Jim O'Rourke - Halfway to a Threeway (1999)

Eén van de meest inventieve en geniale muzikanten die deze wereld rijk is. Ook dit EP'tje is weer van ongekende klasse. Uitermate geschikt voor mensen die ook Eureka en Insignifance op waarde weten te schatten. Rest mij nog de vraag: Jim, wanneer maak je weer eens zo'n mooie popplaat? 4,5*

Dan moet ik zeker eens gaan luisteren. Eureka en Insignificance scoren bij mij bemiddeld 4,75

Niks teveel gezegd sxesven!

Deze vind ik wat liever van geluid dan die andere 2 genoemden. Maar altijd is er die heerlijk ontspannen sfeer zonder te makkelijk te worden.

Het doet me soms ergens denken aan The letter E. Ook een leuke plaat.

Direct maar 4 sterren hiervoor.

Ik ga op zoek!

Vandaag in de stromende regen gefietst, maar deze EP in mijn oren maakte het warempel nog een fijn tochtje. Not Sport, Martial Art is mijn favoriet nu. Maar echt erg vind ik het niet als ie afgelopen is, want dan begint The Workplace alweer. Met dat schitterende outro, waar zeer smaakvol wat blazers de boel nog komen opluisteren.

Halfje erbij.

Halfway to a Threeway

Lollig zo'n wat rauwere versie

Nog even en deze verdient de maximale score... Dat zou dan pas de tweede EP zijn (na Slow Riot van GY!BE) die dat voor elkaar krijgt. Dit is gewoon van begin tot eind genieten met voor mij The Workplace als hoogtepunt maar de rest doet daar weinig voor onder.

Opnieuw een schitterend stukje muziek van Jim O'Rourke. Een heerlijke zomers sfeertje straalt deze EP uit. Het begint al bij het mooie maar veel te korte: Fuzzy Sun dan hebben we in het midden de twee langste tracks met als hoogtepunt: The Workplace en dan eindigen we met het mooie titelnummer. 4 sterren.

Lieflijk, verleidelijk, betoverend. Het zijn slechts drie adjectieven om deze voortreffelijke EP van duiveltje-doet-al Jim O'Rourke te beschrijven. Slechts 4 tracks, goed voor ongeveer 20 minuten luisterplezier die zijn gelijke bijna niet kent (in het EP-circuit, bedoel ik dan). Dit moet één van de beste EP's zijn die ik ooit heb beluisterd.

Hulde ook voor de prachtige albumcover. Het diertje doet me zelfs vaag denken aan een oude knuffel die bij mijn oom en tante lag. Ik speelde er dan altijd mee. Mooi dat muziek herinneringen naar boven kan halen, zelfs wanneer je geheugen eigenlijk één grote blur is. Al was het in dit geval strikt genomen niet de muziek, natuurlijk..

Hadden je oom en tante er ook zo een?

Neen, maar zo'n kikker dus wel, dat zweer ik.

Het titelnummer is echt al veelz te mooi om waard te zijn. Zo klein, zo schattig!

Wat valt hier nog over te zeggen? Het heeft nog wat luisterbeurten nodig maar tot nu toe is het misschien wel mijn favoriete EP ooit. Na al die jaren is het werk van Jim O'Rourke blijven hangen wat natuurlijk een goed teken is.

Grappig genoeg heb ik vroeger nooit door gehad hoe hilarisch sadistisch en bizar de teksten zijn. Nu weet ik wat de titel betekent. Destijds dacht ik aan een weg die door een boom ging ofzo.

Dit werk is alsof je na een warm bad op je muil gaat in de badkamer. Super liefelijk, kleurrijk en warm als het om de instrumentatie gaat maar als je goed de teksten doorneemt kom je voor hele sadistische toestanden te staan. Het bruist van de originaliteit en kwa productie zit het geniaal in elkaar. Logisch als je ook nog eens een producer bent van dit kaliber. Kijk voor de grap maar eens naar zijn geschiedenis.

Van het subtiele gitaarwerk van het titelnummer tot de simpele maar zeer verslavende hook uit The Workplace: voor mij is het smullen geblazen.