BJ the Chicago Kid - In My Mind (2016)

Verwachtingen hoog!

Schizofrene plaat. De ene helft tracks dingt hij naast Anderson .Paak mee naar de titel 'opvolger van D'Angelo', bij de andere helft is de cheesy R-Kelly vibe veel te groot om van een genietbare plaat te kunnen spreken. Om nog maar te zwijgen van 'Woman's World', dat het niveau 'Charlie Puth' amper overstijgt.

Als we de verhalen moet geloven is BJ the Chicago Kid het nieuwe grote talent op R&B/Soul vlak. In 2012 kwam er al een plaat uit van zijn hand, maar die heeft lang niet zoveel aandacht gekregen als deze nieuwe worp. Mede wellicht doordat het plaat ook nog eens op het vermaarde Motown-label uitkomt. Al zal dat Motown-label nu meer een marketinglabel in handen van Universal zijn, dan dat het echt nog iets betekend, zoals vroeger. Mede door de verhalen en een aantal zeer aardige features was mijn aandacht ook wel geprikkeld.

Na een korte intro komen we aan het het eerste echt nummer van het album. Een nummer met een stoere vibe en dikke beats. Daarbij bedient BJ zich meer van een soort rap, dan dat het echt zang is. Prima opener dat Man Down.
Zoals het de rnb-muziek betaamt is sex een groot onderwerp. Dat laat hij horen op Church, waarop de synoniemen voor de seksuele daad niet van de lucht zijn. Niet bijster origineel meer, dat moet wel gezegd worden. Om dan met Love Inside op de rustige, meer geile dan romantische manier verder te gaan. Een nummer dat wel een stuk soulvoller is dan voorgaande.
Met The Resume is de sex all over again. Stem lijkt een beetje vervormd en dat is toch wel jammer. Nummer vingerknipt verder prima weg. Shine is de onvermijdelijke kwijlballad. Nu wel echt romantisch qua insteek. Grootestk opgezet met strijkers en van alles. Wait Till the Morning is echt hitmateriaal. Aanstekelijk en toegankelijk. Waar Heart Crush de typische rnb midtempo/ballad song is.
De inspiratie van andere artiesten is soms ook heel goed terug te horen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Jeremiah waarvoor Prince duidelijk als inspiratiebron is gebruikt. Qua kwaliteit is het geen Prince, maar op zich best een aardig nummer. Zo wordt ook Raphael Saadiq volledig overgenomen qua beat (Oh Girl) op The New Cupid. Een beetje makkelijk is dat allemaal wel zeg. En wat dan te denken van Woman’s World. Keihard gejat en gewoon heel slecht uitgevoerd.
Crazy is dan wel weer een cool nummer. Modern, hip, eclectisch en ook erg cool. Jammer dan dat er daarna bij Home zo weinig gebeurd. Wat weer goed gemaakt wordt met de kleinere ballad Falling on My Face. Het allemaal afsluitend met Turnin’ Me Up. Een lekker funky afsluiter.

Matig, dat is toch de gemene deler bij dit album. De verwachtingen waren er dan ook wel naar, maar die worden geenszins ingelost. Of het de potentie heeft ooit iets geweldigs te worden met BJ durf ik ook niet met zekerheid te zeggen.

(bron: Opus de Soul)

Ik kijk altijd uit naar muziek als ik de naam 'BJ the Chicago Kid' erbij zie staan als gastartiest. BJ is een zanger, die zonder dat hij altijd uniek uit de hoek komt, een erg fijne stem heeft, waardoor hij vrijwel altijd wat bijdraagt aan een nummer. Helaas is het gebrek aan originaliteit wel hetgeen waaraan hij hier ten onder gaat. Er zijn tig andere R&B-zangers die deze muziek op deze manier kunnen zingen. Het klinkt allemaal mooi, maar erg gelikt en weinig bijzonder.

Ik weet dat BJ the Chicago Kid originele muziek kan make, dit bewees hij eerder met Pineapple Now-Laters. Daardoor waren mijn verwachtingen van zijn tweede album ook wat hoger, maar zoals wel vaker gebeurt met artiesten die na hun debuut meer in de spotlight komen, valt het helaas tegen...

Kendrick heeft een tijdlang (rondom good kid en de 2 jaar voor Tpab) met elke gastverse heel hiphop gedomineerd. Met zijn gastverse stal hij op vrijwel elke track en plaat de show. Maar nu valt het me op dat hij alleen nog maar hetzelfde monotone stemmetje doet. Hij lijkt echt ingehuurd te worden voor puur dat stemmetje...

Ontopic: ijzersterke plaat. Ik begrijp de kritiek die ik las over R Kelly achtige vibe. Maar die trek ik eigenlijk ook wel goed.

Wat een nerveus irritant geneuzel produceert deze BJ. Beetje strooien met stoere beats, maar een echt goed liedje, ho maar.
Ik heb deze plaat uitgezeten, maar het was geen pretje, wat een draak.