Feeder - Comfort in Sound (2002)

Just the way I'm feeling is een lekker nummer, ben heel benieuwd naar de rest!

Wederom -zoals ik van feeder gewend ben- een zeer goed album. Er staan enkele héél goede nummers op. Jammer van Helium, Godzilla en Summer's gone, dat vind ik 3 mindere (om niet te zeggen slechte) nummers. De andere 9 nummers zijn één voor één pure klasse. 4* Had veel meer kunnen zijn zonder 3 voorgenoemde nummers.

Stem veranderd naar 4.5*. Prachtig album. ps: Waarom kan ik mijn vorige post niet gewoon editen?

geweldige cd, raar dat feeder in nederland zo weinig aandacht krijgt, want ze maken geweldige muziek, ook wel te zien aan de gemiddeldes van hun cd's. in engeland zijn ze terecht veel groter.

summers gone slecht? ik vind het een van de beste, ok godzilla is ronduit vies maar AL de rest is echt goed. hoewel ok me moonshine niet goed herinner...

Inderdaad... summer gone is zeker geen slecht nummer. Dit album is voor mij een beetje wisselvallig, er ontbreekt samenhang. Just the way I'm feeling is PRACHTIG en come back around is ook wel leuk (maar daar blijft het dan ook bij) en helium had er niet opgemoeten van mij. De volgende 4 nummers zijn echter van een heel hoog niveau dus we vergeven hun misstappen graag. Forget about tomorrow is 1 van de beste feeder songs ooit en child in you is zo broos... heerlijk gewoon. Track 8 is om kotsmisselijk van te worden, punt uit. Verder is het allemaal wel aardig tot leuk maar ook weer niet veel meer dan dat... tot je aan moonshine komt. Een fantastische afsluiter voor een toch wel heel goed album. Kheb hem destijds écht grijsgedraaid. Ik denk dat fans van coldplay zeker van deze plaat zullen houden !

Gewoon proberen !

Amai, laatst nog eens naar geluisterd. Kende nog min of meer alle tekst (trots trots! ) en ik moet zeggen, het album blijft boeien. mooie melodieën (zowel qua tekst als qua muziek) en de samenhang vind ik nog goed te doen hoor. Godzilla blijft toch een fantastisch slecht nummer, hoor .

gewéldige cd. ik kan het gewoon de hele dag aan laten staan, het verveelt me maar niet. leuke teksten, goede melodie, en eigenlijk geen minpunten. zelfs Godzilla kan ik blíjven horen

Prachtige CD! Dit album zou gemaakt zijn nét na de zelfmoord van de toenmalige drummer (toch?) en je kunt echt horen dat dit invloed heeft gehad op de muziek van dit album. De emotie druipt er vanaf! En dat maakt dit album zo goed. Alleen Godzilla past totaal niet bij de rest. Erg zonde, zo'n vlekje op een voor de rest smetloos album.

4,5*

Godzilla was dan ook 1 van de nummers die ze nog met Jon Lee opgenomen hebben. Na z'n dood werd Feeder een geheel andere band, op alle vlakken.

Beetje een vlak album. Weinig scherpe randjes en de aandacht wordt zelden gewekt en als het dan gebeurd, is het bij Godzilla. Godzilla is - net als de film - naar.

"Summer Gone'" vind ik dan wel een goed nummer.

3 *

Samen met Pushing the Senses behoort dit tot het betere werk van Feeder. Prachtig album, vol afwisseling tussen de melanchoische ballads en de wat steverige nummers. De stem van Grant Nicholas klinkt hier nog fris, en dat is op de latere albums toch echt wel een stuk minder (met Renegades als dieptepunt). Ben wel benieuwd of ze zich op hun nieuwe album wat dit jaar nog moet uitkomen (Generation Freakshow) kunnen herpakken. De single Borders zie ik nog niet als een teken van herstel...

Even teruggrijpen naar dit album, naar aanleiding van hun show in Kortrijk waar ik vanavond bij ben. Ik weet niet meer hoe ik Feeder heb leren kennen, maar weet wel nog dat ik ze op 14-jarige leeftijd in de Gentse Vooruit wilde gaan zien in 2003. Ik geloof dat ik dat jaar de clip/song van Find The Colour op MTV had gezien en dat lied had me gegrepen.

Dit album heeft altijd een speciale plek in m'n hart en hoofd gehad. Al 15 jaar lang leg ik het zo nu en dan op. Soms zit er 2 jaar tussen, soms draai ik het 10 keer op een week (zoals de voorbije week). Ik heb nooit de nood gevoeld om andere albums van de groep te leren kennen, hoewel ik ook Echo Park al meer dan 10 jaar in m'n bezit heb. Ik heb er echter nooit naar geluisterd. Wie kan me meegeven welke van hun andere albums het meeste op Comfort in Sound lijken? Ik wist ook helemaal niet dat het geschreven was net na de dood van een bandlid... Een soort keerpunt voor de groep dus. Lijkt dan vooral het nieuwere werk (post-2002) op dit album?

Waar ik vroeger hier nog onder de gebruikersnaam 'nicolas' actief was (als ik die commentaren teruglees haha, de grammar nazi in mezelf krijgt er rillingen van) en Summer's Gone prees als het mooiste nummer van de plaat (ik herinner me ergens wel nog waarom), dragen Just The Way I'm Feeling, Child In You, Forget About Tomorrow, Quick Fade, Find The Colour en Love Pollution nu mijn voorkeur weg. Ja, het is lastig kiezen

Ik heb geen flauw idee wat voor band Feeder nu is. Ik heb ze nooit gevolgd - wat ik wel op de voet doe bij een aantal andere artiesten. Maar al 15 jaar lang heeft deze plaat dus echt een speciale betekenis voor me. Ik heb ze aan vele vriend(inn)en uit die periode laten horen, de plaat ging mee op elke road trip, tranen dwarrelden nu eens bij Child In You, dan weer bij Forget About Tomorrow, ik nam de hele sfeer van elk nummer in me op. En het straffe is, die songs hebben geen greintje aan kwaliteit of impact ingeboet in al die jaren.

Nog mensen die vanavond gaan? Of overmorgen in Amsterdam? Ik kon het niet laten om even setlist.fm te checken, maar ze spelen jammer genoeg niet erg veel van deze parel...

Ik las gisteren niet geheel toevallig mijn post van meer dan 7 jaar geleden terug. Bij de allerlaatste zin moest ik toch even zachtjes lachen. Ik schrijf later hieronder nog waarom.

Na de show in 2018, heb ik in mei van dit jaar Feeder opnieuw aan het werk gezien, en wel in mijn liefste Gentje, in een prachtige nieuwe concertzaal genaamd het Wintercircus. Een capaciteit van zo'n 600 zielen, voor Feeder die maandagavond in mei amper voor de helft gevuld (veel plaats wel, fijn!). Enkele songs van de nieuwste worp Black/Red en voor de rest de usual suspects, 2 songs van Comfort in Sound, 2 van opvolger Pushing the Senses en verder vooral een trip down memory lane met (pre-)Echo Park materiaal. Het was een double bill met een wat mij betreft niet zo interessante Japanse band (Ellegarden). Wel van genoten (en een beetje vergeten hoe hard en luid ze live klinken; wat gezien mijn smaak en top 10 hier op de site geen probleem zou mogen vormen, maar toch... verrassend!).

In de weken voorafgaand aan dit concert bedacht ik me dat ik, 23 jaar na de release van Comfort in Sound en 22 jaar nadat ik ze voor het eerst live had gezien (op 14-jarige leeftijd in een zaal rechtover eerdergenoemd Wintercircus, nl. de gekende Vooruit), nog steeds enkel maar Comfort in Sound kende. En dus ben ik toch wat gaan graven. Ik maakte me Echo Park, Pushing the Senses en (iets vager) Silent Cry wat beter eigen. Vooral Pushing the Senses heeft een aanzienlijke indruk nagelaten. Blij dat ze in mei de titeltrack en Feeling a Moment (how do you feel when there's no su-uuun?) hebben gespeeld. Fijne show, maar ik snakte naar de meer verborgen parels van die specifieke platen. Bv. Morning Life van Silent Cry (hebben ze sinds de release welgeteld 1 keer live gespeeld volgens setlist.fm!). Kort daarop kondigde Feeder een handvol UK-exclusive shows aan waarin ze Comfort in Sound integraal zouden spelen. "Maar ach, de UK... En ik heb ze nog maar net gezien..."

In augustus van dit jaar heb ik ontslag genomen bij m'n toenmalige werkgever. Begin oktober zou ik elders starten. In de tweede helft van september had ik 2 weken vrij. Ik wilde er even tussenuit op mezelf en dus plande ik een mix van zaken die ik graag heb en doe: hiken met rugzak en tent, een nieuwe stad verkennen, livemuziek, reizen met de trein,...

En toen bedacht ik me... Life's too short om zaken uit te stellen die je echt graag wil. Treat yourself. Feeder, Londen, 27 september, dat wordt 'm.

Enkele dagen na mijn aankoop van het concertticket (eind augustus pas) was de show uitverkocht. Ik wist dat ik de dag nadien terug huiswaarts zou moeten keren, dus boekte ik meteen ook een hotel bij St. Pancras station en de Eurostar terug naar Brussel. Maar hé, Brexit, ik had nu ook een reisvisum en een fucking ETA nodig. Duurste concert ever, echt waar. En ik wist nog niet eens vanwaar in Europa ik in Londen zou geraken (vliegtuig, trein,...?).

En dus begon ik met een retroplanning. Uiteindelijk werden het een vierdaagse tenthike in Luxemburg, 4 dagen Berlijn (nieuwe stad 1) en 4 dagen Kopenhagen (nieuwe stad 2). Vanuit Kopenhagen ben ik uiteindelijk naar Londen gevlogen, die ontiegelijk vroege ochtend van de Feedershow, enkele uren na in Kopenhagen nog een concert van de Deense instrumentale stoner/psychrockband Causa Sui te hebben beleefd op een boot die rond de haven dobberde, met mobiele raclette à volonté en slechts 50 man (WAT WAS DAT). En wist ik veel dat die dag ook net Oasis in Wembley zou spelen... Niet dat ik daar veel oog voor had. All eyes on Feeder en een goed plekje bemachtigen aldaar.

Waar het Gentse Wintercircus enkele maanden eerder slechts voor 300/600 gevuld was, waren in de Londense O2 Academy Brixton alle 4800 plaatsen uitverkocht. Het middenplein helde zachtjes naar boven (ideaal voor eenieders zicht op het podium) en ik plaatste me iets boven de band. En toen viel die eerste noot. En die eerste LOVE IN LOVE OUT FIND THE FEELING (Grant Nicholas bijna onhoorbaar, het publiek des te meer).

Comfort in Sound in zijn totaliteit horen was wat sommigen een cathartische ervaring zouden noemen. Voor mij een emotionele ontlading zonder weerga. Zuiverend, louterend, alle pijn, heling, verdriet en vreugde tegelijk toelatend. Wenende stoere mannen overal rondom me, inclusief mezelf (vooral van Quick Fade tot Moonshine). Nooit had ik gedacht dit prachtige album volledig live te horen. Ik ben sinds begin september bijna non-stop naar Feeder aan het luisteren en heb eigenlijk nog maar gisteren (omdat het kan) Comfort in Sound tot mijn nieuwe nummer 1 hier op de site gebombardeerd (nadat Porcupine Tree eerder al 15 jaar die plaats bezette en nadat Comfort in Sound eerder niet eens in mijn top 10 voorkwam). En dat tussen al mijn progrock-geweld, niet slecht voor dit altrock/postgrunge bandje.

Ik begin zelf wat moe te worden van mijn relaas hier en dus rond ik maar af. Sindsdien hebben Echo Park, Pushing the Senses, Silent Cry en zelfs later werk (naast Comfort in Sound zelf uiteraard) de digitale draaitafel nauwelijks verlaten. Polythene en Yesterday Went Too Soon wil ik nog beter verkennen, maar ik merk, zoals user Feeder (haha) hieronder claimt, dat de band met Comfort in Sound in alle opzichten een totaal andere entiteit is geworden en dat ik ze zo ook het liefste heb. Ik heb echt een hernieuwde adem gevonden met deze groep.

En zeggen dat het geen haar had gescheeld of Echo Park was hun laatste wapenfeit geweest, na de zelfdoding van hun drummer (en jeugdvriend) enkele maanden eeder. Grant Nicholas vond geen andere uitweg dan zich naar de studio te slepen om het verdriet van zich af te schrijven. Het verlies van mijn eigen beste vriend door zelfdoding, intussen 12 jaar geleden (we waren beide 23, hij is het gebleven), speelt zonder meer een grote rol in mijn connectie met dit album. Waar Moonshine in mijn vorig bericht uit 2018 nog geen vermelding kreeg, is deze song enorm gegroeid. Wat een parel. Only you, it's only for you.

Ik wens iedereen heel veel "Feeder" toe.