Danger Danger - Danger Danger (1989)

Degelijk AOR album.
Helaas iets teveel simpele rockers en hier en daar een iets te hoog party gehalte (Saturday Nite), daar hou ik niet zo van.

Met Under the Gun staat er echter ook een onvervalste kraker op. Supernummer!

Ik word er altijd wel vrolijk van, lekkere aanstekelijke partyrock en de meeste nummers gaan over vleselijke lusten

Ted Poley is misschien niet de beste zanger, maar ik vind hem wel wat hebben, ik mag hem graag horen. De gitarist Andy Timmons is ronduit geweldig, nadat het succes wat was weggeëbt is hij solo verder gegaan, wat in mijn ogen de doodsteek was voor DD al bestaan ze nog steeds.

Ja, niet iedere songschrijver is bij machte om weerstand te bieden aan de roep van het vlees

Maar feelgood-muziek is het zeker.

OH YEAH!

DANGER DANGER TO REVOLVE IN SEPTEMBER:
Frontiers Records is truly excited to announce the European release on September 18 of the highly anticipated DANGER DANGER new album Revolve!

Prima aor melodic rock album. Nummer als ''Bang Bang'' ''Don't Walk Away'' ''Rock America'' ''One Step From Paradise ''Feels Like Love'' behoren tot mijn favourieten.

Hier staan toch de betere nummers van de band op. Naughty, Naughty, Under the Gun, Rock America, Boys Will Be Boys, Bang Bang.

Stomme teksten, stompzinnige hoes. Maar oh zo lekkere hairmetal.

Danger Danger, Poison, Trixter, Wildboyz, Firehouse. Hen wordt verweten het genre sleazerock/metal kapot te hebben gemaakt.
Het zal allemaal wel.

Ik vind in ieder geval dat Danger Danger een aantal zeer goede platen heeft gemaakt. En het zijn nu éénmaal ook erg goede muzikanten.
Een kruising tussen Foreigner en Bon Jovi....

Ik had dit album ooit op cassette en vond het niet 'je van het'. Dat lag met name aan de produktie. Die is nogal vlak en gladgepolijst. De nummers ligt het niet aan want daar zit zeker sterk spul tussen! Heb het album nooit op cd of lp gekocht om die produktie. Jááááren later hoorde ik een aantal nummers terug en dacht; verrek, dat is toch nog helemaal niet zo dramatisch als ik toen dacht. Hij verliest het wat mij betreft nog steeds van z'n opvolger 'Screw it!' maar mocht ik 'm eens voor een paar euries zien liggen dan gaat ie mee!

Hij is inderdaad wat gladjes geproduceerd, maar dat hindert gelukkig niet teveel.
Mooi rockalbum met voornamelijk aangename, uptempo rocknummers, zoals Live It Up (mijn favoriet), maar ook beginner Naughty Naughty, Rock America en Boys Will Be Boys zijn leuke rockers. Daarnaast staat er nog een mooie ballad op in de vorm van Don't Walk Away.
Leuk AOR album waar je enthousiast van word. Ik zal binnenkort de opvolgers ook eens gaan beluisteren.

De opvolger (Screw it!) vind ik persoonlijk prettiger. Komt voornamelijk door de meer gitaargerichte produktie van dat album. Daardoor klinkt alles net wat steviger, direkter, doordachter enz. Er staan echter ook wat vullertjes op (met name intro's en dat soort ongein) wat het album als geheel geen goed doet. Maar weet je daar doorheen te luisteren dan blijft er een sterk album over. Van dit debuut vind ik Don't walk away overigens ook een prachtballad! Heerlijk relaxed, bijna achteloos nummer.

Ik heb deze sinds kort op vinyl en heb 'm dus een aantal maal geluisterd. Ik moet toch zeggen dat dit een verrekte lekker album is! Ik blijf de produktie wat dunnetjes vinden maar de meeste nummers zijn sterk genoeg om dat euvel terzijde te schuiven. Vooral kant A vind ik top, met krakers als Under the gun, Saterday nite, Don't walk away en Bang bang. Heerlijke feelgood rock die het met name zomers uitermate goed doet hier in huis. Kant B is ietsje minder maar bevat met Rock in America, Boys will be boys en Feels like love ook nog een aantal prima songs om volledig te kunnen boeien.

Grappig, ik was net toevallig weer Danger Danger aan het luisteren.

Ik ben in een AOR-bui...

Goed bezig!
Ik heb nooit zulke stijlbuien eerlijk gezegd....het gaat bij mij alle kanten op. Vandaag gaat het bij mij van Danger Danger naar Coroner naar UFO naar Genesis naar....(moet nog op de draaitafel).

Celine Dion?

In één keer goed!

Screw It heeft een betere productie en cohesie. Maar het debuut bevat het beste songmateriaal.
Bijna alle songs op deze plaat kan je als klassiekers beschouwen.

De power van Under The Gun vind ik ook altijd zo waanzinnig. Echt een partyrocker waarbij het volume op 11 moet.