Richard Ashcroft - These People (2016)

Jawel, Mad Richard is terug - z'n "United Nations of Sound" avontuur was van een bedroevend niveau. Geen wonder dat 'ie even de luwte heeft opgezocht na die grote mislukking. De man leek het spoor bijster.

Hij is er een aantal jaartjes tussenuit geknepen, ik hoop dat het z'n inspiratie goed gedaan heeft. Vooralsnog vind ik de eerste single ("This Is How It Feels") van "These People" behoorlijk slap.

Yeah ahaha... Die kan ik tenminste mee yeah ahaha-en... Nee, ik vind het niet zo slap!

De man blijft achteloos variaties vinden op de woorden "ah" en "ooh". Blij dat ie terug is.

'Love is Noise' was ook geen beste eerste single voor een verder vrij sterk album van The Verve (Forth is beter dan het langdradige Urban Hymns). Hoewel ik geen ongelooflijk sterk album van de beste man verwacht, Alone With Everybody is een zeer goede popplaat en Human Conditions eveneens, ben ik wel erg benieuwd.

Tja, je hebt het kamp Love Is Noise versus het kamp Ashcroft solo. Waarom niet allebei? Ik ga er geen ruzie meer om maken (zou Richard ook niet goedkeuren).

Maar volgens mij is gewoon objectief te meten dat de nieuwe single het beste nummer aller tijden is. Hier mijn poging met alvast wat pluspunten die me zo invallen:

- 5.06 minuten lang (ideaal voor dit nummer)
- Richard Ashcroft (ex (the) Verve!)
- Sterk refrein
- Mooie hoes
- Kan goed zingen
- Al eerder aangehaald, goeie "ah's" en "ooh's" (niemand kan dit beter). Maar deze kan je ook onder vorig kopje "zingen" zien.
- Als je goed naar de outro luistert, er zit een goeie melodielijn in de fade-out. Is gewoon een goeie melodielijn die elke mindere artiest zou gebruiken voor een nieuw nummer, maar Ashcroft geeft geen fuck en zet 'm op de fader.
- Autoplay van Youtube stuurt me door naar New Order, wat een goeie keuze is. Je krijgt ook wel eens shitmuziek, maar dus niet bij Ashcroft.

Nog drie maanden wachten

Daar ben ik het niet mee eens. Love Is Noise is inderdaad verder niet representatief voor het album Four maar is over het algemeen een zeer mooi album waar Love Is Noise sowieso niet op kon ontbreken.

Ha eindelijk, Richard is terug! Hier kijk echt naar naar uit.

Nieuwe single 'This is how it feels' vind ik alvast zeer geslaagd. Mooie opbouw, puike melodie en uiteraard zijn betoverende stem. Ik kan niet wachten tot mei. Hopelijk komt er een concert in België....

Zo he, daar hebben we 10 jaar op moeten wachten voordat hij weer met een solo album uitkomt.
Benieuwd!

Hold On is nu ook te luisteren!

En geeft me des te meer redenen om het album aan mij voorbij te laten gaan...

Hold On valt beter mee, This is how it feels vind ik dan weer heel middelmatig. Dat 'apart' geluidje doet het niet echt, maar zonder is het echt wel een heel middelmatig popliedje van dertien in een dozijn. Alleen blijft Richard zijn stem en zijn gekreun wel altijd beklijvend. Hoe zeggen ze dat: laat hem het telefoonboek zingen en er doorheen kreunen, en het komt ook goed...

In This Is How It Feels klinkt Richard Ashcroft een beetje a la Roy Orbison, hier en daar wat huilende stem.

Torenhoge verwachting van dit album. Veranderd in een volledige teleurstelling. Weinig emotie in dit album. Inspiratieloze meuk! Dat ik dit bij Richard Ashcroft moest neerzetten.

Ik vind het wel meevallen. Verre van spectaculair, maar dit album heeft wel iets ontspannends.

Ain't the Future So Bright is werkelijk prachtig.

16 jaar na zijn solodebuut komt Richard met dit vehikel. Ik had gehoopt op wat meer pit, spanning of in ieder geval wat variatie in het geheel. Dat komt er jammergenoeg maar weer ten dele uit. De bliepjes en elektronica in het hitgevoelige 'Out of My Body' moeten het nummer meer cachet geven maar minder zou in dit geval meer moeten zijn. This Is How It Feels duurt dan weer 2 minuten te lang. Het uptempo Hold On kan mij wel weer bekoren. Daar waar Ashcroft wat van de gebaande paden afgaat heeft hij al meer mijn aandacht. Everybody Needs Somebody to Hurt of Ain't the Future so Bright zijn allebei wat meer introspectieve nummers en hinten hier en daar nog wat naar oeuvre van Richard's vorige bandje. Niet toevalligerwijs zijn creatieve hoogtepunt tot nu toe. Wat mij op den duur tegen begint te staan aan Ashcroft is dat hij de meeste nummers uitsmeert tot 5 a 6 minuten. Het wordt dan elke keer weer een lange zit. Beter dan zijn vorige soloalbums, minder dan zijn debuut. Dat dit album tot nu toe beter scoort op MU dan Alone with Everybody is mij dan ook een raadsel.

Alone With Everybody is potverdomme een klassieker van het zuiverste water. Vele malen beter dan Urban Hymns en net iets beter dan A Northern Soul.

Maar deze nieuwe plaat is een skipplaat. Ik heb beter van de man gehoord. Jammer, zowel zijn soloalbums Human Conditions als Keys To The World waren goed. Die laatste van The Verve Forth, was mogelijk hun tweede beste plaat (na A Northern Soul. Daarna is het snel bergafwaarts met hem gegaan. Die hiphopplaat heb ik vakkundig uit de rechtervooruit van de auto gegooid en nu deze plaat, waar ik niet eens nog een keer naar wil luisteren. Drie sterren voor de moeite en het feit dat 'ie het nog probeert.

In de jaren 90 was deze man een held voor mij. Drie geweldige albums, en een hele hoop fantastische b kantjes. Zn solo carrière begon veelbelovend maar helaas ging het na Alone With Everybody snel bergafwaarts. Ik had goede hoop dat These People weer het niveau van zn debuut zou benaderen, helaas is dat niet het geval. Ik ga hem vaker luisteren in de hoop dat hij gaat groeien...

Niet zo goed.

Eerst 2 nummers klinken geforceerd. Alsof hij wil meedoen met zijn puber-collega's die grote hits maken. They Don't Own Me is daarna een lichtpuntje. Daarna weer bagger. Black Lines ok. Maar een dikke copy/paste van eerder werk.

Hij zakt hier vrij ver door het ijs. Bewijst nogmaals dat The Verve - Urban Hymns (1997) het beste is dat hij ooit zal maken.

En met wederom zo'n matig album krijgt de bijnaam Mad Richard een hele andere wending....

Matig inderdaad, zijn stem blijft fenomenaal (alhoewel er hier en daar al wat sleet lijkt op te zitten), maar weinig pakkende melodieën, heel veel hetzelfde, niet echt veel dat blijft hangen. Richard Ashcroft maakt een braaf radiovriendelijk plaatje...

Hold on zonet op de radio. Grootste troep in lange tijd gehoord. Ik vermoedde stan van Samang of een andere non zanger die de Vlaamse radio wel moet draaien om een of ander commercieel quota te halen, maar nee, die van the verve.

Doet me denken aan Echo & The Bunnymen, ooit geweldig, nu een karikatuur, een slechte mop, geen zelfrelativering

De muziek is al redelijk middelmatig, maar de video's van This Is How It Feels en Hold On zijn nog een pak slechter dan de muziek. Is dit bewust tenenkrommend slecht gedaan of is hij daar bloedserieus?

Ik ben bang dat de beste man bloedserieus is.

Dat vermoed ik ook, zelfrelativering is nooit zijn sterkste punt geweest en heeft geleid tot de teloorgang van The Verve.

Over het algemeen kan Richard Ashcroft weinig verkeerd doen in mijn ogen (of oren), want wat heeft hij mooie muziek gemaakt, zowel solo als met band. Weemoedig, melancholisch, met altijd wel een paar lichtpuntjes hier en daar.
These People vond ik de eerste keer dat hem hoorde maar tegenvallen, met name nummers als Out of My Body, This Is How It Feels en Hold On, waarop Ries een vrolijker "modern geluid" probeert. Doe dat nou gewoon niet, denk ik dan. Moeten er ook strijkers in élk nummer, vraag ik me af, maar goed, dat hoort misschien wel een beetje bij z'n muziek. Een tweede beluistering verandert weinig aan mijn gevoel bij deze plaat: teleurstelling. They Don't Own Me, These People en Picture of You maken wel iets goed, maar kunnen het album niet redden.
Het maakt wel dat ik benieuwd ben naar z'n vijfde, want iemand met zijn kwaliteiten kan nooit twee missers achter elkaar maken, toch?

Dat heeft 'ie met deze en United Nations of Sound al gedaan.

Laat ik die nou net niet kennen

Ik ga 'm eens luisteren. De berichten bij 't album beloven niet veel goeds.

Mijn aanvankelijke teleurstelling was het gevolg van de hoge verwachtingen die ik had, maar bij nader inzien valt het nog wel mee met These People. De balans tussen redelijke nummers en mindere is een beetje half om half. Net als het gehakt, maar ik eet geen vlees. Hoe dan ook, ik kan nou niet zeggen dat het een saaie plaat is. Er worden wat nieuwe gebieden verkend, zoals in de opener. Of dat een goede zaak is laat ik even in het midden. De eerste twee nummers vind ik sowieso minder interessant, maar dan volgen er een paar die best ok zijn: They Don't Own Me, These People (intro van Lucky Man iemand?), Picture of You, Black Lines en Ain't the Future So Bright. Er zijn skipmomenten en die zijn er niet veel in het oeuvre van Ashcroft, maar de balans neigt hier toch naar positief.

Wat een prachtige comeback was het en ook gewoon zijn beste plaat wat mij betreft.