Pet Shop Boys - Super (2016)

En dan hoor ik opener Happiness en dan denk ik: Super! Simpel maar opzwepend. Mijn zwak voor dit duo is altijd groot geweest en na zo'n opener heb ik er helemaal zin in!

The Pop Kids is gewoon old-school Pet Shop Boys maar dan wel iets minder sterk dan toen. Gewoon leuk, maar eigenlijk wil een mens toch net even meer dan gewoon leuk. Ik ben weer wat met beide benen op aarde geland en kan rustig verder met deze nieuwe van Neil en Chris.

Wat volgt zijn aardige popnummers, dan best sterk (The Dictator Decides) en dan weer gewoontjes, maar altijd prima Pet Shop Boys. Totaal niet urgent (meer), maar dat hoeft ook helemaal niet wat mij betreft. Die tijd hebben ze wel gehad.
Pet Shop Boys slaan de plank nooit echt mis, doen ze nu ook niet. Zin de lente? Zin in Super!

Genieten van een fris lentebriesje waar je af en toe lekker van uit je bol kunt gaan (Inner Sanctum) en dat weten de heren hier wederom te bieden. Super? Het is misschien wat overtrokken. Nice? Ja, dat is het zeker.

Het is gewoon "een zeer fijne niets aan de hand het is toch lekker weer" plaat. Ik sluit het zeker niet uit dat een nummer als Inner Sanctum komende zomer veelvuldig langs zal komen in de beachclubs e.d.

Een logisch vervolg op Electric. Al is dat op zich niet zo logisch. Dat deden de heren namelijk nooit, natuurlijk met de eerste twee platen waarop ze enigszins op het zelfde pad bleven maar daar kwam een 12"album achteraan, toen een gedragen veelal rustig album met meer diepgang en toen weer een heppie de peppie ultieme popplaat, daarna een discoplaat met veel Zuid Amerikaanse invloeden en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar goed dat is verder ook niet jammer want het is gewoon wederom een erg goed album. Met voorlopige persoonlijk favoriete aanvinkingen: Inner Sanctum, Burn en Sad Robot World maar met de rest is ook zeer weinig mis. Als ik een minste nummer moet aanwijzen kom ik denk ik uit op Pazzo!

Het enige jammerlijke is dat de teksten op het 2de plan komen bij soort albums met de nadruk op dance. toch een punt waarop Tennant altijd terecht veel credits voor heeft gekregen. We're Gonna Burn This Disco Down e.d. gaat geen tekstschrijversprijzen opleveren vrees ik.

Zoals wel bekend hebben de heren een naam en faam als het om kwalitatieve hoogwaardige b kanten gaat. Die houden ze ook hoog met de eerste single van dit album The Pop Kids. Daarop staat In Bits wat een fantastisch nummer is. Dat vind ik overigens niet alleen want op hun Facebook site hebben ze zelfs een special bericht geplaatst dat ze zo verrast zijn dat er zoveel positieve reacties/response gekomen is op deze b kant.
tekst en link naar luistermogelijkheid: Pet Shop Boys - In Bits lyrics | Musixmatch

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pet Shop Boys - Super - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De platen die de Pet Shop Boys tussen 1986 en 1993 maakten heb ik stuk voor stuk heel hoog zitten, maar sindsdien ben ik het Britse duo wat uit het oog verloren, tot ik ongeveer een half jaar geleden het al in 2013 verschenen Electric ontdekte.

Op Electric bleken Chris Lowe en Neil Tennant er in geslaagd om hun zo herkenbare geluid uit de 80s en 90s het heden in te trekken.

Dit was deels de verdienste van de Amerikaanse producer Stuart Price (die eerder werkte met onder andere Madonna), die het vintage Pet Shop Boys geluid voorzag van flink wat invloeden uit de moderne elektronische dansmuziek.

Electric werd drie jaar geleden veel beter ontvangen dan alle andere platen die de Pet Shop Boys sinds hun gloriejaren maakten en het wekt dan ook geen verbazing dat de Amerikaanse producer ook achter de knoppen zat tijdens het opnemen van Super.

Super is in alle opzichten een logisch vervolg op Electric. In vrijwel alle songs hoor je flarden van het geluid waarmee Chris Lowe en Neil Tennant minstens een dozijn wereldhits wisten te scoren, maar Super klinkt ook fris en modern.

Het is een combinatie die verrassend goed werkt. De wat onderkoelde vocalen van Neil Tennant passen uitstekend bij het veelkleurige klankentapijt dat op Super domineert. Het is een klankentapijt dat stevig citeert uit de elektronische dansmuziek van de afgelopen jaren, maar meer dan in het verleden laten de Pet Shop Boys ook horen dat ze zijn beïnvloedt door de baanbrekende muziek van Kraftwerk en de aanstekelijke klanken van Giorgio Moroder uit de jaren 70.

Super staat vol met lekker in het gehoor liggende popsongs en songs voor de dansvloer, maar de nieuwe plaat van de Pet Shop Boys is ook een plaat die uitnodigt tot het ontleden van de uit vele lagen bestaande muziek.

Super is al met al een waardig opvolger van het zo goed ontvangen Electric, maar het is ook een plaat die aansluit op en niet al teveel onder doet voor de platen die het duo in een ver verleden maakte. Dat mag best een prestatie van formaat worden genoemd. Erwin Zijleman

Ik schrik me rot als Super begint: house? En ik moet zeggen: helaas horen we dat te vaak terug. Ik snap wel dat the Pet Shop Boys moderne dance sounds in hun plaat willen verwerken, maar op een aantal nummers van dit album ligt de nadruk er wat teveel en vooral wat te overdreven op. Zoals op openingssong Happiness dus. Pop Quiz is meer een traditioneel PSB nummer, maar bepaald niet hun sterkste. Het synthesizer riedeltje op Twenty-Something is echt te simpel voor woorden en irriteert mij zelfs. Groovy is een overvol nummer, wat op zich wel aardig is, maar een betere productie had verdiend.

Is er dan nog goed nieuws over Super? Gelukkig wel. Naast een aantal aardige tot matige nummers, staan er gelukkig ook een paar betere songs op. Zoals The Dictator Decides. Wat een mooie synthesizers horen we hier weer op, met prima zang, en een ouderwets sterke productie. Pazzo vind ik wel weer leuk, want dat is Italo disco, wat ook bij de titel past natuurlijk. Dan volgt weer een sterk nummer van de plaat: Inner Sanctum. Het heeft iets van het betere werk van Faithless, maar dan gespeeld door the Pet Shop Boys. Hier is de synthesizer melodie wel geslaagd en de productie niet over the top. Wel is dat jammer genoeg zo op Undertow, hoewel hier ook wat Italo op is terug te horen.

Nee maar, een rustpunt. Sad Robot World doet wat aan Kraftwerk denken, en is een mooi nummer. Say It To Me is op zich een lekker nummer, maar toch weer net te vet aangedikt. Burn is een disco house nummer, maar wel een goede. Into Thin Air begint met ... strijkers. Eventjes maar hoor, Toch volgt een redelijk subtiel nummer, wat helemaal niet onaardig is.
Net te vaak slaan the Pet Shop Boys op deze plaat de plank mis. Moderne dance sounds in hun eigen sound verweven is vaker mislukt, dan gelukt. Producties zijn soms onnodig te heftig en overdreven. En er staan ook een paar mindere nummers op dit album. Deze plaat is zeker niet super.