BJ the Chicago Kid - In My Mind (2016)

Als we de verhalen moet geloven is BJ the Chicago Kid het nieuwe grote talent op R&B/Soul vlak. In 2012 kwam er al een plaat uit van zijn hand, maar die heeft lang niet zoveel aandacht gekregen als deze nieuwe worp. Mede wellicht doordat het plaat ook nog eens op het vermaarde Motown-label uitkomt. Al zal dat Motown-label nu meer een marketinglabel in handen van Universal zijn, dan dat het echt nog iets betekend, zoals vroeger. Mede door de verhalen en een aantal zeer aardige features was mijn aandacht ook wel geprikkeld.

Na een korte intro komen we aan het het eerste echt nummer van het album. Een nummer met een stoere vibe en dikke beats. Daarbij bedient BJ zich meer van een soort rap, dan dat het echt zang is. Prima opener dat Man Down.
Zoals het de rnb-muziek betaamt is sex een groot onderwerp. Dat laat hij horen op Church, waarop de synoniemen voor de seksuele daad niet van de lucht zijn. Niet bijster origineel meer, dat moet wel gezegd worden. Om dan met Love Inside op de rustige, meer geile dan romantische manier verder te gaan. Een nummer dat wel een stuk soulvoller is dan voorgaande.
Met The Resume is de sex all over again. Stem lijkt een beetje vervormd en dat is toch wel jammer. Nummer vingerknipt verder prima weg. Shine is de onvermijdelijke kwijlballad. Nu wel echt romantisch qua insteek. Grootestk opgezet met strijkers en van alles. Wait Till the Morning is echt hitmateriaal. Aanstekelijk en toegankelijk. Waar Heart Crush de typische rnb midtempo/ballad song is.
De inspiratie van andere artiesten is soms ook heel goed terug te horen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Jeremiah waarvoor Prince duidelijk als inspiratiebron is gebruikt. Qua kwaliteit is het geen Prince, maar op zich best een aardig nummer. Zo wordt ook Raphael Saadiq volledig overgenomen qua beat (Oh Girl) op The New Cupid. Een beetje makkelijk is dat allemaal wel zeg. En wat dan te denken van Woman’s World. Keihard gejat en gewoon heel slecht uitgevoerd.
Crazy is dan wel weer een cool nummer. Modern, hip, eclectisch en ook erg cool. Jammer dan dat er daarna bij Home zo weinig gebeurd. Wat weer goed gemaakt wordt met de kleinere ballad Falling on My Face. Het allemaal afsluitend met Turnin’ Me Up. Een lekker funky afsluiter.

Matig, dat is toch de gemene deler bij dit album. De verwachtingen waren er dan ook wel naar, maar die worden geenszins ingelost. Of het de potentie heeft ooit iets geweldigs te worden met BJ durf ik ook niet met zekerheid te zeggen.

(bron: Opus de Soul)