Killswitch Engage - Incarnate (2016)

Killswitch Engage levert met Incarnate zijn beste plaat sinds A Daylight Dies af en dat was toch alweer tien jaar geleden. De terugkeer van Jesse Leach stemde mij zeer enthousiast, maar Disarm the Descent was veel te veilig en eenvormig met twee uitschieters. Incarnate heeft alleen maar uitschieters en is heel erg sterk van begin tot eind. Qua sound gaat de band weer meer richting Alive or Just Breathing en The End of Heartache, maar dan toch weer met een nieuwe impuls.

De mannen kunnen namelijk de instrumenten verdomd goed bespelen en laten dat subtiel horen met onregelmatige maatsoorten en vernuftige accenten, waarvoor vooral drummer Justin Foley een dikke pluim verdient. Jesse zingt hier met bakken passie, net als op de Times of Grace-plaat, en een aantal nummers van deze plaat hadden niet misstaan op The Hymn of a Broken Man. Ook is zijn stem een stuk natuurlijker geproduceerd op Incarnate. Het album is nog maar een week uit, maar ik heb het nu al veel meer gedraaid dan Disarm the Descent en Killswitch Engage II bij elkaar. Klasse!

Oorspronkelijke zanger Jesse Leach is inmiddels al weer een paar jaar terug bij de band en dat hoor je. Op het vorige album was zijn inbreng nog niet zo groot, maar ditmaal weet hij het materiaal helemaal naar zijn hand te zetten. Zijn geweldige zangpartijen, zowel melodieus als schreeuwend, vormen het hoogtepunt van het album, al mag het songmateriaal er ook zeker zijn. De songs zijn ditmaal gelukkig weer wat feller en meer intens en de band klinkt als een hechte eenheid. Het album overtuigt eigenlijk over de hele linie.

Zo zie je maar weer dat smaken verschillen. Ik vind dit nieuwe werk prima, vooral door Leach, maar ook te veilig. Ik hoor bovendien maar weinig uitschieters, in tegenstelling tot het vorige album, dat alleen maar uitschieters kent, dat feller en sneller is en naast Alive or just breathing dan ook mijn favoriete album van Killswitch Engage is.

Doet me niet veel.

Songs klinken nogal inspiratieloos en de meeste mogelijke rustmomenten lijken volgepropt te zijn met snelle drums, niet mijn ding. De band gaat op dit album terug meer de hardcore weg op, inclusief het schreeuwend herhalen van dezelfde zinnen.
Productie in het geheel past naar mijn mening niet goed bij de band, wat vreemd is aangezien gitarist Adam de productie verzorgde. Killswitch Engage mag meer focus hebben op de gitaren en meezingrefreinen, en minder op de stuwende drums.

Nah, geen album dat ik veel zal beluisteren. Geef mij maar de eerste 4 albums van de band. Disarm the Descent vond ik ook niet zo bijzonder maar er zat wel wat meer variatie in.
Jammer, want de band kan zeker beter. Een paar jaar geleden was ik blij dat Jesse terug bij de band was, maar nu hoop ik eerlijk gezegd dat hij snel terug met The Empire Shall Fall aan de slag gaat.
Dit gezegd zijnde heeft Killswitch Engage me live nog nooit teleurgesteld, en de songs van Disarm the Descent kwamen ook veel beter tot zijn recht live dan op CD.

3.0*

Ik ben toch wel erg enthousiast over dit album! Ze zijn op dit album toch wel weer energiek en aggresief naar mijn idee. Het beste nummer is Alone I Stand (echt een heerlijk nummer vind ik). Maar andere toppers zijn o.a. Quiet Distress, Until The Day, Hate By Design, Strength of the Mind.

Tot nu toe een album dat ik al meerdere malen prima helemaal af kan luisteren!

Eerste kennismaking met KSE en dit smaakt toch naar meer. Veel energie, goede afwisseling qua snelheid, agressiviteit, zang ... Wat in het straatje van In Flames.

Wederom een heerlijk plaat. Deze band is constant goed. Altijd goede productie en veel variatie.