Earth - Earth 2 (1993)
Alternatieve titel: Earth 2: Special Low Frequency Version
mijn stem
47 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Avant-Garde
Label: Sub Pop
- Seven Angels (15:35)
- Teeth of Lions Rule the Divine (27:04)
- Like Gold and Faceted (30:21)
Links
Apple Music
0
geplaatst: 6 februari 2007, 10:20 uur
Earth's eerste echte album (de voorganger was een EP), Earth 2, is een immens bruut en lomp werk. Ultratrage, duistere gitaardrones die 73 minuten lang op je onderbewustzijn in blijven boren. Zelfs de Melvins moeten zich toch even achter hun oren hebben gekrabd toen ze dit voor het eerst hoorden.
Is dit nog in een genre in te delen dan? Wel, aangezien dit toch wel het extreemste ambientalbum is dat ik ken, lijkt 'doom ambient' me wel een toepasselijke term.
De kwartierlange opener is, vergeleken met 2 andere, titanische halfuurlange tracks, haast een korte ouverture te noemen. Maar eigenlijk hoef je de tracks niet eens apart te bekijken, alledrie zijn het ultrapsychedelische gitaar-mindtrips ramvol met feedback en fuzz. Een handejevol monsterlijke gitaarakkoorden worden herhaald en herhaald en herhaald en....herhaald. Crescendo's zijn afwezig, drums zijn afwezig, pure zwartheid is het enige dat telt. Geen spatje emotie te bekennen in deze poel van verderf. Een soundtrack van de Hel op 1/3 van de snelheid.
In de tweede track worden al een stuk minder gitaar gespeeld, maar het is de derde track die pas echt vrijwel één lange drone is, één lang, allesverzengend "Om" uitstraalt.
Dit is zeker geen album dat je om de dag eens opzet, maar een uniek en indrukwekkend kunstwerk is het zonder enige twijfel. 4/5
Is dit nog in een genre in te delen dan? Wel, aangezien dit toch wel het extreemste ambientalbum is dat ik ken, lijkt 'doom ambient' me wel een toepasselijke term.
De kwartierlange opener is, vergeleken met 2 andere, titanische halfuurlange tracks, haast een korte ouverture te noemen. Maar eigenlijk hoef je de tracks niet eens apart te bekijken, alledrie zijn het ultrapsychedelische gitaar-mindtrips ramvol met feedback en fuzz. Een handejevol monsterlijke gitaarakkoorden worden herhaald en herhaald en herhaald en....herhaald. Crescendo's zijn afwezig, drums zijn afwezig, pure zwartheid is het enige dat telt. Geen spatje emotie te bekennen in deze poel van verderf. Een soundtrack van de Hel op 1/3 van de snelheid.
In de tweede track worden al een stuk minder gitaar gespeeld, maar het is de derde track die pas echt vrijwel één lange drone is, één lang, allesverzengend "Om" uitstraalt.
Dit is zeker geen album dat je om de dag eens opzet, maar een uniek en indrukwekkend kunstwerk is het zonder enige twijfel. 4/5
* denotes required fields.
* denotes required fields.