Kevin Morby - Singing Saw (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kevin Morby - Singing Saw - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Kevin Morby ken ik natuurlijk van bands als Woods en The Babies, maar zijn soloplaten zijn me tot dusver ontgaan.

Doodzonde, want inmiddels weet ik dat de muzikant uit Brooklyn met Harlem River uit 2013 en Still Life uit 2014 twee prachtplaten heeft afgeleverd.

Ik kwam ze op het spoor dankzij zijn derde prachtplaat, het onlangs verschenen Singing Saw.

Op zijn derde plaat kiest Kevin Morby samen met producer Sam Cohen (Yellowbirds) voor een wat voller en kleurrijker geluid en dat bevalt me wel.

Op zijn vorige twee platen grossierde de Amerikaan al in wonderschone popsongs, maar op Singing Saw krijgen deze songs de arrangementen en instrumentatie die ze verdienen. Singing Saw klinkt weliswaar voller dan zijn twee voorgangers, maar het is nog altijd een redelijk ingetogen plaat.

Kevin Morby beschikt over het zeldzame vermogen om met zijn bijzondere stem en een paar akkoorden op de akoestische gitaar een eigen geluid neer te zetten en het is een eigen geluid dat iets met me doet. Een geluid dat veel met me doet zelfs. Wanneer Kevin Morby gaat zingen kan ik alleen maar luisteren en verdwijn ik langzaam maar zeker in zijn vaak van psychedelische accenten voorziene songs.

Het zijn songs die je vervolgens verder betoveren met de prachtige arrangementen en instrumentatie die producer Sam Cohen heeft aangedragen. Kevin Morby heeft ze misschien niet nodig, maar het geeft zijn songs een bijzondere extra dimensie en bovendien extra kracht.

Singing Saw is een tijdloze plaat die vaak herinnert aan de muziek die Bob Dylan decennia geleden maakte, met hier en daar een uitstapje naar het werk van Leonard Cohen uit dezelfde periode, maar Kevin Morby heeft de donkere akoestische folk uit het verleden voorzien van accenten die van Singing Saw een tijdreis door een aantal decennia popmuziek maken.

Zeker wanneer je Singing Saw met de koptelefoon beluistert, hoor je hoe rijk en veelzijdig het geluid op de plaat is, maar hoor je ook hoe weinig middelen Kevin Morby nodig heeft om een onuitwisbare indruk te maken.

Singing Saw beluisterde ik een week of wat geleden min of meer bij toeval, maar inmiddels schaar ik de derde soloplaat van Kevin Morby onder de mooiste platen van het moment. Singing Saw is een plaat vol briljante popliedjes, die ook nog eens prachtig worden uitgevoerd. Misschien wel de mooiste plaat van het moment. Erwin Zijleman

Voor het eerst gewaagd aan iets dat lijkt op een recensie/mening...

Elk jaar is het wachten op de plaat van een singer-songwriter waarop rock, folk en pop met invloeden vroegere jaren op een mooie manier worden gemengd. In 2014 was dat voor mij The War On Drugs en in 2015 Father John Misty. Natuurlijk zijn er muzikaal genoeg verschillen, maar voor mij roepen die albums een zelfde gevoel en sfeer op als deze van Kevin Morby. Net zoals bij die platen bevat dit album prachtige rijk gearrangeerde nummers.

Cut Me Down is direct een prachtig dromerig openingsnummer. Met wat simpele gitaar akkoorden, wat rustige slagen op de drums en de rustige zang van Kevin Morby word deze sfeer gecreëerd. Direct voel je de relaxte melancholische sfeer van dit album. Op het eerste gehoor lijkt zijn zang niet zo bijzonder, maar tijdens zulke rustige nummers kom je erachter dat hij beschikt over een prachtig warme stem die mooi aansluit bij de muziek. Het tweede nummer I Have Been To The Mountain is wat mij betreft meteen het hoogtepunt van het album. Dit nummer is juist een tikkeltje het tegenovergestelde van de opener. Een rijk gearrangeerd en voor dit album een uptempo nummer met koortjes, trompet en gelikte gitaarsolo’s. Juist dankzij deze toevoegingen blinkt het nummer zo enorm uit.

Op sommige nummers is er zelf een lichte psychedelische ondertoon te horen zoals op Singing Saw en Drunk And On A Star. Met Singing Saw is er een mooi uitgesponnen nummer dat gelijk het langste nummer van de plaat is. Het gitaarspel in combinatie met de aanwezigheid van een synthesizer zorgt voor een licht psychedelische sfeer. Drunk And On A Star borduurt verder op de rustige en laidback sfeer van Singing Saw met prachtig gitaarspel. Dorothy is een ode aan zijn gitaar die altijd aan zijn zijde is. ''C'mon Dorothy y'know we could go all night''. Het is samen met I Have Been To The Mountain een van de uptempo nummers.

Ferris Wheel is wat mij betreft het minste nummer van de plaat. Het nummer met alleen pianospel te horen, overtuigt net niet genoeg en de magische sfeer die op de rest van de plaat te horen is, mist hier een beetje. Gelukkig wordt het nog helemaal goed gemaakt door de laatste drie nummers die voor mij de sound en sfeer van dit album perfect samenvatten. Destroyer neemt je mee in de meest prachtige droomwereld. Black Flowers heeft iets vrolijks en opbeurends wat me enorm bevalt en Water is een mooie afsluiter waar Morby je mee op reis neemt naar een plek waar al je zorgen worden weggenomen.

Singing Saw is voor mij een plaat waar al je zorgen voor even worden weggenomen, je onderuit kan zakken en wegdromen naar een rustgevende plek. Op het eerste gehoor lijken de nummers wat simpel, maar elk nummer bevat genoeg details zoals helder pianospel, tokkelend gitaarspel, een trompet of viool hier en al deze elementen zorgen juist voor prachtig rijk gearrangeerde nummers. Singing Saw is een prachtig geheel geworden wat zomaar de echte doorbraak zou kunnen worden voor Kevin Morby als soloartiest.