Kingdom Come - In Your Face (1989)

Tsja, ik vind de eerste twee persoonlijk weinig tot niks voor elkaar onderdoen eerlijk gezegd. Ik zou geen mega grote verschillen verwachten als ik jou was.

Wat een geweldige plaat is dit zeg! Trouwens de eerste 5 albums zijn allemaal van een hoog niveau. Heb ze al jaren in huis , maar elke x als ik ze draai geven ze me een goed gevoel. Klasse songs en goede productie met geweldige zang en vet gitaargeweld. Wat wil je nog meer.

Tweede van de klasbakken... en die viel me toch wel wat tegen, voornamelijk ook door het geluid. En ik vind de nummers over de gehele noemer genomen, net wat minder. Als gehele elpee/cd dus. Ben al geen fan van Keith Olsen en in dit geluid staat toch wel zijn handtekening met name. Hoewel Wolf mede als producer wordt aangemerkt, heb ik toch het idee dat Olsen de scepter zwaaide in de studio. Heb ook in een interview gelezen dat 'ie Wolf maar een moeilijk mannetje vond, verbaast me ook niet... de man wist heel goed welke richting hij met de band op wilde.
De opener vond ik echt van een minder niveau, de tweede "Who Do You Love" is een topper net als de opvolger, het super bluesy "The Wind", voor mij één van de fijnste nummers die "ze" überhaupt opgenomen hebben. "Gotta Go (Can't Wage a War)" is een beetje poppy, maar niet verkeerd, dreint een beetje maar heeft zijn charme. Daarna komen drie echte knaller "Highway 6", "Perfect 'O'" met name is een bijna semi-klassieker als het om de pure klasse gaat. Lichtelijk geniaal. "Just Like a Wild Rose" is dan weer een heerlijk langzame Bluesy parel.
De plaat sluit nog af met een geweldig "Stargazer" waarin de band nog even alles uit de kast haalt. Zeker ook vocaal. Geen verkeerde plaat, maar niet de plaat waar ik op had gehoopt, ik denk alle platen hierna tot en met zeker "Master Seven" zijn van een beter niveau, stabieler dan ook met name. En meer een eigen smoel.

Ach, best een lekker plaatje, maar ik heb hun debuut hoger zitten, onder andere omdat de productie meer knalt dan op deze plaat het geval is. Bovendien vind ik de kwaliteit van de nummers daar over het algemeen net wat hoger liggen. Hier staan ook wel een paar uitschieters op, in de vorm van met name Perfect 'O', Who do you love en Stargazer. Maar de plaat bevat ook een paar nummers die me te gewoontjes, teveel als dertien in een dozijn klinken, en daar had het debuut veel minder last van.

Verder geen slechte plaat hoor. KC blijft een prima hardrockbandje, ook al werd het meer en meer het vehikel van Lenny Wolf met wisselende muzikanten.

Wat een album!!

Het duurde een paar luisterbeurten maar als alles dan op z'n plaats valt, heerlijk!
De zang, gitaren en drums ; het klinkt als een klok.
2 nummers die mij niet veel doen zijn Who do you love en Overrated.
De rest is echt geweldig.
Als ik dan toch een "beste" moet noemen is het Mean Dirty Joe.

Hierna maar het debuut album aanschaffen maar voorlopig kan ik nog geen genoeg krijgen van deze plaat.
Het gekrijs aan het einde van Stargazer (tussen 4:30 en 4:40) doet mij erg denken aan Jon Oliva (Savatage)

Een dikke 4,5 *

Ja dat slotstuk is inderdaad wel een vocaal oorgasme. Vat ook wel de Oliva referentie, zelfde soort scherpe, maniakale en krachtige uitspatting.

Ik luister nu de remaster uit 2019, dan geniet ik toch wel meer van deze plaat. Ik had ook altijd wat problemen met het geluid, het is nog steeds niet zoals het debuut, maar die klonk dan ook als een klok (Bob Rock).
In het boekje is te lezen dat Motley Crue bij hun informeerde wie de producer was. Vervolgens had hij geen tijd meer om deze plaat te produceren omdat hij druk was met Dr.Feelgood