt zanger Davide Moras er wat mij betreft niet uit. Hij houd op dit album een licht rauw stemgeluid aan, maar we hebben inmiddels binnen het genre zoveel varianten hiervan te horen gekregen dat Moras er wat mij betreft niet in slaagt om boven de meute uit te stijgen.
Wel zijn de Elvenking invloeden hier en daar wat terug te horen. Zo gebruikt men hier en daar graag gebruik van strijkers en keyboards.
Instrumentaal gezien staat het gitaarwerk van Andrea Piccardi het meest centraal en hij doet zijn werk dan ook goed. Wederom weet hij zich niet bijzonder af te scheiden van genregenoten, maar de uitvoering is gewoon strak en goed. Daarbij mag er ook credits gegeven worden aan producer Simone Mularoni, want alles zit lekker vol in de mix en zowel de instrumentatie als de zang is tot in de kleinste details te horen. Alleen bassist Andrea Buratto komt er hier en daar wat bekaaid vanaf. Op een wat minder groots aangepakt nummer als "Shadow of the Monster" is hij wel te horen, maar op nummers als "Hell Sweet Hell" en "Appetite" is hij door de toevoeging van achtergrondzang en keyboards soms helemaal niet te horen.
Degelijk uitgevoerd, maar zowel qua thematiek als muzikaliteit weinig origineel en zullen ze waarschijnlijk niet eruit springen in de Heavy Metal/Rock releases van dit jaar.
* denotes required fields.
* denotes required fields.