Jean-Michel Jarre - Electronica 2: The Heart of Noise (2016)

Alhoewel het aantal samenwerkingen weer net zo interessant is als op voorganger Electronica 1, moet me van het hart dat Electronica 2: The Heart of Noise lang niet zo sterk en bevlogen klinkt als het eerste deel van dit toch wel opvallende project van Jean Michel Jarre.
Het klinkt gevoelsmatig wel alsof de left-overs allemaal op dit tweede album gegooid zijn.
En dat is jammer, want er zitten ook best wel wat goede momenten tussen. Alleen lijken die zich voornamelijk aan het begin van de plaat te bevinden. Naarmate de plaat namelijk vordert, kakt ie verschrikkelijk in, om naar het einde toe een kleine opleving te hebben, totdat het album echt als een nachtkaars uitgaat.
Ontzettend zonde, want de voorganger was en is nog steeds een verrassende en verfrissende plaat waarmee Jarre laat horen zijn kunstjes nog niet verleerd te zijn. En dat hij zelfs met een hoop van de vocale tracks ermee weg weet te komen.

Het is gewoon, op een aantal uitzonderingen na (de samenwerking met Pet Shop Boys, Gary Numan, Edward Snowden), net wat te wisselvallig allemaal. Teveel vullertjes domineren deze ruim 70 minuten durende plaat en dat is jammer.

Overigens mis ik wel een artiest in het bijzonder op deze twee albums, nl. Mylène Farmer. Vooral haar latere werk is erg electro-minded en een samenwerking zou niet hebben misstaan op deze albums.