Matt Andersen - Honest Man (2016)

Met optreden, optreden en nog eens optreden en mond-tot-mondreclame vergaarde de uit Bairdsville, Canada afkomstige zanger zijn huidige populariteit. Jaarlijks draait hij zijn hand niet om voor minimaal 200 optredens.

Toch werden er van zijn eerste acht albums slechts 30.000 exemplaren verkocht, terwijl van een zangeres als Adele er miljoenen exemplaren over de toonbank vliegen. Ook in de muziekwereld zijn de verdiensten regelmatig raar verdeeld. Andersen mag met zijn imposante stem zeker gerekend worden tot de beste zangers in zijn genre.

Net als Weightless verschijnt Honest Man wederom op True North Records, een label vooral bekend geworden door de albums die Bruce Cockburn erop uitbracht. Weightless werd vakkundig geproduceerd Steve Berlin. Deze keer koos Matt voor Commissioner Gordon als producer.

Gordon werkte met de meest uiteenlopende artiesten samen, waaronder Santana, Stephen Marley, Aretha Franklin en Amy Winehouse. Het moet gezegd, de samenwerking pakt wonderwel goed uit, ondanks het feit dat de opnames plaatsvonden in acht verschillende studio’s, vormt het repertoire een coherent geheel.

Overigens schreef Andersen iedere song samen met iemand anders. In de meeste songs wordt de basis vooral gevormd door het ritme. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Andersen gebruik maakt van een aantal muzikanten met een reggae achtergrond, zoals Andy Bassford en Josh David Barret.

De meeste songs ademen daardoor een bepaalde relaxedheid uit. Toch zijn niet alle teksten zo vrijblijvend. Zo is de titelsong geïnspireerd op een politieke cartoon. De inkleuring van de songs is gevarieerd, soms door blazers, fluit, dan weer door toetsen en een enkele keer door gitaren.

Vreemde eend in de bijt vormt de pianoballade I’m Giving In, voor mij het prijsnummer op deze schijf. Het kwam overigens op aparte wijze tot stand. De studio waar de laatste opnames plaatsvonden, bevond zich onderin een theater, waar die avond Alicia Keys zou optreden. Tussen haar repetities door werd het pianogedeelte in het theater opgenomen. Later werd de zang toegevoegd.

Tot nu toe plaatste Allmusic geen enkele recensie over een album van Matt. Ze proberen dit nu enigszins goed te maken door een link op hun website te plaatsen naar een stream van het album. Het zou me overigens niet verbazen dat Honest Man de grote doorbraak voor Andersen gaat vormen. Aan de kwaliteit van het album ligt het zeker niet en nog minder aan zijn geweldige zangkwaliteiten.

Het titelnummer en Let's get back heb ik al op Youtube gevonden. Beide zeer sterke nummers. Weightless was al een hele mooie CD. Afgaande op die 2 nummers kon deze er wel eens overheen gaan.

Bovenstaande quote haal ik van de site van Matt Andersen, die vreemd genoeg stubbyfingers.ca heet. Hiermee geeft Andersen precies aan hoe deze plaat tot stand is gekomen en waarom het zo klinkt. Af en toe lijkt het zelfs meer om de beat te gaan dan om de song zelf, maar die valkuil wordt gaandeweg het album steeds beter vermeden. In het begin heeft het soms nog iets gekunstelds. Het enige nummer zonder beat is I'm giving in en dat is ook voor mij het grote prijsnummer. Maar ook daarna houdt Andersen het niveau hoog. Met zijn rauwe krachtige soulstem geeft hij elk nummer altijd wel enig niveau mee. Met producer Commissioner Gordon heeft de sound van Andersen nog meer soul gekregen dan voorheen en van roots is eigenlijk geen sprake meer. Het is een mengvorm van Amerikaanse soul en Canadese nuchterheid. Elk album lijkt Andersen er weer een stapje op vooruit te gaan. Voor de zomer speelt Andersen zoals het nu lijkt niet meer in Europa, maar in het najaar vast wel. Als hij in de buurt komt ben ik er zeker bij.

In de recensie op Rootstime staat waarom de bijnaam van Andersen stubby fingers is. In die recensie hebben ze over blues, maar de muziek gaat zoals jij ook aangeeft, Henk, natuurlijk meer richting soul.

Ja het maakt me op zich niet zoveel uit welk genre er bij de toevoeging op het album wordt geplakt. Maar als er roots bij staat vallen er al een hele hoop gebruikers af en als er ook nog blues aan toegevoegd wordt dan blijven alleen wij over bij wijze van spreken. Als het genre soul is dan trekt dit wellicht wat meer liefhebbers. JJ Grey & Mofro is ook zo'n band die grotendeels pure soul maakt, maar de genres die hier gebruikt worden zijn blues en rock. Dat komt er ook wel in voor, maar soul is het hoofdbestanddeel bij JJ Grey, net als bij Matt Andersen. Het zou gebruikers op het verkeerde been kunnen zetten, bedoel ik maar te zeggen.

Eigenlijk wilde ik dit overslaan. Er is gewoon te veel moois om te luisteren en in dit straatje vind ik het tegenwoordig net iets te veel been there, done that.

Maar de nieuwsgierigheid won het en even snel er doorheen scrollen was genoeg om het in z'n geheel te beluisteren. Blij toe. Want de warme, haast soulvolle stem pakt me gelijk en ook in de nummers sijpelt er soul doorheen (dank ook aan de koortjes).

Ergens krijg ik er een beetje een Nathaniel Rateliff gevoel bij: alleen is Matt wat minder uitbundig, gaat iets dieper lijkt het. Nooit vergelijken natuurlijk maar ik ervaar eenzelfde vibe en dat is een fijne.



Ben het hier eigenlijk wel mee eens. Ik wilde het overslaan door de genre aanduiding hier terwijl het me aangenaam wist te verrassen door de flinke dosis soul.

Nog nooit van de beste man gehoord, maar het klinkt lekker hoor.....stem volgt.

Een van de meest indrukwekkende stemmen die ik de laatste jaren heb gehoord, ook op dit album staan weer een paar uithalen waar je van achterover valt. De laatste minuut van 'I'm giving in' is zo'n voorbeeld. Henne-vel.
Tijdens zijn laatste tour in Nederland had Matt nog een logeerpartijtje bij Johan Derksen die hem ook naar de tv-studio bracht.

Ik kende hem ook niet. Mooi album. Erg relaxt en met een heerlijke sfeer. Erg soulful. Ik vind er weinig blues aan. Wel bluesy bij tijd en wijle, maar soul is inderdaad een beter hokje.

Ik ken de rest van deze man dus ook niet, maar daar gaat wel verandering in komen. Want hij heeft mijn interesse wel gewekt. Overigens doet hij mij in de verte ook een beetje aan Robert Cray denken, qua soulvibe en sfeer.

Wat wordt je stem, Zwaagje?

Ik moet tot mijn schande bekenen dat ik dit plaatje uit het oog ben verloren. Er komt zoveel moois uit. Ik ga er nog even voor zitten.

Mooi plaatje en een mooie doorleefde stem die me in de verte doet denken aan Bob seger. Ik mis wel verrassing in de muziek. Beetje gewoontjes zeg maar. Voor mij een plaat voor af en toe. 3.5*

Gewoon een heel lekker album van een zanger met een hele mooie stem, maar zoals hierboven weinig echte hoogtepunten voor mij

Een plaat met een goede (uplifting) sound, een uitstekende lengte (zo zie ik het graag) en die erg sympathiek klinkt. Een mix van soul, blues, r&b en lichte rock met zelfs een reggaesausje (eerste nummer). Is het zo dat Matt Andersen een beetje de kant van Zac Brown opwilde met deze plaat?

Het klinkt in elk geval erg aardig, maar muzikaal vuurwerk ontbreekt totaal. Het is dan ook meer een pop-plaat.

Het couplet lijkt wel heel erg op Midnight Rider van Allman. Maar dat maakt niet uit. Het is alsnog een erg fijne song.