John Carpenter - Lost Themes II (2016)

Een tweede deel! Gaaf, eens kijken waar ik deze te pakken kan krijgen.

John Carpenter lijkt zich helemaal op zijn muziek te hebben gestort, want daar waar zijn laatste film in 2010 uitkwam, is dit zijn tweede album binnen 2 jaar.
De man weet zijn stempel er goed op te drukken door de muziek voornamelijk te laten bestaan uit zijn eigen keyboard spel. Sfeervol en met een dikke knipoog naar zijn eigen soundtracks. Carpenter kiest voor een old school sound en komt hier goed mee weg. De man weet duidelijk waar hij mee bezig is. Zo is de productie prima en zijn de soundscapes over het algemeen wel goed. Op "Distant Dream" word hij bijgestaan door percussie, maar daarna gaat hij solo los met "White Pulse" en "Persia Rising". Vooral die eerstgenoemde vind ik erg sterk. Sfeervol spel met hier en daar wat klassiek in combinatie met een pulserende, zenuwslopende ritmiek die wel in een van zijn films zou passen.
Op "Angel's Asylum" is er voor het eerst wat gitaarwerk te horen, wat wel goed is voor de variatie. Op "Dark Blues" word het instrument naar mijn mening beter benut en zorgt het voor een wat steviger geluid.
"Bela Lugosi" refereert uiteraard naar de acteur die vooral beroemd werd binnen het (klassieke) horrorgenre door het spelen van Dracula. Ik vind de compositie alleen weinig bijzonder en opvolger "Last Sunrise" vind ik een stuk melodieuzer en sfeervoller.
Wederom een leuke plaat voor zij die houden van het klassieke John Carpenter geluid uit zijn films.

Lost Themes II is goed, maar zijn voorloper was toch wel van een hoger niveau en vooral constanter. Dit vervolg begint erg sterk maar heeft dan een wat saai en voorspelbaar middenstuk om vervolgens wel weer sterk te eindigen.

Langere recensie:

John Carpenter – Lost Themes II – recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Meer van hetzelfde maar dan minder, kunnen we wel stellen. De electronische deuntjes zijn weer op en top Carpenter, met heel wat verwijzingen naar eerder werk, maar het is ditmaal niet zo boeiend en een stuk minder spannend. Hier en daar had ik zelfs het gevoel naar Jan Hammer te luisteren. Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest.

Wederom heerlijke 'soundtrack' van Carpenter. Ik het begin had ik ook het gevoel dat het meer van hetzelfde maar dan minder was, maar na een flink aantal luisterbeurten vind ik deze misschien wel beter. Rijker en verder ontwikkeld. Begin echt groot fan van zijn muziek te worden (voor zover ik dat niet al was).