The Sore Losers - Skydogs (2016)

The Losers leveren met Skydogs een plaat met internationale ambities af. De band is er in geslaagd op dit album tegelijkertijd een stuk rauwer te klinken dan de voorganger maar toch toegankelijk te blijven.

De blend tussen garage en classic rock lijkt hierop ook de perfecte verhoudingen bereikt te hebben. Daar is zeker ook de productie een bepalende factor in. Niet toevallig doet de plaat me qua geluid sterk denken aan Great Western Valkyrie van Rival Sons denken, ook geproduceerd door Dave Cobb. De rauwheid, de oversturende vocalen, maar ook de aantrekkelijke sound, waarbij een retro gevoel opgeroepen wordt zonder stoffig te klinken.

Ook op vlak van songwriterschap wordt het niveau weer opgeschroefd. Met een ruime waaier aan invloeden, de karakteristieke stem van Jan en het herkenbare gitaargeweld van Cedric wordt een eigen plaats in het huidige rockwereldje opgeeist. Zo draagt Blood Moon Shining zeker flink wat Black Sabbath DNA in zich en zijn er in twee nummers riffs te horen die aan The Black Crowes doen denken. Op een gegeven moment klinkt de band alsof ze iets van Led Zeppelin II aan het spelen zijn met een riff die akelig dicht bij Page komt. Wat verder komt ook de adoratie voor Bowie om de hoek piepen. Maar toch begint er soort van Sore Losers sound herkenbaar te worden.

De meeste nummers zijn behoorlijk catchy. Mijn hoed er af als Emily en Don't Want It Here geen singles worden. Sterke plaat die, als de sterren goed staan, ook ver buiten de landsgrenzen potten moet kunnen breken!