Låpsley - Long Way Home (2016)

Na twee EP's, een reeks sterke singles (waarvan met name "Hurt Me" en "Falling Short" aansloegen) en geslaagde optredens op festivals, keek ik ontzettend uit naar dit debuutalbum van Låpsley. De voortekenen waren gunstig, maar de vraag was of de negentienjarige Britse Holly Lapsley Fletcher ook een heel album lang kan boeien. Na veelvuldige beluistering van "Long Way Home" kan ik die vraag zonder twijfel bevestigend beantwoorden. Låpsley weet van tijd tot tijd de mooiste geluiden en melodieën uit haar synthesizer en drumcomputer te toveren, maar haar vocale capaciteiten maken toch de meeste indruk. Haar wonderschone stem, die niet zelden aan Adele doet denken, voert je gedurende drie kwartier door het prachtige muzikale droomlandschap van "Long Way Home". Voor de hand liggende referenties zijn daarbij The XX en London Grammar. Het album bevat twaalf stuk voor stuk fraai gecomponeerde liedjes, van discoknaller "Operator (He Doesn't Call Me)" tot het ingetogen "Tell Me The Truth". Mijn favorieten van dit album zijn evenwel "Cliff" en "Silverlake".