Andrew Bird - Are You Serious (2016)

Waarom moet Andrew Bird nu ieder jaar een album uitbrengen? Loop nu al drie albums achter, kan het tempo niet meer bijhouden. Na Noble Beast niet meer zo kunnen genieten van Birds muziek. Gelukkig is deze nieuwe plaat niet zo lang als Break It Yourself. Die plaat miste gewoon scherpte.

Echolocations luister ik bijna nooit meer, Pulaski was wat mij betreft ook een soort conceptplaat en Things are really great, sort of... is een coveralbum... kortom, ik ben wel weer toe aan een nieuw plaatje van Andrew Bird.

Preview: Capsized

Ik moet zeggen dat ik Break it Yourself nog wel regelmatig luister, er staan toch een aantal schitterende nummers op.

Er was een tijd dat ik helemaal wegliep met de man en zijn muziek. Live was het ook een feestje maar op een gegeven moment deden z'n albums me steeds minder en werd het 'oh, hij heeft weer een nieuwe'.

Toch blijft de nieuwsgierigheid nog wel bestaan zo ook voor deze.

En je krijgt wat je verwacht: elf liedjes, van berustend tot vrolijke, bijna popdeuntjes. Het vioolgetokkel is gebleven, het gefluit keert af en toe ook terug. En het kenmerkende stemgeluid van Bird is en blijft onmiskenbaar.

Maar wat ik al langer heb bij Bird-albums: het is een beetje ene oor in en andere weer uit. Het is zeker geen Andrew Bird & the Mysterious Production of Eggs of Weather Systems. Die tijd ligt al een tijd achter ons.
Gewoon weer een prima album van Andrew Bird maar verwacht geen wonderen.

Toch klinkt dit lekker en wat meer uptempo!

Het begin van dit album ligt behoorlijk in lijn met Armchair Apocrypha uit 2007. Lekker hoor! Dit is wel de Bird die ik graag hoor....

Niet elk nummer is even boeiend en een enkele keer vind ik het net wat te lichtvoetig en te veel van hetzelfde, maar hier staan toch wel een aantal meer dan uitstekende popliedjes op: ik noem Roma Fade, Left Hand Kisses, Are You Serious en The New Saint Jude! Die gaan het goed doen deze zomer.

Andrew Bird ken ik al een jaar of 10, maar ben nooit verder gekomen dan een enkel los nummer. Deze plaat beluisterend, vraag ik me af waarom. Dit is erg ontspannen, goed in het gehoor liggende popmuziek; die tegelijkertijd nog genoeg om het lijf heeft om te blijven boeien. Een kandidaat voor het album van het jaar alvast. Laat die back catalogue maar komen

Ik sluit mij volledig aan bij aERodynamIC. Score alleen ietsje lager, want de eerste paar nummers kunnen me steeds minder bekoren. Verderop s het meer "vintage Andrew Bird" inclusief gefluit, getokkel en prettig dwalende melodiën. Niet slecht, maar hij heeft betere gemaakt.

Al browsend door mijn platen kom ik deze van Andrew Bird tegen. Ooit gekocht rond de release van het album, omdat ik The Mysterious Production Of Eggs bij een vriend had gehoord en wel kon waarderen. Vrij snel belandde de plaat daarna in de platenkast om er nooit meer uit te komen.

Niet omdat de muziek me niet aanspreekt, maar de muziek sluit niet echt aan bij mijn doorgaans steviger muziekdieet. Vanmorgen heb ik echter enorm genoten van deze lichtvoetige popliedjes. Het titelnummer en Roma Fade zijn favoriet, maar ook de rest van de plaat kan me prima bekoren. Niet dat ik dit album nu grijs ga draaien, maar wellicht dat ik deze over een jaar of acht weer tegenkom en met hetzelfde plezier opzet.