Woody Shaw - Blackstone Legacy (1971)

De muzikale vrijheid mocht dan wel verworven zijn geweest, de sociale gelijkheid is daarentegen vijftig jaar later nog steeds ver van optimaal verwezenlijkt...

Als je denkt aan de meer progressievere, latere vormen van jazz waar de "verworven muzikale vrijheden" optimaal benut werden zou je spontaan bij een album als dit moeten uitkomen - de huidige verhouding op MusicMeter tussen het aantal stemmen (3) en het gemiddelde (4,50) lijkt voor zover ik kan uitmaken een goede weerspiegeling te zijn van de algemenere waardering voor dit werk: te onbekend voor de kwaliteit die het herbergt, maar diegenen die het kennen stellen het dan weer wel erg op prijs. Nu zijn er natuurlijk een berg post-bop/free jazz-opnames gemaakt met een bijkomend statement als uitgangspunt - maar dit ervaar ik toch als iets extra bijzonder! Deze heren spelen alsof niet enkel hun levens, maar ook die van nog zovelen na hen, ervan afhingen - de intensiteit, toewijding, chemie is van dat zeldzaam hoog niveau! Hier kan ik niets anders dan louter bewondering voor opbrengen.

'Blackstone Legacy' is een uitstekend voorbeeld van hoe de afwisseling tussen soleren en door elkaar heen spelen zich als van nature kan ontplooien. 'Think On Me', waar we als blazer quasi uitsluitend Shaw te horen krijgen waardoor zijn ontzettend sterk spel nog meer naar boven komt, toont aan hoe hypergetalenteerd deze heer wel niet was - zelfs de altijd skeptische Miles Davis had bewondering voor zijn spel. 'New World' is utopische pracht waarbij je in hoogste persoon naar die jazzwereld wordt gespeeld. Ik wil u echter niet teveel vertellen, gewoon luisteren naar de boodschap is de boodschap.

The music in this album, you see, expresses strength – confidence that we’ll overcome these things.

Het motto samen staan we sterk wordt hier tot hoogste vorm van kunst verheven.

Met: Woody Shaw (trumpet), Gary Bartz (soprano saxophone, alto saxophone), Bennie Maupin (tenor saxophone, bass clarinet, flute), George Cables (piano, electric piano), Ron Carter (bass), Clint Houston (bass), Lenny White (drums)

Die hoes alleen... holy fuck wat een plaat blijft dit toch. En wat een debuut ook! Woody nam al eerder een plaat op voor Blue Note die later verscheen op Muse maar dit was zijn echte debuut. Je legt de lat wel erg hoog voor jezelf als dit je eerste plaat is. Een septet bestaande uit zeven jonge honden die allemaal hun stempel wel hebben gedrukt op de jazz van deze tijd. Retespannend en niet voor de gevoelige oortjes.

Woody Shaw is één van de giganten op de trompet. Een uitvinder, een trendsetter, een voorbeeld. Iemand die in het rijtje Dizzy Gillespie, Clifford Brown, Lee Morgan enz. hoort. Op deze plaat speelt hij met een heus septet waaronder twee bassisten. Het geeft de hele plaat een intens soort energie en dynamiek. Het titelnummer zet direct de toon. Een heftige 16 minuten lange compositie die de randen van de jazz op zoekt en stevig fleurt met fusion en freejazz. Het is een eerbetoon aan de Afro Amerikaanse jeugd die in die tijd (en nog steeds uiteraard) opgroeide in de zwarte Amerikaanse ghetto's. Het laat weinig tot de verbeelding over: het is vies, ruig, funky en hier en daar een tikje ongemakkelijk. Woody schittert maar vooral George Cables en Clint Houston maken veel indruk met heerlijk duistere grooves. Sowieso heb ik Cables nog nooit zover buiten zijn comfort zones horen spelen.

'Think of Me' gaat weer meer de fusion en funk kant op met een heerlijke groove waarover lustig wordt geïmproviseerd. Nu zijn het vooral White en Woody Shaw zelf die de meeste indruk maken. Met 'Lost and Found' neigt de muziek juist weer meer vanuit de postbop naar de freejazz te gaan met een scheurende solo van Bennie Maupin op tenor. Even zo hard wordt er gescheurd en gejankt door Gary Bartz op sopraan. Vanaf nummer 3 blijft het op een constant niveau. Met ditto energie. Het staat vol met interactie, spetterende solo's en een intensiteit die veel van je vraagt.

Een plaat die waarlijk spannend is vanaf het begin tot het eind. Qua stijlen raakt het van alles maar is de muziek vooral geconcentreerd rond fusion met stevige freejazz trekjes hier en daar. Het album is dan ook niet erg toegankelijk. Toch zou de gemiddelde jazzliefhebber met niet al te gevoelige oortjes dit echt niet mogen overslaan. Zeker als je Miles' Bitches Brew maar voor mietjes vindt, dan kom je hier wellicht nog iets beter aan je trekken.

Mooie loftrompet op Woody Shaw, Soledad. Een 5,0 sterren recensie...

Woody was een vriend en een van de belangrijkste sidemen van Eric Dolphy tot deze plotseling overleed. Daarna heeft hij samengewerkt met zo'n beetje alle jazzgrootheden in de sixties en zich vervolgens ontwikkeld tot een van de belangrijkste bandleiders van de seventies. Dit Blackstone Legacy is voor mij wel een buitenbeentje in Woody's oeuvre, want de lijn van spannende, funky, fusion, freejazz die op dit album de boventoon voert, wordt hierna door Woody niet echt voortgezet. Het eerstvolgende album dat ik van hem heb is 'The Moontrane' (zijn ode aan obvious invloed John Coltrane), dat veel meer in de hardbop traditie is. Maakt niet uit, het is allemaal fantastisch wat Woody tot ver in de eighties doet, maar deze staat dus wel een beetje op zichzelf.

wow

Mooie stukjes bij dit officiële debuut van Woody Shaw als bandleider (hij nam in 1965 een album op, maar dat werd pas in de jaren '80 uitgegeven), al volstaat het hierboven geplaatste bericht ook wel wat mij betreft. Ik kan er, na één overdonderende luisterbeurt, nog geen concreet cijfer aan kwijt. Geëngageerd en intens klinkt het zeker en vast, Woody Shaw in de eerste plaats met zijn schitterende sfeerzetting terwijl Bartz en Maupin geregeld voor een wat gekker tegengeluid zorgen, als de capabele sidemen die ze waren. Verder valt ook de dubbele bezetting op bas op (met Ron Carter, en daarnaast Clint Houston op elektrische bas) en de diversiteit aan stijlen die maakt dat deze toch wel behoorlijk lange plaat (ruim 5 kwartier muziek, mensen!) nooit gaat vervelen, van de ijzersterke opener tot en met het mooie eerbetoon aan Eric Dolphy, Shaw's vriend en mentor van weleer.

Ik heb net een top 250 ingestuurd voor dit topic, maar dat zo'n lijst constant in beweging is wordt meteen bewezen, want louter op gevoel zou ik deze plaat van Shaw al meteen in de lijst droppen.

Wie mijn bescheiden Woody Shaw-stemmenlijstje ziet, zou me bijna van trollen kunnen beschuldigen. De genialiteit van de trompettist is zo algemeen aanvaard binnen de jazzwereld dat het bijna een dogma is, zie ook de gemiddelden op Musicmeter. En toch krijg ik niet echt grip op zijn werk.

Dit is wat rauwer en abstracter dan de latere platen die ik al van Shaw kende, en eigenlijk zou dat beter bij mij moeten passen. De eerste luisterbeurten bevielen dan ook goed, en daarna was het, net als met Shaws andere platen eigenlijk, wachten op een echte klik die nooit kwam. Interessante muziek, geweldig spel, prima band, mooie hoes ook, maar de waardering komt bij mij om een of andere reden nooit dieper dan de oppervlakte.